Transmission with responsibility

ক্ৰিয়াযোগ দীক্ষা: প্ৰস্তুতি, গুৰু আৰু সাধনা

দীক্ষাৰ অৰ্থ কি, প্ৰস্তুতি কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ, বিশ্বাসযোগ্য গুৰু–শিষ্য সম্পৰ্কই কি দিয়ে আৰু দীক্ষা কেনেকৈ নিৰন্তৰ সাধনা হৈ পৰে।

পোনপটীয়া উত্তৰ

ক্ৰিয়া যোগ দীক্ষা কি?

ক্ৰিয়াযোগ দীক্ষা হ'ল যোগ্য শিক্ষকৰ পৰা প্ৰস্তুত শিক্ষাৰ্থীলৈ গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰাৰ সাধনাৰ দায়িত্বশীল সঞ্চাৰণ। ইয়াত মন্ত্ৰ, উশাহ, প্ৰাণৰ দিশ, ধ্যান-পদ্ধতি, প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু সংশোধন অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে। দীক্ষা প্ৰমাণপত্ৰ বা তৎক্ষণাৎ জাগৰণ নহয়; ই এক জীৱন্ত অনুশাসন আৰম্ভ কৰে, য'ত তপ, আত্ম-অনুসন্ধান, ভক্তি আৰু নিৰন্তৰ পথ-প্ৰদৰ্শনে সঞ্চাৰিত পদ্ধতিটোক ফলদায়ী কৰে।

সোনকালে উত্তৰ

সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ

ক্ৰিয়া যোগৰ দীক্ষাত কি হয়?

ক্ৰিয়া যোগৰ দীক্ষাত শিক্ষকে পৰম্পৰাৰ পদ্ধতিসমূহ ব্যক্তিগতভাৱে দিয়ে, সেইবোৰৰ ক্ৰম আৰু মাত্ৰা বুজাই দিয়ে আৰু শিষ্যক শিক্ষকসকলৰ পৰম্পৰাৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। বহুতো পৰম্পৰাত আশীৰ্বাদ আৰু নিয়মীয়া অনুশীলন তথা গোপনীয়তাৰ সংকল্প অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। পৰৱৰ্তী নিৰ্দেশনা প্ৰকৃত দীক্ষাৰ অংশ।

ক্ৰিয়া যোগৰ দীক্ষা কোনে ল'ব পাৰে?

অধিকাংশ গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰাত ক্ৰিয়াযোগৰ দীক্ষা সেইসকল আন্তৰিক শিক্ষাৰ্থীৰ বাবে মুকলি, যিসকলে মূল অনুশীলনেৰে নিজকে প্ৰস্তুত কৰিছে, নৈতিক আচৰণ বজাই ৰাখে আৰু নিয়মীয়াকৈ অনুশীলন কৰিবলৈ ইচ্ছুক। শিক্ষকে স্বাস্থ্য আৰু মানসিক স্থিৰতাৰ বিষয়ে সোধিব পাৰে, কিয়নো তীব্ৰ উশাহ-কাৰ্য সকলোৰে বাবে সকলো সময়তে উপযুক্ত নহয়।

ক্ৰিয়া দীক্ষাৰ বাবে মই কেনেকৈ প্ৰস্তুতি ল’ব লাগে?

কেইটামান সপ্তাহ নিয়মীয়া দৈনিক নিত্যকৰ্ম, কোমল আসন, স্বাভাৱিক উশাহ-সচেতনতা, স্বৰ পৰ্যবেক্ষণ, মন্ত্ৰ বা প্ৰাৰ্থনা আৰু চুটি ধ্যানেৰে ক্ৰিয়া দীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুত হওক। পৰম্পৰাৰ বিষয়ে পঢ়ক, প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন সোধক, আৰু বিশ্ৰাম লৈ মুকলি মনেৰে আহক। সাজুতা স্থিৰতাত দেখা যায়, উত্তেজনাত নহয়।

দীক্ষা কি?

