ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਫੈਲਾਅ
ਇੱਕ ਸਾਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੱਕ
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵੈਦਿਕ ਢਾਂਚਾ — ਆਗਮ (ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ) ਅਤੇ ਨਿਗਮ (ਪ੍ਰਣਾਲੀਬੱਧ ਗਣਨਾ) ਦੀਆਂ ਜੁੜਵੀਂਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਅਨੰਤ ਆਦਿ ਕਲਪ ਤੱਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੁਗ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ, ਤੀਹ ਕਲਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਲੜੀਵਾਰ ਉਮਰਾਂ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਪ੍ਰਲੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ-ਫੈਲਾਅ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਰਜ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਆਗਮ ਅਤੇ ਨਿਗਮ: ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧਾਰਾਵਾਂ
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਸਮਝ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪੂਰਕ ਨਦੀਆਂ — ਆਗਮ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ) ਅਤੇ ਨਿਗਮ (ਗਣਨਾ) — ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਲ (ਸਮੇਂ) ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਗਿਆਨ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਗਮ (आगम)
ਆਗਮ ਸ਼ਰੁਤੀ ਹੈ — ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਗਿਆਨ। ਵੇਦ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਤੰਤਰ ਇਸੇ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਸੂਰਯ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ — ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਤਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਯ (ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ) ਨੇ ਮਯ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ।
ਆਗਮ "ਕਿਉਂ" ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਹਰ ਯੁੱਗ ਦਾ ਧਰਮਮਈ ਉਦੇਸ਼, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਨੈਤਿਕ ਦਿਸ਼ਾ, ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਦਾ ਆਤਮਿਕ ਮਹੱਤਵ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ (ਲੈਅ) ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਅਰਥ।
ਨਿਗਮ (निगम)
ਨਿਗਮ ਗਣਨਾ, ਅਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀਬੱਧ ਨਿਰੀਖਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੋਤਿਸ਼ ਸ਼ਾਸਤਰ (ਵੈਦਿਕ ਖਗੋਲ), ਸਿਧਾਂਤ ਗਣਿਤ ਅਤੇ ਸਟੀਕ ਖਗੋਲੀ ਗਣਨਾਵਾਂ ਇਸੇ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ।
ਨਿਗਮ ਗਣਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ — ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਮਿਆਦ, ਖਗੋਲੀ ਸਮੇਂ, ਗ੍ਰਹਿ-ਚੱਕਰ, ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਦਾ ਗਣਿਤ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਾ ਸਟੀਕ ਅੰਕੀ ਢਾਂਚਾ।
ਮੇਲ: ਦੋਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਇੱਕੋ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਢਾਂਚੇ ਉੱਤੇ ਆ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੰਕੜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ — ਭਾਵੇਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਣਿਤ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਇਹ ਮੇਲ ਆਪ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਬੂਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਸੂਰਯ ਸਿਧਾਂਤ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਖਗੋਲ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਹਵਾਲਾ: ਸੂਰਯ ਸਿਧਾਂਤ 1.1–13, ਵਿਸ਼ਣੂ ਪੁਰਾਣ 1.3
ਚਤੁਰਯੁਗ: ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਾਰ ਯੁਗ
ਮਹਾਂਯੁਗ (ਮਹਾਨ ਯੁਗ) ਧਰਮ ਦੇ ਘਟਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਸਟੀਕ ਮਿਆਦ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਵਾਲੇ ਸੰਧਿਆ (ਪਰਭਾਤ) ਅਤੇ ਸੰਧਿਆਂਸ਼ (ਸ਼ਾਮ) ਕਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸਤਿਯੁਗ (ਕ੍ਰਿਤ)
