য'ত যৌগিক বিজ্ঞান আৰু আধুনিক গৱেষণা লগ হয়
সত্যৰ দুটা অনুশাসিত সন্ধান সিহঁতে সদায় একেই প্ৰশ্ন সোধে বুলি ভাও নধৰাকৈয়ে লগ হ’ব পাৰে।
যোগ আৰু আধুনিক বিজ্ঞান একেলগে বুজিব পাৰিনে?
হয়, যেতিয়া প্ৰতিটো দাবী তাৰ উপযোগী পদ্ধতিৰে পৰীক্ষা কৰা হয়। আধুনিক বিজ্ঞানে পৰ্যবেক্ষণযোগ্য আৰ্হি জুখে আৰু গোটে গোটে হস্তক্ষেপৰ পৰীক্ষা কৰে। যোগেও অনুশাসিত পৰ্যবেক্ষণ, পুনৰাবৃত্ত অনুশীলন আৰু সাধকৰ ৰূপান্তৰ ব্যৱহাৰ কৰে। গৱেষণাই যোগৰ বহুতো প্ৰভাৱ অধ্যয়ন কৰিব পাৰে, আনহাতে প্ৰথম-পুৰুষৰ চেতনা আৰু আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ বাবে অতিৰিক্ত প্ৰকাৰৰ অনুসন্ধান লাগে।
সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ
স্বৰ যোগৰ বিষয়ে স্নায়ু-বিজ্ঞানে কি কয়?
স্নায়ুবিজ্ঞানে সেই নাকৰ আৱৰ্তন জুখিছে যিটো স্বৰ যোগে নিৰীক্ষণ কৰে—নিয়মীয়া সময়ছোৱাত দুয়োটা নাকৰ পাহিৰ মাজত বায়ুপ্ৰৱাহ সলনি হোৱা—আৰু দেখুৱাইছে যে নাকেৰে উশাহ লোৱাই আৱেগ আৰু স্মৃতিৰ মগজুৰ অংশবোৰৰ কাৰ্যকলাপ সমকালীন কৰে। ই তত্ত্ব বা স্বৰৰ সময়-নিয়মবোৰ পৰীক্ষা কৰা নাই; সেইবোৰ পৰম্পৰাৰ নিজস্ব নিৰীক্ষণ হৈয়ে থাকে।
এটা নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱাই মগজুত প্ৰভাৱ পেলায়নে?
এটা নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱাই শৰীৰক জুখিব পৰাকৈ প্ৰভাৱিত কৰে: অধ্যয়নত দেখা গ’ল যে সোঁ নাকৰ পাহিৰে উশাহে ৰক্তচাপ বঢ়ালে আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া সময় চুটি কৰিলে, আনহাতে লাহে লাহে বাওঁ নাকৰ পাহিৰে উশাহে ৰক্তচাপ কমালে। প্ৰতিটো নাকৰ পাহিয়ে বিপৰীত মস্তিষ্ক গোলাৰ্ধ সক্ৰিয় কৰেনে নাই, সেয়া এতিয়াও বিতৰ্কিত; ফল এতিয়ালৈকে একে নহয়।
উশাহে মনক কেনেকৈ প্ৰভাৱিত কৰে?
উশাহে স্নায়ুতন্ত্ৰৰ জৰিয়তে মনক প্ৰভাৱিত কৰে: লাহে লাহে উশাহে হৃদয়ৰ ছন্দ আৰু উত্তেজনা শান্ত কৰে, আৰু নাকেৰে উশাহে এমিগডালা আৰু হিপোকেম্পাছৰ ছন্দ সুসংগত কৰে, যাৰ ফলত এটা অধ্যয়নত চিনি পোৱা আৰু মনত পেলোৱা উন্নত হ’ল। হঠযোগ প্ৰদীপিকাই ইয়াক সৰলকৈ কৈছিল: উশাহ মনৰ প্ৰভু।
বিজ্ঞানে যোগ প্ৰমাণ কৰিব পাৰেনে?