দীক্ষা (dīkṣā) হৈছে গুৰুৰ পৰা শিষ্যলৈ কোনো অনুশীলন, মন্ত্ৰ বা আশীৰ্বাদৰ আনুষ্ঠানিক সঞ্চাৰণ, যিয়ে শিষ্যক পৰম্পৰাৰ লগত সংযুক্ত কৰে। পৰম্পৰাই ইয়াক দিব্য জ্ঞান প্ৰদান আৰু বন্ধন আঁতৰোৱা বুলি ব্যাখ্যা কৰে। ইয়াৰ লগত দুয়োপক্ষৰ দায়িত্ব আহে — অনুশীলন কৰাৰ আৰু পথ দেখুওৱাৰ।

“ক্ৰিয়া যোগ দীক্ষা: প্ৰস্তুতি, গুৰু আৰু সাধনা” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।

পীঠলৈ WhatsApp কৰক

চমুকৈ ক্ৰিয়াযোগ দীক্ষা

  • দীক্ষা (दीक्षा) মানে কোনো অনুশাসনলৈ প্ৰৱেশ বা সংস্কাৰিত সঞ্চাৰণ।
  • শিক্ষকে প্ৰস্তুতিৰ মূল্যায়ন কৰে, পদ্ধতি ব্যাখ্যা কৰে, অনুশীলন নিৰীক্ষণ কৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োগ সংশোধন কৰে।
  • শিক্ষাৰ্থীয়ে আন্তৰিকতা, প্ৰশ্ন, সন্মতি, নিয়মীয়া অনুশীলন আৰু প্ৰভাৱৰ সৎ প্ৰতিবেদন লগত আনে।
  • গোপনীয়তাই পদ্ধতিৰ অখণ্ডতা ৰক্ষা কৰে; ই কেতিয়াও নৈতিক দায়বদ্ধতা আঁতৰাই নিদিয়ে।
  • দীক্ষাই কোনো বিশেষ অভিজ্ঞতাৰ নিশ্চয়তা দিয়াতকৈ সাধনাৰ সৈতে এক সম্পৰ্কৰ আৰম্ভণি কৰে।
  • স্বৰ পৰ্যবেক্ষণে সময়, উশাহৰ চাহিদা আৰু প্ৰস্তুতিৰ পৰা সূক্ষ্ম অনুশীলনলৈ যোৱা গতিক ব্যক্তিগত কৰি তুলিবলৈ সহায় কৰে।

দীক্ষা, গুৰু আৰু শিষ্য: শব্দবোৰৰ অৰ্থ

দীক্ষা (दीक्षा, dīkṣā) হ’ল দীক্ষা-প্ৰৱেশ: সঞ্চাৰণ আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিৰ জৰিয়তে কোনো অনুশাসনত প্ৰৱেশ। গুৰু (गुरु, guru) হ’ল সেই শিক্ষক যিয়ে পথ বহন আৰু আলোকিত কৰে। শিষ্য (शिष्य, śiṣya) হ’ল সেই শিক্ষাৰ্থী যি শিকিবলৈ, অনুশীলন কৰিবলৈ, প্ৰশ্ন কৰিবলৈ আৰু শুধৰণি লবলৈ ইচ্ছুক। পৰম্পৰা (परम्परा, paramparā) হ’ল এক জীৱন্ত উত্তৰাধিকাৰ, যাৰ জৰিয়তে জ্ঞান, পদ্ধতি আৰু দায়িত্ব বহন কৰা হয়।

সাৰ হ’ল সম্পৰ্ক, কেৱল অনুষ্ঠান নহয়। আনুষ্ঠানিক কাৰ্যই দীক্ষাক চিহ্নিত কৰিব পাৰে, কিন্তু শিক্ষকে শিক্ষাৰ্থীয়ে প্ৰকৃততে কেনেকৈ অনুশীলন কৰে সেয়া দেখিলে আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে সৎ পৰ্যবেক্ষণ লৈ উভতি আহিলে সঞ্চাৰণ অব্যাহত থাকে। ভাৰতীয় পৰম্পৰাই প্ৰশ্নক এক ইতিবাচক ভূমিকা দিছে: আন্তৰিক প্ৰশ্নই বিভ্ৰান্তি উন্মোচন কৰে আৰু প্ৰত্যক্ষ বুজাবুজি সম্ভৱ কৰি তোলে।