ਸੁਨਹਿਰੀ ਯੁਗ। ਪੂਰਾ ਸੱਚ, ਨੇਕੀ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ। ਜੀਵ 1,00,000 ਸਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਸਨ। ਧਰਮ ਚਾਰੇ ਪੈਰਾਂ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਹੀ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ — ਸੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ
ਚਾਂਦੀ ਯੁਗ। ਧਰਮ ਘਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯੱਗ ਮੁੱਖ ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ 10,000 ਸਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਮੰਦਰ ਬਣੇ।
ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁਗ
ਕਾਂਸੀ ਯੁਗ। ਰੋਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਮਰ ਘਟ ਕੇ 1,000 ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਇੱਕ ਵੇਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਕਰਮਕਾਂਡ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗਿਆਈ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਵਿਚਕਾਰ ਟਕਰਾਅ ਤੀਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਲਿਯੁਗ
ਲੋਹ ਯੁਗ। ਟਕਰਾਅ, ਅਗਿਆਨ, ਪਦਾਰਥਵਾਦ। ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ 100 ਸਾਲ (ਅਤੇ ਘਟਦੀ ਹੋਈ)। ਧਰਮ ਮਸਾਂ ਇੱਕ ਪੈਰ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਲਗਭਗ 5,127 ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ 17/18 ਫ਼ਰਵਰੀ 3102 ਈ.ਪੂ. ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਪਲ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ। 43,20,000 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਯੁਗ (ਚਤੁਰਯੁਗ) ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਮਾਂ-ਇਕਾਈਆਂ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਇੱਟ ਹੈ।
ਹਵਾਲਾ: ਵਿਸ਼ਣੂ ਪੁਰਾਣ 1.3.14–17, ਸੂਰਯ ਸਿਧਾਂਤ 1.15–20, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ 12.2
14 ਮਨਵੰਤਰ: ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜ-ਕਾਲ
ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਇੱਕ ਮਨੂ (ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਆਦਿ ਪਿਤਾ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਪਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ (ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ) ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸਮੂਹ, ਇੱਕ ਇੰਦਰ (ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ), ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਵਤਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ 7ਵੇਂ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
| # | ਮਨੂ | ਸਪਤ ਰਿਸ਼ੀ | ਇੰਦਰ | ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਵਤਾਰ |
|---|---|---|---|---|
| 1 | ਸਵਾਯੰਭੁਵ | ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤ੍ਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੂ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ | ਯੱਗ (ਸਵਯੰਭੂ) | ਯੱਗ |
| 2 | ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ | ਊਰਜ, ਸਤੰਭ, ਪ੍ਰਾਣ, ਦੱਤੋਲੀ, ਰਿਸ਼ਭ, ਨਿਸ਼ਚਰ, ਅਰਵਰੀਵਤ | ਰੋਚਨ (ਵਿਪਸ਼ਚਿਤ) | ਵਿਭੂ |
| 3 | ਉੱਤਮ (ਔੱਤਮੀ) | ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ | ਸਤਯਜਿਤ (ਸੁਸ਼ਾਂਤੀ) | ਸਤਯਸੇਨ |
| 4 | ਤਾਮਸ | ਜਯੋਤਿਰਧਾਮਾ, ਪ੍ਰਿਥੂ, ਕਾਵਯ, ਚੈਤ੍ਰ, ਅਗਨੀ, ਵਨਕ, ਪੀਵਰ | ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾ (ਸ਼ਿਬੀ) | ਹਰੀ |
| 5 | ਰੈਵਤ | ਹਿਰਣਯਰੋਮਾ, ਵੇਦਸ਼੍ਰੀ, ਊਰਧਵਬਾਹੂ, ਵੇਦਬਾਹੂ, ਸੁਧਾਮਨ, ਪਰਜਨਯ, ਮਹਾਮੁਨੀ | ਵਿਭੂ (ਵਿਤਥ) | ਵੈਕੁੰਠ |
| 6 | ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ | ਸੁਮੇਧਸ, ਵਿਰਜਸ, ਹਵਿਸ਼ਮਾਨ, ਉੱਤਮ, ਮਧੂ, ਅਭਿਨਾਮਨ, ਸਹਿਸ਼ਣੂ | ਮਨੋਜਵ (ਅਭਿਭੂ) | ਅਜਿਤ |
| 7 | ਵੈਵਸਵਤ (ਮੌਜੂਦਾ) | ਕਸ਼ਯਪ, ਅਤ੍ਰੀ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿੱਤਰ, ਗੌਤਮ, ਜਮਦਗਨੀ, ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ | ਪੁਰੰਦਰ | ਵਾਮਨ |
| 8 | ਸਾਵਰਣਿ | ਗਾਲਵ, ਦੀਪਤੀਮਾਨ, ਪਰਸ਼ੂਰਾਮ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰੀਆ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਵਿਆਸ | ਬਲੀ | ਸਾਰਵਭੌਮ |
