সন্ন্যাসী চৰণাশ্ৰিত
স্বৰ যোগৰ গুৰু · লেখক · শিক্ষক
সন্ন্যাসী চৰণাশ্ৰিত
সন্ন্যাসী চৰণাশ্ৰিতে আপোনাক এক গূঢ় যাত্ৰাৰ জৰিয়তে আভ্যন্তৰীণ অভিজ্ঞতাৰ হৃদয়লৈ লৈ যায় — স্বৰ যোগ, আপোনাৰ নিজৰ শ্বাসৰ যোগ।
এক দিব্য সাক্ষাৎ
স্বৰ যোগ হৈছে আপোনাৰ নিজৰ শ্বাসৰ যোগ। ইয়াক প্ৰাণায়ামৰ সৈতে খেলিমেলি কৰিব নালাগে, যিয়ে শ্বাসৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু বিস্তাৰৰ সৈতে কাম কৰে। স্বৰ যোগে বহুত সূক্ষ্ম কিবা এটাৰ সৈতে কাম কৰে — বাওঁ আৰু সোঁ নাকেৰে প্ৰাণৰ প্ৰৱাহ, যিয়ে সূৰ্য, চন্দ্ৰ, দিন, ৰাতি আৰু ঋতুৰ মহাজাগতিক ছন্দক প্ৰতিফলিত কৰে। ই তন্ত্ৰৰ এক প্ৰাচীন আৰু প্ৰায় পাহৰি যোৱা পৰম্পৰা, জীৱন্ত গুৰুসকলৰ এক অবিচ্ছিন্ন শৃংখলৰ জৰিয়তে সংৰক্ষিত।
এই পবিত্ৰ জ্ঞান আধুনিক কালত সাধকসকলৰ বাবে উপলব্ধ হৈছিল মুখ্যতঃ পৰমহংস সত্যানন্দৰ দৰে জীৱন্ত গুৰুসকলৰ অক্লান্ত কামৰ বাবে। পৰম্পৰাই কয় যে স্বৰ যোগত দীক্ষা এক-এক ভিত্তিত, শিক্ষকৰ পৰা শিষ্যলৈ প্ৰত্যক্ষ সঞ্চাৰণৰ জৰিয়তে দিব লাগিব — ইতিমধ্যে জ্বলি থকা শিখাৰ পৰা জ্বলোৱা শিখা।
28 বছৰ বয়সত কিশোৰে (চৰণাশ্ৰিতক তেতিয়া এই নামেৰে জনা গৈছিল) নিজকে ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰৰ বিখ্যাত শিৱ মন্দিৰৰ চৌহদত পালে — স্বয়ং পৰমহংস সত্যানন্দৰ তপোভূমিৰ পৰা প্ৰায় 8 কিলোমিটাৰ দূৰত। শতিকা শতিকাৰ তপস্যাৰে পৰিপূৰ্ণ, শিৱৰ উপস্থিতিৰে অনুৰণিত এক স্থান আছিল সেয়া।
এজোপা গছৰ ছাঁত এজন সাধু বহি আছিল — মূৰৰ পৰা ভৰিলৈ ভস্ম সনা, শৰীৰ ক্ষীণ আৰু তপস্বী, চুলি দীঘল স্বাভাৱিক জটাত, এক অলৌকিক নিস্তব্ধতা বিকিৰণ কৰি। সাধুজনৰ হাতত হিন্দীত শিৱ স্বৰোদয়ৰ এখন কিতাপ আছিল আৰু তেওঁ লাহেকৈ সেইখন কিশোৰৰ হাতত তুলি দিলে।
সেয়া আছিল গোধূলি মুহূৰ্ত — সেই শুভ সন্ধিয়াৰ মুহূৰ্ত যেতিয়া গৰুবোৰ সোণালী ধূলি উৰুৱাই ঘৰলৈ উভতি আহে আৰু আকাশ গাঢ় গেৰুৱা ৰঙৰ হয়। সকলো মুহূৰ্তৰ ভিতৰত শৈৱ পৰম্পৰাই গোধূলিক আটাইতকৈ পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰে, আৰু সেইদিনা আছিল সোমবাৰ — স্বয়ং ভগৱান শিৱৰ দিন।