শাস্ত্ৰই কি কয়

गुरुरुपायः ॥

gurur upāyaḥ ||

অৰ্থ: গুৰু উপায়।

— শিৱ সূত্ৰ 2.6 · সংস্কৃত মূল: বসুগুপ্ত, বাৰ্তিকসহ শিৱসূত্ৰ — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen); পীঠৰ সংগ্ৰহ: শিৱ সূত্ৰ বিমৰ্শিনী

শিৱ সূত্ৰই কয় দীক্ষা কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ: গুৰুয়েই উপায়। সঞ্চাৰণে শিষ্যক কেৱল এটা পদ্ধতিৰ সৈতে নহয়, এক জীৱন্ত অনুশীলনৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে।

ईश्वरप्रणिधानाद्वा।

īśvarapraṇidhānādvā|

অৰ্থ: অথবা (সমাধি) ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভক্তিৰ দ্বাৰা লাভ হয়।

— যোগসূত্ৰ 1.23 · সংস্কৃত মূল: পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ — স্বৰ যোগ পীঠৰ সংস্কৃত-প্ৰধান সংগ্ৰহ

পতঞ্জলিয়ে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভক্তিক সমাধিৰ এক পথ বুলি কৈছে। দীক্ষাই প্ৰায়ে এই সমৰ্পণ আৰম্ভ কৰে, যাক শিষ্যই তাৰ পিছত প্ৰতিদিনে জীয়াই থাকে।

প্ৰামাণিক দীক্ষাই কি প্ৰদান কৰে

তত্ত্ৱউদ্দেশ্যঅনুশীলনত প্ৰমাণ
প্ৰস্তুতিআচৰণ, শাৰীৰিক স্থিৰতা, শ্বাস-ক্ষমতা আৰু বাস্তৱসন্মত আশা স্থাপন কৰে।শিষ্যই কোমলভাৱে আৰু নিয়মীয়াকৈ অনুশীলন কৰিব পাৰে।
সঞ্চাৰণপৰম্পৰাৰ সঠিক ক্ৰম, মন্ত্ৰ, মনোযোগ আৰু শক্তিগত অভিমুখ প্ৰদান কৰে।শিষ্যই অনুমান নকৰাকৈ পদ্ধতিটো পুনৰাবৃত্তি কৰিব পাৰে।
সংশোধনআসন, প্ৰচেষ্টা, ছন্দ, কুম্ভক, মনোযোগ আৰু ব্যাখ্যাক সামঞ্জস্য কৰে।টান কমে আৰু নিৰন্তৰতা উন্নত হয়।
প্ৰসংগই পদ্ধতিটোক তপ, স্বাধ্যায়, ভক্তি আৰু নৈতিকতাৰ ভিতৰত স্থাপন কৰে।অনুশীলনে আধ্যাত্মিক প্ৰদৰ্শনক পুষ্ট কৰাৰ সলনি আচৰণ সলনি কৰে।
পিছৰ পৰ্যালোচনাপ্ৰভাৱৰ পৰ্যালোচনা কৰে আৰু উপযুক্ত হ'লেহে পৰৱৰ্তী স্তৰ আনে।প্ৰগতি টোপনি, কাম আৰু সম্পৰ্কত স্থিৰ থাকে।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পথপ্ৰদৰ্শনে কাৰ্যসূচীৰ আগত সাধকক ৰাখে। সাৰ্বজনীন নীতিবোৰ থাকে, কিন্তু অনুপাত আৰু ক্ৰম ব্যক্তিৰ অনুসাৰে সলনি হয়। সেয়ে দীক্ষাত “এতিয়া নহয়,” “কম,” বা “প্ৰথমে এই প্ৰস্তুতি” বুলি কোৱাৰ দায়িত্বও অন্তৰ্ভুক্ত, যেতিয়া ইয়ে যোগৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য ৰক্ষা কৰে।

য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়

গৱেষণাই নিজেই দীক্ষাৰ অধ্যয়ন নকৰে, কিন্তু সহায় আৰু ব্যাখ্যাই ধ্যানৰ অনুভৱক কেনেকৈ আকাৰ দিয়ে সেয়া দেখুৱায় — গুৰু পৰম্পৰাই দীক্ষাক নিৰ্দেশনাৰ সৈতে যুক্ত কৰাৰ এক কাৰণ।

ক্ৰিয়া-দীক্ষাৰ বাবে কোন সাজু?