| 9 | ਦਕਸ਼-ਸਾਵਰਣੀ | ਸਵਨ, ਦ੍ਯੁਤੀਮਾਨ, ਭਵਯ, ਵਸੂ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਜਯੋਤਿਸ਼ਮਾਨ, ਸੱਤਿਆ | ਅਦਭੁਤ | ਰਿਸ਼ਭ |
| 10 | ਬ੍ਰਹਮ-ਸਾਵਰਣਿ | ਹਵਿਸ਼ਮਾਨ, ਸੁਕ੍ਰਿਤੀ, ਸੱਤਿਆ, ਅਪਾਮਮੂਰਤੀ, ਨਾਭਾਗ, ਅਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸ, ਸੱਤਿਆਕੇਤੂ | ਸ਼ਾਂਤੀ | ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ |
| 11 | ਧਰਮ-ਸਾਵਰਣਿ | ਨਿਸ਼ਚਰ, ਅਗਨੀਤੇਜਸ, ਵਪੁਸ਼ਮਾਨ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਆਰੁਣੀ, ਹਵਿਸ਼ਮਾਨ, ਅਨਘ | ਵ੍ਰਿਸ਼ (ਗਣ) | ਧਰਮਸੇਤੂ |
| 12 | ਰੁਦਰ-ਸਾਵਰਣਿ | ਤਪੱਸਵੀ, ਸੁਤਪਸ, ਤਪੋਮੂਰਤੀ, ਤਪੋਰਤੀ, ਤਪੋਧ੍ਰਿਤੀ, ਤਪੋਦ੍ਯੁਤੀ, ਤਪੋਧਨ | ਰਿਤਧਾਮਾ (ਦਿਵਸਪਤੀ) | ਸੁਧਾਮਾ |
| 13 | ਦੇਵ-ਸਾਵਰਣਿ (ਰੌਚਯ) | ਨਿਰਮੋਹ, ਤੱਤਵਦਰਸ਼ੀ, ਨਿਸ਼ਪ੍ਰਕੰਪ, ਨਿਰੁਤਸੁਕ, ਧ੍ਰਿਤੀਮਾਨ, ਅਵਯਯ, ਸੁਤਪਸ | ਦੇਵਸਪਤੀ (ਦਿਵਸਪਤੀ) | ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ |
| 14 | ਇੰਦਰ-ਸਾਵਰਣਿ (ਭੌਤਯ) | ਅਗਨੀਬਾਹੂ, ਸ਼ੁਚੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਮਾਗਧ, ਗ੍ਰਿਧ੍ਰ, ਯੁਕਤ, ਅਜਿਤ | ਸੂਚੀ (ਸੂਈ) | ਬ੍ਰਿਹਦਭਾਨੂ |
1 ਮਨਵੰਤਰ = 71 ਮਹਾ ਯੁੱਗ = 30 ਕਰੋੜ 67 ਲੱਖ 20 ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ। ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ (ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਸਮਾਂ) 1 ਸਤਿਯੁਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ = 17 ਲੱਖ 28 ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ 7ਵੇਂ ਮਨਵੰਤਰ (ਵੈਵਸਵਤ), 28ਵੇਂ ਮਹਾ ਯੁੱਗ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਹਵਾਲਾ: ਵਿਸ਼ਣੂ ਪੁਰਾਣ 3.1–2, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ 8.1–13, ਮਤਸਯ ਪੁਰਾਣ 9
ਕਲਪ: 432 ਕਰੋੜ ਸਾਲ
ਕਲਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੈ — ਉਹ ਮੂਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਚੱਕਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਲੈਅ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗਣਨਾ: 14 ਮਨਵੰਤਰ × 71 ਮਹਾ ਯੁੱਗ = 994 ਮਹਾ ਯੁੱਗ। 15 ਸੰਧਿਆ-ਕਾਲ × 17,28,000 ਸਾਲ = 2,59,20,000 ਸਾਲ = 6 ਮਹਾ ਯੁੱਗ। ਕੁੱਲ: 994 + 6 = 1,000 ਮਹਾ ਯੁੱਗ ✓
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ: ਬਰਾਬਰ ਮਿਆਦ (432 ਕਰੋੜ ਸਾਲ) = ਨੈਮਿੱਤਿਕ ਪ੍ਰਲੈ। ਤਿੰਨੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮੌਜੂਦਾ ਕਲਪ: ਸ਼ਵੇਤ ਵਰਾਹ ਕਲਪ (ਚਿੱਟਾ ਵਰਾਹ) — ਇਹ ਨਾਂ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਿਆ ਸੀ।
30 ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਲਪ
ਮਤਸਯ ਪੁਰਾਣ ਤੀਹ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਲਪ ਗਿਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵਿਲੱਖਣ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਹਿਲੇ — ਸ਼ਵੇਤ ਵਰਾਹ ਕਲਪ — ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਹਵਾਲਾ: ਮਤਸਯ ਪੁਰਾਣ 290.3–15
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ
ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਝਰਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦਾ ਇਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਬੁਰਜ ਅਖ਼ੀਰ ਅਨੰਤ ਆਦਿ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹਮਾ — ਸਿਰਜਣਹਾਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ 1 ਦਿਨ = 432 ਕਰੋੜ ਸਾਲ (1 ਕਲਪ)। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ 1 ਰਾਤ = 432 ਕਰੋੜ ਸਾਲ (ਨੈਮਿੱਤਿਕ ਪ੍ਰਲਯ)। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ 1 ਸਾਲ = 360 ਦਿਨ + ਰਾਤਾਂ = 3,11,040 ਕਰੋੜ ਸਾਲ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ 100 ਸਾਲ = 3,11,04,000 ਕਰੋੜ ਸਾਲ (311,040,000,000,000)।