বিজ্ঞানে নিৰ্দিষ্ট অনুশীলন আৰু মাপিব পৰা প্ৰভাৱ — শান্তি, ৰক্তচাপ, মনোযোগ — পৰীক্ষা কৰিব পাৰে, আৰু বহুতো পৰীক্ষাই যোগক সমৰ্থন কৰে। ই মুক্তি বা চেতনাৰ স্বৰূপ প্ৰমাণ বা অপ্ৰমাণ কৰিব নোৱাৰে, যিবোৰ অনুভৱৰ দ্বাৰা জনা যায়। পীঠে গৱেষণাক স্বাগত জনায় আৰু প্ৰতিটো পদ্ধতিক ইয়াৰ নিজৰ সীমাৰ ভিতৰত ৰাখে।
“যোগ, স্বৰ আৰু আধুনিক বিজ্ঞান” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।
বিজ্ঞানে প্ৰকৃতিত আগৰেপৰা থকা ধাৰাবোৰ আৱিষ্কাৰ কৰে
নিউটনে বৰ্ণনা কৰাৰ আগতেও মাধ্যাকৰ্ষণে কাম কৰিছিল, আৰু ৰেডিঅ’ তৰংগ ধৰা পৰাৰ আৰু ব্যৱহাৰ কৰাৰ আগতেও আছিল। বৈজ্ঞানিক অনুসন্ধানে এই ঘটনাবোৰ শূন্যৰ পৰা সৃষ্টি নকৰে; যি আছে তাৰ ক্ৰমান্বয়ে অধিক নিৰ্ভৰযোগ্য ব্যাখ্যা গঢ়ি তোলে। সেয়ে কোনো বস্তু আজি জোখিব নোৱাৰাটো সেইটো নাই বুলি প্ৰমাণ নহয়। একেদৰে সম্ভাৱনাও প্ৰমাণ নহয়। সৎ অৱস্থান হ’ল যি প্ৰতিষ্ঠিত, যি সম্ভাৱ্য, যি পৰম্পৰাত বৰ্ণিত আৰু যি অজ্ঞাত, সেইবোৰৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰা।
বৈজ্ঞানিক জ্ঞান সংশোধনৰ জৰিয়তে বাঢ়ে। এটা অধ্যয়ন বাছি লোৱা অংশগ্ৰহণকাৰী, যন্ত্ৰ আৰু চলকৰ ভিতৰত কাম কৰে। পিছৰ গৱেষণাই কোনো বাদ পৰা চলক যোগ কৰিব পাৰে, কোনো পাৰ্শ্বপ্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিব পাৰে বা আগৰ আদৰ্শ সলনি কৰিব পাৰে। এয়া অনিবাৰ্যভাৱে প্ৰবঞ্চনা নহয়; এয়া অনুসন্ধানৰ নিজকে শুধৰোৱা শক্তি। যোগিক পৰম্পৰাবোৰো সাধকৰ প্ৰজন্মৰ পৰ্যবেক্ষণ, অনুশীলন, বিতৰ্ক আৰু পৰিমাৰ্জনৰ জৰিয়তে বিকশিত হৈছে।
একেটা বাস্তৱক বেলেগ বেলেগ দৃষ্টিভংগীৰে চাব পাৰি
পানী থকা গিলাছ এটাক আধা ভৰ্তি, আধা খালী, বা কেৱল টেবুলত থোৱা জোখা পৰিমাণৰ আয়তন থকা এটা গিলাছ বুলি বৰ্ণনা কৰিব পাৰি। এই কথাবোৰে ভিন্ন ভিন্ন প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়ে। ঠিক সেইদৰে শৰীৰবিজ্ঞানে উশাহক বায়ুপ্ৰবাহ, ৰক্তৰ গেছ আৰু স্নায়বিক নিয়ন্ত্ৰণৰ জৰিয়তে বৰ্ণনা কৰিব পাৰে, আনহাতে যোগে প্ৰাণ, মনোযোগ, অৰ্থ আৰু উশাহৰ জীৱন্ত প্ৰভাৱ পৰীক্ষা কৰে। এটা উপযোগী সেতুৱে এটা ভাষাক আনটোৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিবলৈ বাধ্য নকৰে।
পৰম্পৰাগত উক্তি yat brahmāṇḍe tat piṇḍe-য়ে বৃহত্তৰ ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু দেহধাৰী জীৱনৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ ফালে ইংগিত দিয়ে। একে মৌলিক তত্ত্বই ভিন্ন অনুপাত আৰু বিন্যাসত বিভিন্ন বস্তু গঢ়ে: নিমখ আৰু চেনী একে যেন দেখা যাব পাৰে কিন্তু ভিন্ন কাম কৰে; নিম আৰু আম পৃথিৱী, পানী আৰু ৰ’দৰ পৰা গজে তথাপি ভিন্ন গুণ প্ৰকাশ কৰে। একতাই বিবিধতাক মচি নেপেলায়।
শাস্ত্ৰই কি কয়
इन्द्रियाणां मनो नाथो मनोनाथस्तु मारुतः । मारुतस्य लयो नाथः स लयो नादमाश्रितः ॥
indriyāṇāṃ mano nātho manonāthas tu mārutaḥ | mārutasya layo nāthaḥ sa layo nādam āśritaḥ ||
অৰ্থ: মন ইন্দ্ৰিয়ৰ স্বামী; উশাহ মনৰ স্বামী; লয় উশাহৰ স্বামী, আৰু সেই লয় নাদ, অন্তৰ্ধ্বনিৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত।
— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 4.29 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা
মনে ইন্দ্ৰিয়ক শাসন কৰে, উশাহে মনক শাসন কৰে, লয়ে উশাহক শাসন কৰে। এয়া সেই যৌগিক অনুমান, যাক আধুনিক উশাহ-গৱেষণাই নিজৰ ধৰণে পৰীক্ষা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
सूर्यनाडीप्रवाहेण रौद्रकर्माणि कारयेत् । सुषुम्नायाः प्रवाहेण भुक्तिमुक्तिफलानि च ॥
sūryanāḍīpravāheṇa raudrakarmāṇi kārayet | suṣumnāyāḥ pravāheṇa bhuktimuktiphalāni ca ||
অৰ্থ: যেতিয়ালৈকে সৌৰ নাড়ী প্ৰবাহিত হয়, কঠিন আৰু ওজস্বী কাম কৰা উচিত; সুষুম্নাৰ প্ৰবাহত লৌকিক পূৰ্তি আৰু মোক্ষৰ ফল লাভ হয়।
— শিৱ স্বৰোদয়, শ্লোক 61 · সংস্কৃত মূল: শিৱ স্বৰোদয় — sanskritdocuments.org সংস্কৰণ, স্বৰ যোগ পীঠৰ সংগ্ৰহৰ (Muktibodhānanda, Bihar School of Yoga) সৈতে মিলাই চোৱা
স্বৰোদয়ে প্ৰতিটো প্ৰবাহক এবিধ কৰ্মৰ সৈতে আৰু সুষুম্নাক পূৰ্ণতা আৰু মুক্তি দুয়োটাৰে সৈতে সংযোগ কৰে। এইবোৰ নিজৰ জীৱনত পৰীক্ষা কৰি চাবলগীয়া পৰ্যবেক্ষণ, স্বৰ ডায়েৰীয়ে যিদৰে কৰে।
শাস্ত্ৰীয় ভিত্তি আৰু উৎস
একে চিকিৎসাই বেলেগ বেলেগ ফলাফল কিয় দিয়ে
ঔষধ বা যোগ—কোনেও প্ৰতিজন ব্যক্তিত একে ফলাফল নিদিয়ে। একেটা ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ ৰোগীসকল জিন, বয়স, ৰোগৰ পৰ্যায়, অন্য ৰোগ, ঔষধৰ সঁহাৰি, পুষ্টি, পৰিৱেশ, নিয়ম পালন আৰু সুযোগৰ ক্ষেত্ৰত বেলেগ হ’ব পাৰে। একেটা চিকিৎসাই এজনক সহায় কৰিব পাৰে, আনজনক আংশিকভাৱে, তৃতীয়জনত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, বা উচিত যত্ন সত্ত্বেও বিফল হ’ব পাৰে। গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ ৰোগী সুস্থ হ’ব পাৰে আনহাতে অধিক স্থিৰ যেন লগা ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা বেয়া হ’ব পাৰে। এই পৰিৱৰ্তনশীলতাই পূৰ্বানুমান, নিৰীক্ষণ আৰু ব্যক্তিগতকৃত চিকিৎসাৰ মূল কাৰণ।
যোগত ব্যক্তিগত অনুকূলনো লাগে। এটা সাধাৰণ ক্ৰমে সুস্থ লোকক সহায় কৰিব পাৰে, কিন্তু স্বাস্থ্য-ব্যৱস্থাপনাৰ অনুশীলনত প্ৰকৃত অৱস্থাটো বিবেচনা কৰিব লাগিব। আগলৈ কেঁকুৰি হোৱাটো এটা মেৰুদণ্ডৰ গঠনৰ বাবে ভুল হ'ব পাৰে আনহাতে পিছলৈ কেঁকুৰি হোৱাটো আন এটাৰ বাবে ভুল। তীব্ৰ কুম্ভকে উচ্চ ৰক্তচাপ বা উদ্বেগক অস্থিৰ কৰিব পাৰে। সক্ৰিয় মনোবিকাৰ বা গুৰুতৰ হতাশাত তীব্ৰ অন্তৰ্মুখী ধ্যান উপযুক্ত নহ'বও পাৰে; গতি, দিনচৰ্যা, চিকিৎসাজনিত যত্ন আৰু কোমল উশাহ প্ৰথমে আহিব পাৰে।
যোগ অনাক্ৰমণাত্মক, কিন্তু স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে নিৰাপদ নহয়
উপযুক্তভাৱে বাছি লোৱা যোগ সাধাৰণতে অস্ত্ৰোপচাৰ বা ঔষধতকৈ কম আক্ৰমণাত্মক আৰু ইয়াৰ গুৰুতৰ প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ প্ৰায়ে কম। এয়া এক প্ৰকৃত শক্তি, বিশেষকৈ প্ৰতিৰোধ, পুনৰ্বাসন, মানসিক চাপ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু দীৰ্ঘকালীন আত্ম-যত্নৰ বাবে। ইয়াৰ দ্বাৰা এই কথা কোৱা উচিত নহয় যে প্ৰতিটো পদ্ধতি সকলোৰে বাবে নিৰাপদ। অতিৰিক্ত প্ৰসাৰণ, উলটা আসন, দ্ৰুত উশাহ, দীঘলীয়া কুম্ভক, বলপূৰ্বক বন্ধ আৰু শুদ্ধিকৰণ অনুশীলনে ক্ষতি কৰিব পাৰে যেতিয়া অৱস্থা, মাত্ৰা বা পদ্ধতি ভুল হয়।
ন্যায়সংগত তুলনাটো “চিকিৎসা বেয়া, যোগ ভাল” নহয়। তীব্ৰ সংক্ৰমণ, আঘাত, অস্ত্ৰোপচাৰৰ জৰুৰীকালীন অৱস্থা আৰু বিপজ্জনক শাৰীৰিক পৰিৱৰ্তনত চিকিৎসাজনিত চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে। যোগে প্ৰশিক্ষণ, নিয়ন্ত্ৰণ আৰু ব্যক্তিগত আত্ম-পৰ্যবেক্ষণৰ অৱদান আগবঢ়ায়, যিটো প্ৰচলিত চিকিৎসাই দিব নোৱাৰিব পাৰে। সমন্বিত যত্নই তেতিয়াহে কাম কৰে যেতিয়া কোনো পক্ষই একচেটিয়া আনুগত্যৰ দাবী নকৰে আৰু দুয়োপক্ষই প্ৰমাণ আৰু ব্যক্তিজনৰ প্ৰকৃত অৱস্থাৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনায়।
স্বৰ যোগে সেতুখনক কেনেকৈ ব্যৱহাৰিক কৰি তোলে
স্বৰ যোগ নাকৰ প্ৰাধান্য, শ্বাসৰ গঠন, সময়, কাম, আৱেগ আৰু মনোযোগক এক সলনি হোৱা নমুনা হিচাপে লক্ষ্য কৰে। ইয়াৰ ফলত সাধকে নিৰ্দিষ্ট বিশ্বাসৰ সলনি এক অনুশাসিত দৈনিক অভিলেখ পায়। কিছুমান উপাদান নাকৰ আৱৰ্তনৰ শৰীৰক্ৰিয়া, স্বায়ত্ত মাপ, টোপনি, মেজাজ আৰু কাৰ্যক্ষমতাৰ জৰিয়তে অধ্যয়ন কৰিব পাৰি। পৰম্পৰাগত তত্ত্ব, নাড়ী আৰু চেতনাৰ ব্যাখ্যাসমূহ পৰম্পৰাগত আদৰ্শ হিচাপে উপস্থাপন কৰা উচিত, যেতিয়ালৈকে কোনো নিৰ্দিষ্ট অধ্যয়নে সেইবোৰ পোনপটীয়াকৈ পৰীক্ষা নকৰে।
স্বৰ অনুশীলনৰ মূল্য পৰীক্ষাগাৰৰ ফলাফলৰ আগৰ পৰাই আৰম্ভ হয়: ই বৰ্তমান অৱস্থাৰ প্ৰতি সূক্ষ্ম মনোযোগৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে। সেই পৰ্যবেক্ষণে শিক্ষকক আসন, প্ৰাণায়াম বা ধ্যানৰ সময় আৰু তীব্ৰতা সামঞ্জস্য কৰাত সহায় কৰিব পাৰে। গৱেষণা আৰু পৰম্পৰা সবাতোকৈ সততাৰে মিলিত হয় যেতিয়া সঠিক অনুশীলন, জনগোষ্ঠী, পৰিমাপ আৰু পৰম্পৰাগত দাবী সকলোবোৰৰে নাম লোৱা হয়।
বিশ্বাসযোগ্য প্ৰমাণ বুলি কি গণ্য কৰা হয়?
- শাস্ত্ৰীয় উৎস: পাঠ, প্ৰসংগ আৰু পৰম্পৰাৰ ব্যাখ্যা উদ্ধৃত কৰক।
- জীৱন্ত অনুভৱ: কি হ’ল সেয়া লিখি ৰাখক, এটা ঘটনাক সাৰ্বজনীন প্ৰতিশ্ৰুতি নবনোৱাকৈ।
- চিকিৎসকীয় গৱেষণা: অংশগ্ৰহণকাৰী, হস্তক্ষেপ, তুলনা, ফলাফল আৰু সীমাবদ্ধতাৰ নাম লওক।
- কাৰ্যপ্ৰণালী: কোৱাণ্টাম পদাৰ্থবিজ্ঞান বা স্নায়ুবিজ্ঞানৰ সৈতে জড়িত আকৰ্ষণীয় উপমা আৰু জুখি পোৱা কাৰ্যপ্ৰণালীৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰক।
- সুৰক্ষা: প্ৰতিকূল ঘটনা, নিষেধাজ্ঞা আৰু পেছাদাৰী যত্ন লোৱাৰ কাৰণবোৰৰ বিষয়ে জনাওক।
অলৌকিক আৰোগ্য অৰ্থপূৰ্ণ হ’ব পাৰে আৰু সৎ নথিৰ যোগ্য। সিহঁত তেতিয়াহে বিভ্ৰান্তিকৰ হয়, যেতিয়া অসাধাৰণ অভিজ্ঞতাক নিশ্চিত নিৰাময় হিচাপে বিজ্ঞাপন কৰা হয়। এটা বিশ্বাসযোগ্য যোগ প্ৰতিষ্ঠানে ৰহস্যক সন্মান জনাব পাৰে আৰু লগতে প্ৰমাণৰ ক্ষেত্ৰত নিখুঁত থাকিব পাৰে।
য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়
গৱেষণাৰ দুটা ধাৰা স্বৰ যোগৰ সৈতে আটাইতকৈ ওচৰত লগ হয়: নাকৰ আৱৰ্তনৰ জোখ, আৰু নাকেৰে উশাহ লোৱাই মস্তিষ্কৰ ছন্দক সমন্বিত কৰে বুলি আৱিষ্কাৰ।
- Kahana-Zweig R et al., PLoS One 2016 — 24 ঘণ্টাত মানুহৰ নাকৰ আৱৰ্তনৰ জোখ (33 জন সুস্থ প্ৰাপ্তবয়স্ক, Weizmann Institute). দুয়োটা নাকৰ পাহিত বায়ুৰ প্ৰবাহ এটা নিয়মীয়া আৱৰ্তনত সলনি হৈ থাকিল — সাৰে থকা অৱস্থাত প্ৰায় 2 ঘণ্টা আৰু টোপনিত 4.5 ঘণ্টা — যাৰ ভিতৰত বাওঁ নাকৰ পাহিৰ প্ৰাধান্য অলপ বেছি সময় থাকিল, আৰু এটা কাতিত শুলে বিপৰীত নাকৰ পাহিত প্ৰবাহ বাঢ়িল। সীমা: ই উশাহৰ প্ৰবাহ জুখিছিল, তত্ত্ব বা কোনো আধ্যাত্মিক অৰ্থ নহয়; মগজুৰ অৱস্থাৰ সৈতে সম্পৰ্ক প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছে, প্ৰমাণিত নহয়।
- Zelano C et al., Journal of Neuroscience 2016 — নাকেৰে উশাহ লোৱাই মানুহৰ লিম্বিক দোলনক সমকালীন কৰে আৰু স্মৃতি তথা ভয়ৰ পৃথকীকৰণক প্ৰভাৱিত কৰে. মগজুৰ ভিতৰৰ ৰেকৰ্ডিংত স্বাভাৱিক নাকেৰে উশাহ লোৱাই ঘ্ৰাণ কৰ্টেক্স, এমিগডালা আৰু হিপ'কেম্পাছৰ কাৰ্যকলাপ সমকালীন কৰিলে; মুখেৰে উশাহ লওঁতে এই প্ৰভাৱ কমি গ'ল, আৰু উশাহ ভিতৰলৈ লোৱাই ভয়ৰ চিনাক্তকৰণ আৰু স্মৃতি-সোঁৱৰণ উন্নত কৰিলে। সীমা: মস্তিষ্কৰ ৰেকৰ্ডিং মৃগীৰোগ থকা অলপ সংখ্যক লোকৰ পৰা অহা; ই দেখুৱায় যে উশাহে মস্তিষ্কৰ ছন্দক আকাৰ দিয়ে, নাকৰ পাহি-বিশেষ প্ৰভাৱ নহয়।
- Bargal et al., Indian Journal of Community Medicine 2024 — 110 জন সুস্থ ডেকা প্ৰাপ্তবয়স্কৰ দুসপ্তাহ ধৰি প্ৰতিদিনে সোঁ নাকৰ পাহিৰে উশাহ. সোঁ নাকৰ পাহিৰে উশাহ লওঁতে সিষ্টলিক আৰু ডায়াষ্টলিক ৰক্তচাপ অলপ বাঢ়িল, জীৱন-ক্ষমতা আৰু পীক ফ্ল' বাঢ়িল আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া-সময় কমিল। সীমা: কোনো নিয়ন্ত্ৰণ গোট নাই, আৰু কেৱল সুস্থ যুৱ স্বেচ্ছাসেৱক; লেখকসকলে হৃদৰোগ আৰু ফুচফুচৰ ৰোগযুক্ত লোকৰ ওপৰত অধ্যয়নৰ আহ্বান জনাইছে।
অধ্যয়নবোৰে কি পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু কি কৰা নাছিল
এই অধ্যয়নবোৰে নাকৰ আৱৰ্তন বা বলপূৰ্বক এটা নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱা জোখিছিল, আৰু ফল ভিন্ন: বলপূৰ্বক বাওঁ নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱাই এটা অধ্যয়নত উদ্বেগ বঢ়ালে (Schiff 1995); আন এটাত, জোৰ কৰিলে কোনটো নাকৰ পাহি প্ৰধান হয় সেয়াও সলনি নহ’ল (Sanders 1994).
স্বৰ যোগৰ দাবী বেলেগ: বৈ থকা নাড়ী কৰ্মৰ সৈতে মিল থকা উচিত — চান্দ্ৰ প্ৰৱাহত কোমল কাম; সৌৰ প্ৰৱাহত প্ৰবল কাম, আহাৰ আৰু টোপনি (শিৱ স্বৰোদয় 60–61, 122):
भुक्तमार्गेण मन्दाग्नौ स्त्रीणां वश्यादिकर्मणि । शयनं सूर्यवाहेन कर्तव्यं सर्वदा बुधैः ॥
কোনো প্ৰকাশিত অধ্যয়নে নাকৰ পাহিক কাৰ্যকলাপৰ সৈতে মিলোৱা নাই; প্ৰতিটোৱে কাম, সময়, স্বৰ বা তত্ত্ব যিয়েই নহওক, এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবে এটা নাকৰ পাহি নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল, আৰু কোনোৱেই প্ৰথমে স্বৰ সলনি হৈছিল বুলি নিশ্চিত কৰা নাছিল। গতিকে সিহঁতৰ ফলাফলে স্বৰ নীতিক নিশ্চিত বা খণ্ডন নকৰে — আমাৰ যুক্তিসংগত অৱস্থান, এতিয়ালৈ পৰীক্ষা কৰা হোৱা নাই।
এটা ক্ৰছঅভাৰ অধ্যয়ন — একেদলৰ লোকে নাড়ী মিল ৰাখি, তাৰ পাছত মিল নৰখাকৈ খোৱা, শোৱা বা কাম কৰা — ইয়াক পৰীক্ষা কৰিব। পীঠে গৱেষকসকলক ইয়াক কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।
আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?
পাঠ্যক্ৰমবোৰ সেইসকল লোকৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে অনলাইনেৰে বা ঋষিকেশৰ আশ্ৰমত গুৰুৰ সৈতে স্থিৰ, পদে পদে অনুশীলন বিচাৰে। সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম কোনো বিশেষ স্বাস্থ্য অৱস্থা বা তীব্ৰ সংকটৰ বাবে সঠিক প্ৰথম পদক্ষেপ নহয়; তাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত অনুশীলন লাগে।
পৰৱৰ্তী পঢ়ক: যৌগিক জীৱনশৈলী
স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
যোগ এক বিজ্ঞান নেকি?
যোগ হৈছে ৰূপান্তৰিত সাধকৰ ভিতৰত পৰ্যবেক্ষণ, অনুশীলন আৰু সত্যাপনৰ এক অনুশাসিত প্ৰণালী। ইয়াৰ কিছুমান শাৰীৰিক আৰু মনস্তাত্ত্বিক প্ৰভাৱ আধুনিক বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে পৰীক্ষা কৰিব পাৰি। ইয়াৰ তত্ত্বমীমাংসাগত দাবীসমূহে অতিৰিক্ত দাৰ্শনিক আৰু চিন্তনমূলক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে। যোগক বিজ্ঞান বুলি কোৱাটো তেতিয়াই সবাতোকৈ শক্তিশালী যেতিয়া সঠিক পদ্ধতি, পৰ্যবেক্ষণ আৰু সীমা কোৱা হয়, বৈজ্ঞানিক শব্দ কেৱল শোভাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিলে নহয়।
বিজ্ঞানে ৰহস্যময় অনুভৱক ভুল প্ৰমাণ কৰেনে?
নহয়। বিজ্ঞানে কোনো অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতিবেদন, সহসম্বন্ধ, আচৰণগত প্ৰভাৱ আৰু প্ৰতিযোগী ব্যাখ্যাসমূহ অনুসন্ধান কৰিব পাৰে। ই দেখুৱাব পাৰে যে কোনো বিশেষ ব্যাখ্যাৰ প্ৰমাণ নাই, কিন্তু সেয়া কোনো অৰ্থপূৰ্ণ অভিজ্ঞতা হোৱাই নাই বুলি প্ৰমাণ কৰাতকৈ বেলেগ কথা। যোগে সাধকক কয় যে অনুসন্ধান নকৰাকৈ বিশ্বাস বা অস্বীকাৰ কোনোটো গ্ৰহণ নকৰি অভিজ্ঞতা, আচৰণ আৰু স্থায়ী ৰূপান্তৰ পৰীক্ষা কৰক।
একে চিকিৎসাই এজন ৰোগীক কিয় ৰক্ষা কৰে অথচ আনজনক নকৰে?
জীৱবিজ্ঞান, ৰোগৰ অৱস্থা, অন্য অৱস্থা, সময়, মাত্ৰা, নিয়মানুৱৰ্তিতা আৰু বহুতো অপৰিমিত কাৰকত মানুহ পৃথক। চিকিৎসাই সম্ভাৱনা উন্নত কৰে; ই প্ৰতিটো ফলাফল একে নকৰে। আধুনিক নিখুঁত চিকিৎসাই এই পাৰ্থক্যবোৰ বুজিবলৈ চেষ্টা কৰে। যোগৰ ব্যক্তিগত ব্যৱস্থা এটা সম্বন্ধীয় ব্যৱহাৰিক অন্তৰ্দৃষ্টিৰ পৰা আৰম্ভ হয়: ব্যক্তিজনৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থা পদ্ধতিৰ নামৰ সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।
যোগ ঔষধতকৈ অধিক সুৰক্ষিত নেকি?
বহুতো কোমল যোগ অনুশীলন আক্ৰমণাত্মক নহয় আৰু সেইবোৰৰ সুৰক্ষা-ৰূপৰেখা অনুকূল, আনহাতে ঔষধ আৰু প্ৰক্ৰিয়াৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ হ’ব পাৰে। কিন্তু তুলনা অৱস্থা আৰু হস্তক্ষেপৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। চিকিৎসাগত জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ চিকিৎসা সাধাৰণ যোগেৰে কৰিব নোৱাৰি, আৰু বলপূৰ্বক কৰা যোগেও ক্ষতি কৰিব পাৰে। আটাইতকৈ সুৰক্ষিত পথে উপযুক্ত পদ্ধতি বাছনি কৰে আৰু ব্যক্তিগত সঁহাৰি পৰ্যবেক্ষণ কৰে।
যোগে দীৰ্ঘস্থায়ী ৰোগ ভাল কৰিব পাৰেনে?
কিছুমান কাৰ্যসূচীয়ে লক্ষণ, কাৰ্যক্ষমতা বা জীৱনৰ মান উন্নত কৰে, আৰু কিছুমান ব্যক্তিয়ে ডাঙৰ আৰোগ্যৰ খবৰ দিয়ে। এই ফলাফলবোৰ প্ৰতিজন ব্যক্তি সুস্থ হ'ব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিয়াকৈ শ্ৰদ্ধাৰে লিপিবদ্ধ কৰা উচিত। দীৰ্ঘকালীন ৰোগ বৈচিত্ৰ্যময়। যোগে চিকিৎসাৰ পৰিপূৰক হ'ব পাৰে, বিপদ কমাব পাৰে আৰু আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ শক্তিশালী কৰিব পাৰে, আনহাতে বহুতো মানুহৰ বাবে ৰোগ নিৰ্ণয়, ঔষধ বা আন চিকিৎসাজনিত যত্ন প্ৰয়োজনীয় হৈ থাকে।
কোৱাণ্টাম পদাৰ্থবিজ্ঞানে প্ৰাণ বা চেতনাৰ শিক্ষা প্ৰমাণ কৰেনে?
নিজে নিজে নহয়। কোৱান্টাম তত্ত্বই নিখুঁত গণিত আৰু পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে ভৌতিক ব্যৱস্থাসমূহ বৰ্ণনা কৰে। শক্তি, কম্পন বা পৰ্যবেক্ষকৰ দৰে একে ধৰণৰ শব্দই প্ৰমাণ নকৰে যে প্ৰাণ বা কোনো আধ্যাত্মিক শিক্ষা পৰীক্ষামূলকভাৱে সত্যাপিত হৈছে। প্ৰকৃত সেতুৰ বাবে স্পষ্টকৈ সংজ্ঞায়িত দাবী আৰু পৰিমাপৰ প্ৰয়োজন। উপমাই জিজ্ঞাসাক অনুপ্ৰাণিত কৰিব পাৰে, কিন্তু সেয়া উপমা বুলি চিহ্নিত কৰা উচিত।
চেতনা মনৰ অংশ নে মন চেতনাৰ অংশ?
বহুতো আধুনিক আৰ্হিয়ে চেতনাক মগজু আৰু মনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। যোগে প্ৰায়ে মনক চেতনাৰ ভিতৰৰ এটা পৰ্যবেক্ষণযোগ্য ক্ষেত্ৰ বুলি গণ্য কৰে: “মোৰ মন বিচলিত” বুলি কোৱাত এনে এটা সচেতনতাৰ ইংগিত আছে যিয়ে বিচলনক জানে। এয়া এক দাৰ্শনিক আৰু অনুভৱজাত যুক্তি, সম্পূৰ্ণ পৰীক্ষাগাৰৰ প্ৰমাণ নহয়। প্ৰশ্নটো মীমাংসা হৈ গৈছে বুলি ভাও নধৰাকৈ দুয়োটা দৃষ্টিভংগী পৰীক্ষা কৰিব পাৰি।
অনুশীলন বাছনি কৰোঁতে মই গৱেষণা কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰা উচিত?
অধ্যয়ন কৰা অনুশীলন, জনগোষ্ঠী আৰু ফলাফল আপোনাৰ পৰিস্থিতিৰ সৈতে মিলে নে নহয় চাওক। তাৰ পিছত প্ৰয়োজন হ’লে সেই তথ্য চিকিৎসকীয় মূল্যাংকন, শিক্ষকৰ দক্ষতা আৰু আপোনাৰ প্ৰকৃত সঁহাৰিৰ সৈতে মিলাওক। সাৱধানে আৰম্ভ কৰক, পৰিৱৰ্তন লিখি ৰাখক আৰু অৱনতি হ’লে বন্ধ কৰক। এটা গৱেষণাৰ শিৰোনাম ব্যক্তিগত ব্যৱস্থাপত্ৰ নহয়, ঠিক যেনেকৈ এটা পৰম্পৰাগত শ্লোক সঠিক পদ্ধতিৰ বিকল্প নহয়।
“যোগ, স্বৰ আৰু আধুনিক বিজ্ঞান” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক
আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।
স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।
অনুশীলন আৰু সাৱধান পৰ্যবেক্ষণৰ জৰিয়তে অধ্যয়ন
অন্বেষণ কৰক বৰ্তমানৰ পাঠ্যক্ৰম বা ব্যক্তিগতভাৱে অনুৰোধ কৰক পৰামৰ্শ আপোনাৰ অৱস্থা অনুসৰি খাপ খুৱোৱা অনুশীলনৰ বাবে।