প্ৰস্তুতি আধ্যাত্মিক শ্ৰেষ্ঠত্ব নহয়। উপযুক্ত শিক্ষাৰ্থীয়ে সাধাৰণ দিনচৰ্যা বজাই ৰাখিব পাৰে, ঘনে ঘনে সলনি নকৰাকৈ এটা ক্ৰম অনুসৰণ কৰিব পাৰে, সৎ প্ৰশ্ন সুধিব পাৰে আৰু শাৰীৰিক বা মানসিক প্ৰভাৱ লুকুৱাই নাৰাখি জনাব পাৰে। নিখুঁত আসন বা সম্পূৰ্ণ নীৰৱ মনৰ প্ৰয়োজন নাই। প্ৰদৰ্শনতকৈ স্থিৰতা আৰু শিকিবলৈ সাজু থকা মনোভাৱ অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ।

ব্যক্তিগত অৱস্থাই সময় নিৰ্ধাৰণ কৰে। কোনোবাই দীৰ্ঘ অন্তৰ্মুখী একাগ্ৰতাৰ আগতে শাৰীৰিক প্ৰস্তুতি আৰু সাধাৰণ উশাহ-সচেতনতাৰ পৰা লাভ কৰিব পাৰে। আন কোনোবাৰ কোমল সাধনাৰ সৈতে চিকিৎসা বা মনোবৈজ্ঞানিক স্থিৰতাৰ প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে। গৰ্ভাৱস্থা, নিয়ন্ত্ৰণহীন ৰক্তচাপ, মৃগী, শেহতীয়া অস্ত্ৰোপচাৰ, শ্বাসতন্ত্ৰ বা হৃদৰোগ, আতংক, উন্মাদনা, মনোবিকাৰ আৰু গুৰুতৰ আঘাতজনিত লক্ষণে বিশেষ মূল্যায়নৰ প্ৰয়োজন কৰে। কাৰোবাৰ মৰ্যাদা বা আধ্যাত্মিক ক্ষমতা অস্বীকাৰ নকৰাকৈ দীক্ষা পিছুৱাই দিব পাৰি বা সলনি কৰিব পাৰি।

দীক্ষাৰ আগৰ স্বৰ যোগ মূল্যাংকন

দৈনিক স্বৰ-নিৰীক্ষণ শিষ্যক উশাহক কাম-কাজ, সময় আৰু আভ্যন্তৰীণ অৱস্থাৰ এক সলনি হৈ থকা প্ৰকাশ হিচাপে দেখিবলৈ শিকায়। অধিক শক্তিশালী ক্ৰিয়া লোৱাৰ আগতে সাধকে কেইদিনমান ধৰি নাকৰ পাহিৰ প্ৰাধান্য, উশাহৰ সহজতা, টোপনি, শক্তি আৰু আৱেগিক স্থিৰতা লিপিবদ্ধ কৰিব পাৰে। এয়া উত্তীৰ্ণ-অনুত্তীৰ্ণৰ কুসংস্কাৰ নহয়; এয়া অনুশাসিত আত্ম-জ্ঞান।

তাত্ত্বিক নীতিসমূহ ব্যক্তিগত ক্ষেত্ৰৰ পৰা ব্ৰহ্মাণ্ডলৈকে একে, কিন্তু সিহঁতৰ অনুপাত বেলেগ। নিম আৰু আমে যেনেকৈ একেটা পৃথ্বী, জল, অগ্নি, বায়ু আৰু আকাশক বেলেগ বেলেগকৈ প্ৰকাশ কৰে, তেনেকৈ শিক্ষাৰ্থীসকলেও বেলেগ বেলেগ প্ৰস্তুতি লাগে। স্বৰে শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থীক এই বৈচিত্ৰ্যৰ বাবে এটা ভাষা দিয়ে।

ক্ৰিয়া যোগ দীক্ষাৰ বাবে কেনেকৈ প্ৰস্তুতি ল’ব

  1. আপোনাৰ অভিপ্ৰায় স্পষ্ট কৰক। আপুনি সত্য, স্থিৰ ধ্যান, স্বাস্থ্য-সহায়, আপোনত্ব নে প্ৰতিশ্ৰুত অসাধাৰণ অভিজ্ঞতা বিচাৰিছে, সেয়া জানক।
  2. নিয়মীয়াভাৱ স্থাপন কৰক। আসন, স্বাভাৱিক উশাহ-নিৰীক্ষণ, অধ্যয়ন আৰু শান্ত বহাৰ বাবে বাস্তৱসন্মত দৈনিক সময় ৰাখক।
  3. প্ৰাসংগিক অৱস্থাবোৰ জনাওক। শিক্ষকক স্বাস্থ্যজনিত চিন্তা, ঔষধ, আগৰ অনুশীলন আৰু অস্থিৰ কৰা অনুভৱবোৰৰ বিষয়ে কওক।
  4. প্ৰতিশ্ৰুতি বুজি লওক। সোধক কি শিকোৱা হ’ব, কি গোপন থাকিব, কিমান ঘনে অনুশীলন কৰিব লাগিব আৰু কেনে অনুবৰ্তী সহায় উপলব্ধ।
  5. সন্মতি আৰু সীমা লক্ষ্য কৰক। স্পৰ্শ, ব্যক্তিগত তথ্য প্ৰকাশ, পৰিশোধ আৰু যোগাযোগ স্পষ্ট আৰু স্বেচ্ছাকৃত হোৱা উচিত।
  6. এটা সুসংগত পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰক। শিকাৰ সময়ছোৱাত বিভিন্ন প্ৰণালীৰ অনুপাত, মন্ত্ৰ আৰু সূক্ষ্ম মানচিত্ৰ লগ নকৰিব।
  7. পৰ্যালোচনাৰ বাবে ঘূৰি আহক। সহজতা, টান, টোপনি, মনৰ অৱস্থা, মনোযোগ আৰু দৈনন্দিন জীৱনত পৰা প্ৰভাৱৰ কথা জনাওক।

বিশ্বাসযোগ্য নিৰ্দেশনা চিনি পোৱা

  • এজন বিশ্বাসযোগ্য শিক্ষকে প্ৰস্তুতি, উদ্দেশ্য আৰু যি দিয়া হৈছে তাৰ সীমা ব্যাখ্যা কৰে।
  • প্ৰশ্নক স্বাগত জনোৱা হয় আৰু শিষ্যক অনুভৱৰ দাবী কৰিবলৈ চাপ দিয়া নহয়।
  • পদ্ধতিটো প্ৰতিটো শৰীৰ আৰু মনৰ ওপৰত একেদৰে জাপি দিয়াৰ সলনি খাপ খুৱাই লোৱা হয়।
  • গোপনীয়তাই সাধনাক ৰক্ষা কৰে, কিন্তু অসদাচৰণ, বলপ্ৰয়োগ বা আৰ্থিক চাপ লুকুৱাই নাৰাখে।
  • শিক্ষকে এটা সাধনা ৰখাব পাৰে, উপযুক্ত চিকিৎসাজনিত সহায়ৰ পৰামৰ্শ দিব পাৰে আৰু প্ৰয়োজনীয় যত্নৰ লগত একেলগে কাম কৰিব পাৰে।
  • সম্পৰ্কই আত্মা আৰু পৰম বাস্তৱৰ ফালে ইংগিত কৰে, স্থায়ী ব্যক্তিগত নিৰ্ভৰশীলতাৰ ফালে নহয়।

আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?

এই নিৰ্দেশনা সেইসকল স্থিৰ অনুশীলনকাৰীৰ বাবে উপযুক্ত যিসকলে কুণ্ডলিনী বা ক্ৰিয়াৰ অনুশীলন শিক্ষকে প্ৰস্তুত কৰি, মাত্ৰা নিৰ্ধাৰণ কৰি আৰু পৰৱৰ্তী তদাৰক কৰুক বুলি বিচাৰে। তীব্ৰ উশাহ-কৰ্মৰ সৈতে গৰ্ভাৱস্থা, অনিয়ন্ত্ৰিত হৃদয় বা ৰক্তচাপৰ অৱস্থা, বা চিকিৎসকীয় যত্ন অবিহনে মানসিক স্বাস্থ্যৰ তীব্ৰ সংকটৰ সময়ত ই উপযুক্ত নহয়।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ

ক্ৰিয়া যোগ দীক্ষাৰ বিষয়ে সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন

ক্ৰিয়া যোগৰ অনুশীলনৰ বাবে দীক্ষা প্ৰয়োজনীয় নেকি?

পতঞ্জলিৰ তপ, স্বাধ্যায় আৰু ঈশ্বৰ-প্ৰণিধান মুকলিকৈ অধ্যয়ন আৰু অনুশীলন কৰিব পাৰি। যেতিয়া কোনো পৰম্পৰাই নিজৰ বিশেষ মন্ত্ৰ, উশাহৰ অনুপাত বা আন্তৰিক পথ নিৰ্দেশিত সঞ্চাৰৰ বাবে সংৰক্ষিত ৰাখে, তেতিয়া দীক্ষাৰ প্ৰয়োজন হয়। এই প্ৰয়োজনীয়তা সেই পদ্ধতি আৰু তাক শিকোৱাৰ দায়িত্বৰ।

ক্ৰিয়া যোগ দীক্ষাৰ সময়ত কি হয়?

ৰূপ পৰম্পৰা অনুসৰি বেলেগ হয়। ইয়াত পথৰ ব্যাখ্যা, ব্ৰত বা প্ৰতিশ্ৰুতি, মন্ত্ৰ, উশাহ আৰু মনোযোগৰ প্ৰদৰ্শন, তত্ত্বাৱধানত অনুশীলন আৰু সংশোধন অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে। দায়িত্বশীল শিক্ষকে মাত্ৰা, অভিযোজন, চাপৰ লক্ষণ, গোপনীয়তা আৰু অনুষ্ঠানৰ পিছত শিক্ষাৰ্থীয়ে কেনেকৈ অনুসৰণমূলক সহায় পাব সেয়াও বুজাই দিয়ে।

ক্ৰিয়া যোগৰ দীক্ষা অনলাইনে হ’ব পাৰেনে?

কিছুমান শিক্ষকে অনলাইন প্ৰস্তুতি বা সঞ্চাৰণ দিয়ে, আনহাতে আন কিছুমানে শাৰীৰিক উপস্থিতি বিচাৰে। গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নবোৰ হ'ল শিক্ষকে ছাত্ৰক পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰে নে, পদ্ধতি শুধৰাব পাৰে নে, গোপনীয়তা ৰক্ষা কৰিব পাৰে নে, অসুবিধাত সঁহাৰি জনাব পাৰে নে আৰু অবিৰত নিৰ্দেশনা দিব পাৰে নে। কেৱল সুবিধাই এটা ধৰণ উপযুক্ত নে নহয় সেয়া নিৰ্ধাৰণ কৰা উচিত নহয়।

মই প্ৰকৃত ক্ৰিয়া যোগ গুৰু কেনেকৈ বিচাৰি উলিয়াম?

স্পষ্ট শিক্ষা-পৰম্পৰা বা প্ৰশিক্ষণৰ ইতিহাস, সুসংগত ব্যাখ্যা, নৈতিক আচৰণ, প্ৰশ্নৰ প্ৰতি সন্মান, ক্ৰমিক শিক্ষা আৰু সহজলভ্য অনুসৰণী সহায় বিচাৰক। শিক্ষকে অনুশীলনক ব্যক্তি অনুসৰি খাপ খুৱায় নেকি আৰু তৎক্ষণাত জাগৰণৰ নিশ্চয়তাৰ পৰা আঁতৰি থাকে নেকি সেয়া লক্ষ্য কৰক। প্ৰকৃত সম্পৰ্ক সময়, আচৰণ আৰু মাৰ্গদৰ্শনৰ গুণমানৰ জৰিয়তে স্পষ্ট হয়।

মই ক্ৰিয়া যোগ গোপন ৰাখিব লাগিবনে?

এটা পৰম্পৰাই শিক্ষাৰ্থীসকলক সঠিক মন্ত্ৰ, অনুপাত বা আন্তৰিক পথ প্ৰকাশ নকৰিবলৈ ক'ব পাৰে, কাৰণ খণ্ডিত অংশ সহজে ভুলকৈ বুজা যায়। সেই গোপনীয়তাই নৈতিকতা, সন্মতি, মাচুল, স্বাস্থ্যজনিত প্ৰভাৱ বা অসদাচৰণৰ বিষয়ে মৌনতা বিচৰা নহয়। শিক্ষণ-সম্পৰ্ক দায়বদ্ধ হৈ থাকোঁতে পদ্ধতিটো সুৰক্ষিত থাকিব পাৰে।

দীক্ষাৰ আগতে মই কেনেকৈ প্ৰস্তুতি ল’ব লাগে?

এটা মধ্যম দৈনিক দিনচৰ্যা, সহজ আসন, স্বাভাৱিক উশাহৰ সজাগতা, প্ৰাথমিক অধ্যয়ন আৰু ভক্তিভাৱ গঢ়ি তুলক। প্ৰাসংগিক শাৰীৰিক আৰু মনস্তাত্ত্বিক অৱস্থা সততাৰে জনাওক। অনুশীলনত কি প্ৰয়োজন সেয়া সোধক আৰু নিশ্চিত কৰক যে আপুনি সংশোধন গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব। প্ৰস্তুতিয়ে দীক্ষাক কেৱল আনুষ্ঠানিক নহৈ উপযোগী কৰি তোলে।

দীক্ষাই কুণ্ডলিনী জাগৰণ বা সমাধিৰ নিশ্চয়তা দিয়েনে?

কোনো অনুষ্ঠানে সততাৰে জাগৰণ বা সমাধিৰ সময়সূচীৰ নিশ্চয়তা দিব নোৱাৰে। দীক্ষাই পদ্ধতি, সম্পৰ্ক আৰু দায়িত্ব দিয়ে। পতঞ্জলিয়ে দীঘলীয়া, অবিচ্ছিন্ন আৰু নিষ্ঠাপূৰ্ণ অনুশীলনত গুৰুত্ব দিয়ে। প্ৰগতি কেৱল অসাধাৰণ অনুভূতিৰ জৰিয়তেই নহয়, ক্লেশ হ্ৰাস, স্পষ্ট আচৰণ, স্থিৰ মনোযোগ আৰু গভীৰ সমৰ্পণৰ জৰিয়তেও দেখা যায়।

ক্ৰিয়া দীক্ষাৰ পিছত মই শিক্ষক সলনি কৰিব পাৰোঁনে?

পথনিৰ্দেশনা উপলব্ধ নহ'লে, অসংগত, অসুৰক্ষিত বা অনৈতিক হ'লে শিক্ষাৰ্থীয়ে স্পষ্টীকৰণ বা আন এজন শিক্ষক বিচাৰিব পাৰে। পদ্ধতিৰ মাজত আবেগৰ বশত সলনি কৰিলে বিভ্ৰান্তি সৃষ্টি হ'ব পাৰে, সেয়ে সিদ্ধান্তটোত চিন্তাৰ প্ৰয়োজন। সত্য আৰু ধৰ্মৰ প্ৰতি নিষ্ঠা এনে সম্পৰ্কত থাকিবলৈ থকা চাপতকৈ গভীৰ, যি সম্পৰ্কই আৰু দায়িত্বশীল শিক্ষা নিদিয়ে।

“ক্ৰিয়া যোগ পদ্ধতি: উশাহ, প্ৰাণ আৰু ধ্যান” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক

আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।

স্পষ্টতাৰে ক্ৰিয়া যোগৰ বাবে প্ৰস্তুত হওক

ইয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰক ক্ৰিয়া যোগৰ সম্পূৰ্ণ অৰ্থ আৰু বুজি লওক ক্ৰিয়া পদ্ধতিৰ গঠন. স্বৰ যোগ পীঠে উপযুক্ত পথ নিৰ্ধাৰণৰ বাবে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা আৰু ব্যক্তিগত পৰামৰ্শ দিয়ে; পাঠ্যক্ৰমৰ সময় আৰু মাচুল পৰামৰ্শত জনোৱা হয়।

উৎস আৰু অধিক অধ্যয়ন