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ 360 ਕਲਪ (ਦਿਨ) + 360 ਪ੍ਰਲਯ (ਰਾਤਾਂ) ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਣੂ — ਪਾਲਣਹਾਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ 100 ਸਾਲ = ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ 1 ਦਿਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ 1 ਰਾਤ = ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ 1 ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ 1 ਸਾਲ = ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ 360 ਦਿਨ + ਰਾਤਾਂ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ 100 ਸਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਹ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਅਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਰੁਦਰ (ਸ਼ਿਵ) — ਸੰਹਾਰਕ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ 100 ਸਾਲ = ਰੁਦਰ (ਸ਼ਿਵ) ਦਾ 1 ਦਿਨ। ਰੁਦਰ ਦੀ 1 ਰਾਤ = ਰੁਦਰ ਦੇ 1 ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਰੁਦਰ ਦਾ 1 ਸਾਲ = ਰੁਦਰ ਦੇ 360 ਦਿਨ + ਰਾਤਾਂ। ਰੁਦਰ ਰੁਦਰ ਦੇ 100 ਸਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਲ — ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਸਮਾਂ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਚੱਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕਲਪ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹਨ।
ਆਦਿ ਕਲਪ — ਅਨੰਤ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ = ਆਦਿ ਕਲਪ (आदि कल्प) — ਅਨੰਤ, ਅਨਾਦਿ। ਇਹ ਲੜੀਵਾਰ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਬੇਅੰਤ ਚੱਲਦੀ ਹੈ — ਹਰ ਪੱਧਰ ਦੇ 100 ਸਾਲ = ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ਦਾ 1 ਦਿਨ।
ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰਮ ਸੱਤਾ — ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮਾਤਮਾ। ਕਾਲ-ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ। ਉਹ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਟਿੱਪਣੀ: ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ = 1 ਮਨਵੰਤਰ = 30,67,20,000 ਸਾਲ। ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਉਮਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਇੱਕ ਦੈਵੀ ਸਾਲ (360 ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਲ) ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਮਰ 311.04 ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲਾ: ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ 3.11.33–40, ਵਿਸ਼ਣੂ ਪੁਰਾਣ 1.3
ਪ੍ਰਲਯ: ਲੈਅ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ
ਵੈਦਿਕ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰਮਈ ਹੈ। ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ (ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ) ਦੇ ਹਰ ਕਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੈਅ (ਪ੍ਰਲਯ) ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਲਯ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੈਮਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਤਯ ਪ੍ਰਲਯ
ਮਿਆਦ: ਲਗਾਤਾਰ
ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜੀਵ — ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਮੌਤ।
ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਲੈ ਜੋ ਹਰ ਰਾਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੌਣ ’ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਕਰ। ਇਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਹੈ — ਹਰ ਪਲ ਵਾਪਰਦਾ।
ਨੈਮਿੱਤਿਕ ਪ੍ਰਲਯ
ਅਵਧੀ: 432 ਕਰੋੜ ਸਾਲ
ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਤਿੰਨ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ — ਭੂਰ (ਧਰਤੀ), ਭੁਵਰ (ਅੰਤਰਿਕਸ਼), ਸ੍ਵਰ (ਸਵਰਗ) — ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਚਦਾ ਹੈ: ਉੱਚੇ ਲੋਕ — ਮਹਰ, ਜਨ, ਤਪ, ਸਤਿ ਲੋਕ — ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਰ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮਹਾ ਪ੍ਰਲਯ
ਅਵਧੀ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ (3,11,04,000 ਕਰੋੜ ਸਾਲ)
ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ — ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵੀ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ (ਕੁਦਰਤ) ਮੁੜ ਪੁਰਸ਼ (ਚੇਤਨਾ) ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਚਦਾ ਹੈ: ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ (ਪਰਮ ਸੱਤ) ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ — ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਤੋਂ ਪਰੇ।