এই জীৱনৰ বাহিৰৰ জীৱনৰ কথা কোৱা এক বিবৃতি।
সেই তিনিটা শব্দৰে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সলনি হৈ গ'ল। তাৰ পিছত সাধুজনে কিশোৰৰ সৈতে আধা ঘণ্টা বহি তেওঁক স্বৰ যোগত দীক্ষা দিলে — অনুশীলনৰ সাৰাংশ প্ৰদান কৰি, আগবঢ়াই নিবলৈ এক নিৰ্দিষ্ট সাধনা দি। গোধূলি গাঢ় হোৱাৰ লগে লগে সাধুজনে কেৱল ক'লে: 'তিনি দিনৰ পিছত আহিবা।'
তিনি দিনৰ পিছত কিশোৰ একেটা গছৰ তলৰ একেটা ঠাইলৈ ঘূৰি আহিল। সাধুজন তাত নাছিল। তেওঁ অপেক্ষা কৰিলে। ওচৰৰ লোকসকলক সুধিলে। কোনেও তেনে মানুহ দেখা নাছিল। তেওঁ কেতিয়াও নাহিল — আৰু তেওঁক আৰু কেতিয়াও দেখা পোৱা নগ'ল।
সেই অনুপস্থিতিৰ নিস্তব্ধতাত এক উপলব্ধি জাগি উঠিল: ভস্ম সনা সেই তপস্বী, জটা চুলি, 1993 চনৰ 12 জুলাই সোমবাৰৰ পবিত্ৰ গোধূলি মুহূৰ্ত — তেওঁ আছিল স্বয়ং ভগৱান শিৱ। পৰম্পৰাই কয় যে শিৱই যোগ্য সাধকৰ ওচৰত মানৱ ৰূপত আবিৰ্ভূত হয় আৰু তেওঁলোকক প্ৰত্যক্ষভাৱে দীক্ষা দিয়ে। সেই গছৰ তলত আধা ঘণ্টাত যি দিয়া হৈছিল, সেয়া আছিল স্বয়ং স্বৰ যোগৰ উৎসৰ পৰা অহা এক সংক্ৰমণ।
"দীঘল জটা, ভস্ম-লিপ্ত শৰীৰ, এটা সোমবাৰৰ আটাইতকৈ শুভ গোধূলি মুহূৰ্ত — 1993 চনৰ 12 জুলাইত স্বয়ং ভগৱান শিৱেই স্বৰ যোগৰ জ্ঞান পুনৰ কিশোৰৰ হাতত তুলি দিছিল।"
— চৰণাশ্ৰিতৰ দীক্ষাৰ কাহিনীশিক্ষা আৰু নিৰন্তৰ লক্ষ্য
দিব্য দীক্ষাৰ পিছত কিশোৰে স্বৰ যোগত নিবিড় গৱেষণা আৰু সাধনাত নিজকে উৎসৰ্গা কৰিছিল। তেওঁৰ পথে তেওঁক বিহাৰ স্কুল অৱ য'গালৈ লৈ গৈছিল, য'ত পৰমহংস নিৰঞ্জনানন্দজীয়ে তেওঁক আনুষ্ঠানিকভাৱে কৰ্ম সন্ন্যাসত দীক্ষা দিছিল। এই দীক্ষাতেই তেওঁ চৰণাশ্ৰিত নাম লাভ কৰিছিল — যিজনে (গুৰু আৰু ঈশ্বৰৰ) চৰণত আশ্ৰয় লয়।
তাৰ পিছত তেওঁ বিহাৰ যোগ ভাৰতীৰ পৰা স্নাতক হয় — সম্পূৰ্ণৰূপে যোগৰ বাবে উৎসৰ্গিত বিশ্বৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয়, যি বিহাৰৰ মুংগেৰত পৰমহংস সত্যানন্দই প্ৰতিষ্ঠা কৰা আশ্ৰমত অৱস্থিত। শৈক্ষিক আৰু অভিজ্ঞতাভিত্তিক প্ৰশিক্ষণে তেওঁৰ বোধ গভীৰ কৰিলে আৰু প্ৰত্যক্ষ সংক্ৰমণৰ জৰিয়তে লাভ কৰা জ্ঞানক কঠোৰ ৰূপ দিলে।
আজি সন্ন্যাসী চৰণাশ্ৰিতে ভাৰতৰ বাংগালোৰৰ আত্ম দৰ্শন যোগাশ্ৰমত স্বৰ যোগ শিকায়, শ্বাস আৰু চেতনাৰ প্ৰাচীন বিজ্ঞান বিচাৰি অহা সকলোৰে সৈতে এই বিৰল জ্ঞান ভাগ বতৰা কৰে। তেওঁৰ কাম — এই ৱেবছাইট, গ্ৰন্থ আৰু প্ৰত্যক্ষ শিক্ষাদানৰ জৰিয়তে — স্বৰ যোগৰ জীৱন্ত পৰম্পৰাক আন্তৰিক সাধকসকলৰ হাতলৈ ঘূৰাই আনাৰ লক্ষ্য ৰাখে।
মুখ্য মাইলৰ খুঁটি
ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰৰ শিৱ মন্দিৰৰ চৌহদত — পৰমহংস সত্যানন্দৰ তপোভূমিৰ পৰা 8 কিমি দূৰত — এজোপা গছৰ তলত থকা এজন ভস্ম-লিপ্ত সাধুৱে কিশোৰৰ হাতত শিৱ স্বৰোদয়ৰ এখন কপি তুলি দিলে আৰু আধা ঘণ্টাৰ বাবে তেওঁক দীক্ষা দি অনুশীলন কৰিবলৈ সাধনা দিলে। তিনি দিনৰ পিছত সাধুজন নাছিল — তেওঁ আছিল স্বয়ং ভগৱান শিৱ।
লাভ কৰা দীক্ষাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বছৰ বছৰ ধৰি নিষ্ঠাৱান সাধনা, প্ৰত্যক্ষ অভিজ্ঞতা আৰু পৰম্পৰাগত গ্ৰন্থৰ প্ৰণালীবদ্ধ অধ্যয়নৰ জৰিয়তে স্বৰ তত্ত্বৰ বোধ গভীৰ কৰা — তিথি, নাড়ী, পঞ্চতত্ত্ৱ।
বিহাৰ স্কুল অৱ য'গা, মুংগেৰৰ পৰমহংস নিৰঞ্জনানন্দজীয়ে কৰ্ম সন্ন্যাসত দীক্ষা দিছিল। কিশোৰে চৰণাশ্ৰিত সন্ন্যাস নাম লাভ কৰিছিল — যিজনে গুৰুৰ চৰণত আশ্ৰয় লয়।
বিহাৰ যোগ ভাৰতীৰ পৰা স্নাতক — পৰমহংস সত্যানন্দই প্ৰতিষ্ঠা কৰা আৰু কেৱল যোগৰ বাবে উৎসৰ্গিত বিশ্বৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয়। যোগ দৰ্শন, তন্ত্ৰ আৰু স্বৰৰ প্ৰয়োগিক বিজ্ঞানত শৈক্ষিক প্ৰশিক্ষণ।
সন্ন্যাসী চৰণাশ্ৰিতে স্বৰ যোগ শিকাই আছে, শ্ৰেণী, গ্ৰন্থ আৰু এই ৱেবছাইটৰ জৰিয়তে জীৱন্ত পৰম্পৰা ভাগ বতৰা কৰি — শ্বাসৰ প্ৰাচীন বিজ্ঞানক সকলো ঠাইৰ আন্তৰিক সাধকৰ বাবে সুলভ কৰি তুলিছে।
শিক্ষা অন্বেষণ কৰক
স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰটো পঢ়ক, শিৱ স্বৰোদয় অন্বেষণ কৰক, বা আপোনাৰ দৈনিক স্বৰ সাধনা আৰম্ভ কৰক — শ্বাস সদায় আপোনাৰ লগত থাকে।