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ 100 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਕੁਝ ਅਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਭੌਤਿਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਓਨੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਧੁੰਨੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲਾ: ਵਿਸ਼ਣੂ ਪੁਰਾਣ 1.7, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ 3.11, ਸੂਰਯ ਸਿਧਾਂਤ 1.18–22
ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੋਗ-ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹ ਦੀ ਦਰ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿਚਕਾਰ ਡੂੰਘਾ ਸੰਬੰਧ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਹਤ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹ ਦੇ ਅੰਕੜੇ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਾਹ-ਕੋਟੇ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ: ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਜੀਵ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਥੀ ਉਮਰ। ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ (ਕੁੱਤਾ: ~30/ਮਿੰਟ) ਘੱਟ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ (~12 ਸਾਲ)। ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ (ਕੱਛੂ: ~4/ਮਿੰਟ) ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ (~150+ ਸਾਲ)। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਸਾਹ ਦੀ ਦਰ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਕਾਫ਼ੀ ਵਧਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਠ ਯੋਗ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ: ਸਾਹ ਦੀ ਦਰ 1/ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਘਟਾਉਣਾ = ਕੇਵਲ ਕੁੰਭਕ = ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣਾ।
ਯੁੱਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਹ ਦੀ ਦਰ
ਸਤਿਯੁਗ
ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ 1,00,000 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ
ਦਰਮਿਆਨਾ ਹੌਲੀ ਸਾਹ 10,000 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ
ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁਗ
ਤੇਜ਼ ਸਾਹ 1,000 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ
ਕਲਿਯੁਗ
15 ਸਾਹ/ਮਿੰਟ · ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ 100 ਸਾਲ
ਹਵਾਲਾ: ਸ਼ਿਵ ਸਵਰੋਦਯ ਸ਼ਲੋਕ 28–32, ਹਠ ਯੋਗ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾ 2.2–3, ਯੋਗ ਰਹੱਸ
ਕਕੁਦਮੀ ਅਤੇ ਰੇਵਤੀ: ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਮਾਂ-ਫੈਲਾਅ (ਟਾਈਮ ਡਾਇਲੇਸ਼ਨ) ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਆਈਨਸਟਾਈਨ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਨੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਜੋ ਗੁਰੂਤਾ-ਜਨਿਤ ਸਮਾਂ-ਫੈਲਾਅ ਦਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸਟੀਕਤਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਰਾਜਾ ਕਕੁਦਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ।
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ
ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕਕੁਦਮੀ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੇਵਤ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ) ਦੀ ਰੇਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਧੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਣ ਕਰਕੇ ਕਕੁਦਮੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ (ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ) ਗਏ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ, ਗੰਧਰਵ (ਸਵਰਗੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ) ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਕੁਦਮੀ ਨੇ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਰੇਵਤੀ ਲਈ ਸੰਭਾਵਿਤ ਵਰਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੂਚੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਬੋਲੇ: “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਦੋਂ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ 27 ਚਤੁਰਯੁੱਗ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।”
27 × 43,20,000 = 11,66,40,000 ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਹੀ ਲੰਘੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ — ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਕੁਦਮੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰੇਵਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਬਲਰਾਮ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ) ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਕੁਦਮੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲਿਆ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਰੇਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਆਈਨਸਟਾਈਨ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ
ਆਈਨਸਟਾਈਨ ਦਾ ਆਮ ਸਾਪੇਖਤਾ ਸਿਧਾਂਤ (1915): ਤਕੜੇ ਗੁਰੂਤਾ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਹੌਲੀ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਘੜੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਲ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਬਲੈਕ ਹੋਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੂਰ ਬੈਠੇ ਦਰਸ਼ਕ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਸਮਾਂ ਲਗਭਗ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ (3,000+ ਈ.ਪੂ.): ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ = ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ = ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਤਮਿਕ “ਗੁਰੂਤਾ” ਖੇਤਰ → ਸਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਬੀਤਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ = ਹੇਠਲਾ ਲੋਕ → ਸਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਬੀਤਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਗੁਰੂਤਾ-ਜਨਿਤ ਸਮਾਂ-ਫੈਲਾਅ ਹੈ — ਆਈਨਸਟਾਈਨ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ।
ਕਕੁਦਮੀ-ਰੇਵਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕੋਈ ਆਮ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਥਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮਾਂ-ਫੈਲਾਅ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ, ਮਾਤਰਾਤਮਕ ਦਾਅਵਾ ਹੈ — ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਸੰਗੀਤਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਧਰਤੀ ’ਤੇ 27 ਚਤੁਰਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ — ਜੋ ਗੁਰੂਤਾ-ਜਨਿਤ ਸਮਾਂ-ਫੈਲਾਅ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੂਬਹੂ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਸਾਲਾਂ, ਸਦੀਆਂ ਜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
| ਲੋਕ | ਉੱਥੋਂ ਦਾ 1 ਦਿਨ ਬਰਾਬਰ ਹੈ | ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ |
|---|---|---|
| ਪਿਤਰ ਲੋਕ (ਪੂਰਵਜ) | 1 ਪਿਤਰ ਦਿਨ | 1 ਮਨੁੱਖੀ ਮਹੀਨਾ |
| ਦੇਵ ਲੋਕ (ਦੇਵਤੇ) | 1 ਦੈਵੀ ਦਿਨ | 1 ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਲ |
| ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ | ਮਿੰਟ | ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ |
| ਵੈਕੁੰਠ (ਵਿਸ਼ਣੂ) | ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ | ਨਿੱਤ (ਨਿਤਯ) |
| ਕੈਲਾਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) | ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ | ਮਹਾਕਾਲ — ਸਮਾਂ ਆਪ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ |
ਦੈਵੀ ਸਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੁੱਲ
ਹਵਾਲਾ: ਵਿਸ਼ਣੂ ਪੁਰਾਣ 1.3.8–12, ਸੂਰਯ ਸਿਧਾਂਤ 1.13–14
ਸਮਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕੈਨਵਸ ਹੈ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹ ਦੀ ਲੈਅ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਨਾਚ ਤੱਕ — ਸਮਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ।