Kundalini Yoga

কুণ্ডলিনী যোগত গুৰু আৰু অনুশাসন

কুণ্ডলিনী যোগৰ বাবে গুৰু, পৰম্পৰা আৰু অনুশাসিত প্ৰস্তুতি কিয় লাগে: সঞ্চাৰণ, সংশোধন, মাত্ৰা, সম্মতি, সতৰ্কতাৰ চিন, একীকৰণ আৰু আভ্যন্তৰীণ স্বাধীনতা।

চমুকৈ

কুণ্ডলিনী যোগত গুৰু আৰু অনুশাসন

কুণ্ডলিনী অনুশীলনত গুৰু বা যোগ্য শিক্ষকে ক্ৰম সঞ্চাৰ কৰে, সঁহাৰি পৰ্যবেক্ষণ কৰে, মাত্ৰা সামঞ্জস্য কৰে আৰু নৈতিক আৰু আনুষ্ঠানিক প্ৰসংগ সংৰক্ষণ কৰে। মন্ত্ৰ-দীক্ষা, কুম্ভক, মুদ্ৰা বা অস্থিৰ কৰি তোলা অনুভৱৰ ক্ষেত্ৰত ই বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ। গুৰু-শিষ্য অনুশাসনে সন্মতি, আইন, শাৰীৰিক স্বায়ত্তশাসন বা শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰশ্ন কৰাৰ আৰু এৰি যোৱাৰ অধিকাৰ মচি নেপেলায়। কৰ্তৃত্বৰ বৈধতা জ্ঞান আৰু আচৰণৰ দ্বাৰা আহে, ভয় বা অলৌকিক অজেয়তাৰ দাবীৰ দ্বাৰা নহয়।

সোনকালে উত্তৰ

সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ

কুণ্ডলিনী জাগৰণৰ বাবে গুৰুৰ প্ৰয়োজন আছেনে?

প্ৰতিখন শাস্ত্ৰীয় গ্ৰন্থতে কুণ্ডলিনী-জাগৰণ গুৰুৰ সৈতে জড়িত: হঠযোগ প্ৰদীপিকাই কয় তেওঁ গুৰুৰ কৃপাত জাগে, আৰু প্ৰকৃত গুৰুৰ কৰুণা অবিহনে স্বাভাৱিক অৱস্থাত উপনীত হোৱা কঠিন। মৌলিক অনুশীলন অকলে আৰম্ভ কৰিব পাৰি; তীব্ৰ পদ্ধতি আৰু জাগৰণ নিজে যোগ্য শিক্ষকৰ অধীনত।

শক্তিপাত কি?

শক্তিপাত (śaktipāta, “শক্তিৰ অৱতৰণ”) হৈছে গুৰুৰ পৰা শিষ্যলৈ দৃষ্টি, স্পৰ্শ, শব্দ, মন্ত্ৰ বা সংকল্পৰ জৰিয়তে আধ্যাত্মিক শক্তিৰ সঞ্চাৰ, যাৰ বৰ্ণনা শৈৱ আৰু শাক্ত তন্ত্ৰত আছে। পৰম্পৰাবোৰে ইয়াক এনে কৃপা বুলি গণ্য কৰে, যিয়ে কুণ্ডলিনী জগাব পাৰে। ই কেতিয়াও বাণিজ্যিক সামগ্ৰী নহয়, আৰু ই শিষ্যৰ নিজৰ অনুশীলন আৰু আচৰণৰ স্থান নলয়।

প্ৰকৃত কুণ্ডলিনী শিক্ষকক কেনেকৈ চিনি পাব?

এজন প্ৰকৃত কুণ্ডলিনী শিক্ষক আচৰণ আৰু জ্ঞানেৰে চিনি পোৱা যায়: অনুসন্ধানযোগ্য পৰম্পৰা, বছৰ বছৰৰ ব্যক্তিগত অনুশীলন, প্ৰতিটো পদ্ধতিৰ উৎস আৰু সাৱধানতাৰ স্পষ্ট ব্যাখ্যা, আপোনাৰ প্ৰশ্ন আৰু আপোনাৰ চিকিৎসকৰ প্ৰতি সন্মান, আৰু জাগৰণৰ বিনিময়ত ধন, যৌন সম্পৰ্ক বা বিচ্ছিন্নতাৰ কোনো দাবী নাই। ভয় আৰু একচেটিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি সতৰ্কতাৰ চিন।

কুণ্ডলিনী যোগৰ বাবে কেনে অনুশাসন লাগে?

কুণ্ডলিনী যোগৰ বাবে স্থিৰ দৈনিক অনুশীলন, পৰিমিত আহাৰ আৰু টোপনি, আচৰণত সত্যনিষ্ঠা আৰু সংযম, শিক্ষকক সৎ প্ৰতিবেদন আৰু ধৈৰ্য প্ৰয়োজন। এই অনুশাসন শাস্তি নহয়; ই এনে স্থিৰ শৰীৰ আৰু মন গঢ়ে য'ত জাগ্ৰত শক্তিক ধৰি ৰাখিব পাৰি। তীব্ৰতাৰ অনিয়মীয়া জোকাৰণি শাস্ত্ৰীয় পথৰ বিপৰীত।

“কুণ্ডলিনী যোগত গুৰু আৰু অনুশাসন” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।

পীঠলৈ WhatsApp কৰক

শাস্ত্ৰই কি কয়

दुर्लभो विषयत्यागो दुर्लभं तत्त्वदर्शनम् । दुर्लभा सहजावस्था सद्गुरोः करुणां विना ॥

durlabho viṣaya-tyāgo durlabhaṃ tattva-darśanam | durlabhā sahajāvasthā sad-guroḥ karuṇāṃ vinā ||

অৰ্থ: সত্যগুৰুৰ কৰুণা অবিহনে বিষয়ৰ বৈৰাগ্য দুৰ্লভ, তত্ত্বৰ দৰ্শন দুৰ্লভ, আৰু সহজ অৱস্থা দুৰ্লভ।

— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 4.9 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা

স্বাত্মাৰাম, আটাইতকৈ ব্যৱহাৰিক হঠ-হাতপুথিৰ ৰচয়িতাই, নিজৰ কঠিনতাৰ তালিকা গুৰুত্বে সামৰে: বৈৰাগ্য, অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু স্বাভাৱিক অৱস্থা সঁচা গুৰুৰ কৰুণা অবিহনে লাভ কৰা কঠিন। অকল পদ্ধতিয়েই পথ নহয়।

यस्य देवे परा भक्तिर्यथा देवे तथा गुरौ । तस्यैते कथिता ह्यर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः ॥

yasya deve parā bhaktir yathā deve tathā gurau | tasyaite kathitā hy arthāḥ prakāśante mahātmanaḥ ||

অৰ্থ: যি মহাত্মাৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰতি পৰম ভক্তি, আৰু গুৰুৰ প্ৰতিও ঈশ্বৰৰ দৰে ভক্তি, তেওঁৰ ওচৰত কোৱা হ’লে এই উপদেশসমূহ প্ৰকাশিত হয়।

— শ্বেতাশ্বতৰ উপনিষদ 6.23 · সংস্কৃত মূল: শ্বেতাশ্বতৰ উপনিষদ — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen)

উপনিষদে শিষ্যৰ আভ্যন্তৰীণ অৱস্থাৰ বৰ্ণনা দিয়ে: ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভক্তি আৰু গুৰুৰ প্ৰতি সেই একেই ভক্তি। তেতিয়াহে শিক্ষাবোৰ “প্ৰকাশিত হয়” — বুজাপৰা সম্পৰ্কৰ পৰা বাঢ়ে, কেৱল তথ্যৰ পৰা নহয়।

মুখ্য পাৰ্থক্য

সঞ্চাৰণ মানে কেৱল এটা পদ্ধতি লাভ কৰা নহয়; ইয়াত প্ৰস্তুতি, ব্যাখ্যা, সীমা আৰু পাছৰ যত্নও অন্তৰ্ভুক্ত। গোপনীয়তাই কোনো পদ্ধতি ৰক্ষা কৰিব পাৰে, কিন্তু কেতিয়াও নিৰ্যাতন লুকুৱাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা উচিত নহয়।

অনুশীলন আৰু ব্যাখ্যা

কি অনুশীলন কৰা হ’ব, কিয় কৰা হ’ব, কিমান সময়লৈ কৰা হ’ব, কি কি সংকেতত বন্ধ কৰিব লাগে, কিমান মাচুল দিব লাগিব আৰু স্বাস্থ্য-সম্বন্ধীয় চিন্তাবোৰ কেনেকৈ সামাল দিয়া হ’ব—সোধক।

গুৰুৱে কেৱল পদ্ধতি নহয়, সাধকক পঢ়ে

লিখিত নিৰ্দেশে উচ্চাকাংক্ষাৰ আঁৰৰ ভয়, লুকাই থকা উশাহৰ টান বা টোপনিৰ সলনি দেখা নাপায়। গুৰুৱে সামৰ্থ্য নিৰীক্ষণ কৰে, ক্ৰম বাছে, অনুভৱৰ ব্যাখ্যা কৰে আৰু কেতিয়াবা কোনো অনুশীলন আঁতৰাই দিয়ে। কুম্ভক, মন্ত্ৰ বা বন্ধত সৰু সলনিৰো ডাঙৰ প্ৰভাৱ হ'ব পাৰে, তাত এই জীৱন্ত সংশোধন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।

প্ৰশ্ন কৰাই পৰম্পৰাক ৰক্ষা কৰে

ভাৰতীয় শিক্ষাই আন্তৰিক জিজ্ঞাসাক অপৰাধ বুলি নগণে। শিষ্যই সোধে যে কি কৰা হৈছে, কিয়, কোন উৎসৰ পৰা, কি প্ৰস্তুতিৰে আৰু কোন লক্ষণত বন্ধ কৰিব লাগে। তাৰ পিছত অভিজ্ঞতাই শিক্ষাৰ পৰীক্ষা লয়। যেতিয়া দুয়োটাই সত্যৰ সন্ধান কৰে, সন্মান আৰু প্ৰশ্নই ইটোৱে সিটোক শক্তিশালী কৰে।

কৰ্তৃত্ব সংযমৰ পৰা পৃথক নহয়

শিক্ষকৰ শক্তি আংশিকভাৱে এই কথাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ পায় যে তেওঁ কোন প্ৰতিশ্ৰুতি বা কৰ্ম কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। তেওঁ নিৰ্ভৰশীলতা সৃষ্টি নকৰে, ক্ষতিৰ বিষয়ে গোপনীয়তা দাবী নকৰে বা প্ৰতিটো মতভেদক আধ্যাত্মিক ব্যৰ্থতা বুলি ব্যাখ্যা নকৰে। গুৰু-তত্ত্বই শিষ্যৰ বিবেকক মুক্ত কৰে; মচি নেপেলায়।

গুৰু-তত্ত্ব ব্যক্তিত্বতকৈ বহুত ডাঙৰ

দেহধাৰী গুৰুৱে জীৱন্ত শিক্ষা দিয়ে, কিন্তু গুৰু-তত্ত্বই সেই নীতিৰ ফালে ইংগিত কৰে যাৰ যোগেদি অজ্ঞানতা দূৰ হয় আৰু সত্য চিনাক্ত কৰিব পৰা হয়। এই নীতিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাই মানৱ শিক্ষকক বিত্ত, চিকিৎসা, আইন বা প্ৰতিটো ব্যক্তিগত সিদ্ধান্তত ভুলহীন নকৰে। পৰিপক্ক ভক্তিয়ে আধ্যাত্মিক অধিকাৰ, ব্যৱহাৰিক দক্ষতা আৰু শিষ্যৰ নিজৰ দায়িত্বৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰে। ইয়াৰ ফলত শ্ৰদ্ধা ব্যক্তিপূজালৈ ৰূপান্তৰিত নহয়।

অনুশাসনে কেৱল আজ্ঞাপালনৰ সলনি স্বাধীনতা সৃষ্টি কৰে

অনুশাসিত ক্ৰমে টোপনি, আহাৰ, আচৰণ, আসন, উশাহ, মন্ত্ৰ, অধ্যয়ন আৰু সেৱাক স্থিৰ কৰে, যাতে সূক্ষ্ম কৰ্মৰ বাবে নিৰ্ভৰযোগ্য আধাৰ গঢ়ি উঠে। নিয়মৰ এটা বুজিব পৰা উদ্দেশ্য থাকিব লাগে আৰু অনুশীলনৰ লগত সংগতি ৰখা হ'ব লাগে। নতুনত্ব বিচৰাৰ সলনি শিক্ষাৰ্থীক ভিত্তি পুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈ কোৱা হ'ব পাৰে, তথাপি অনুশাসনে অপমান, বলপ্ৰয়োগ বা বিচ্ছিন্নতাক ন্যায্য প্ৰতিপন্ন কৰিব নোৱাৰে। ইয়াৰ ফল হৈছে আত্মসংযম আৰু সত্যনিষ্ঠা বৃদ্ধি।

দীক্ষাই সম্পৰ্ক আৰু দায়িত্ব স্থাপন কৰে

দীক্ষাই মন্ত্ৰ, পদ্ধতি, পৰম্পৰাৰ সংযোগ আৰু অনুমতি প্ৰদান কৰিব পাৰে, লগতে শিক্ষক আৰু শিষ্য দুয়োজনৰ ওপৰত দায়িত্ব অৰ্পণ কৰে। ইয়াৰ ধৰ্মতত্ত্ব পৰম্পৰাভেদে বেলেগ। দীক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে দৈনন্দিন প্ৰতিশ্ৰুতি, মাচুল, গোপনীয়তা, আচৰণ-নিয়ম আৰু কেনেকৈ এৰি যাব পাৰি তাক বুজি লওক। গোটেই দলটোক দিয়া প্ৰমাণপত্ৰ বা ব্যাখ্যাহীন ফুচফুচনি নিজে নিজে সম্পূৰ্ণ দীক্ষা-প্ৰক্ৰিয়াৰ সমান নহয়।

পৰম্পৰাৰ দাবী কেনেকৈ যাচাই কৰিব

শিক্ষকক তেওঁৰ গুৰু, পৰম্পৰা, মুখ্য গ্ৰন্থ, প্ৰশিক্ষণ আৰু কাৰ্যপৰিধিৰ নাম ক’বলৈ কওক। সৰ্বসাধাৰণৰ বিৱৰণ সীমিত হ’ব পাৰে, কিন্তু মূল ধাৰাবাহিকতা বোধগম্য হ’ব লাগে আৰু সম্ভৱ হ’লে কোনো প্ৰতিষ্ঠান বা জ্যেষ্ঠ সাধকৰ জৰিয়তে প্ৰমাণ কৰিব পৰা হ’ব লাগে। কেৱল পৰম্পৰাই বৰ্তমানৰ আচৰণ প্ৰমাণ নকৰে; জ্ঞান, সংযম, সম্মতি আৰু ব্যক্তি অনুসৰি পদ্ধতি সলনি কৰাৰ সামৰ্থ্যও সময়ৰ লগে লগে পৰ্যবেক্ষণ কৰিব লাগে।

শিষ্যই অনুশীলন আৰু পৰীক্ষা কৰিব লাগিব

কোনো শিক্ষকে শিষ্যৰ হৈ উশাহ ল’ব, ধ্যান কৰিব বা নৈতিক জীৱন যাপন কৰিব নোৱাৰে। শিক্ষাৰ্থীয়ে শুনে, প্ৰশ্ন কৰে, পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰে, পৰিণাম নিৰীক্ষণ কৰে আৰু সততাৰে জনায়। শ্ৰদ্ধাই অনুশীলনক গভীৰ হ’বলৈ দিয়ে; অনুসন্ধানে কল্পনাক অনুভূতিৰ ঠাই ল’বলৈ বাধা দিয়ে। যেতিয়া সত্য প্ৰত্যক্ষভাৱে চিনি পোৱা যায়, তেতিয়া গুৰুৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা আৰু আন্তৰিক স্বাধীনতা প্ৰতিযোগিতা নকৰি একেলগে বাঢ়িব পাৰে।

প্ৰশ্ন কৰাটো শ্ৰদ্ধাৰ ভিতৰতে পৰে

উপনিষদীয় আৰু যোগিক জগতে সংলাপ সংৰক্ষণ কৰে, কাৰণ এটা প্ৰকৃত প্ৰশ্নই ভুল বুজাবুজি আঁতৰাব পাৰে। সোধক অনুশীলনটো কি, কিয় নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে, কোন উৎসই ইয়াক সমৰ্থন কৰে, কেনে সঁহাৰি আশা কৰা হয় আৰু কেতিয়া ৰখাব লাগে। শিক্ষকে শিক্ষাদানৰ কাৰণত উত্তৰ পলমাব পাৰে, কিন্তু প্ৰতিটো সুৰক্ষাৰ প্ৰশ্নক বিশ্বাসঘাতকতা বুলি গণ্য কৰা উচিত নহয়। আন্তৰিকভাৱে পৰীক্ষা কৰিলে সত্য দুৰ্বল নহয়।

মাচুল আৰু সেৱা স্বচ্ছ হৈ থাকক

শিক্ষক আৰু প্ৰতিষ্ঠানে সময়, বাসস্থান আৰু শিক্ষাৰ বাবে মাচুল ল'ব পাৰে, কিন্তু ধন ভয়ৰ হাতিয়াৰ হ'ব নালাগে। দীক্ষা বা ৰিট্ৰিটৰ আগতে খৰচ, দান আৰু প্ৰতিশ্ৰুতি স্পষ্টকৈ কোৱা উচিত। লুকাই থকা বিপদ আঁতৰাবলৈ নতুন পৰিশোধ লাগিব বুলি বাৰে বাৰে কোৱা সুস্থ পথপ্ৰদৰ্শনৰ সৈতে খাপ নাখায়। সেৱা তেতিয়াহে অৰ্থপূৰ্ণ যেতিয়া স্বেচ্ছাই আৰু অনুপাতত দিয়া হয়, সন্মতি মচি পেলাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিলে নহয়।

য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়

যোগৰ সুৰক্ষাৰ ওপৰত গৱেষণা বাৰে বাৰে সেই ঠাইলৈ আহে য'ৰ পৰা পৰম্পৰা আৰম্ভ হৈছিল: ব্যক্তিজন অনুসৰি পদ্ধতি খাপ খুৱাই লোৱা যোগ্য শিক্ষকৰ অধীনত অনুশীলন কৰক।

ই স্বৰ যোগৰ সৈতে কেনেকৈ সংযুক্ত

এজন স্বৰ-শিক্ষকে প্ৰথমে আপোনাৰ নিজৰ উশাহ আৰু সঁহাৰি নিৰীক্ষণ কৰাৰ সামৰ্থ্য বিকশিত কৰা উচিত। প্ৰত্যক্ষ সচেতনতা আৰু স্বাধীনতা বঢ়োৱা পথনিৰ্দেশনা অবিৰত দূৰৱৰ্তী পাঠৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল কৰা ব্যাখ্যাতকৈ অধিক সুস্থ। গুৰু আৰু গুৰু-তত্ত্বৰ অধ্যয়ন কৰক.

স্বৰ যোগৰ ভেটিৰ অধ্যয়ন কৰক আৰু চাওক উশাহ-পৰ্যবেক্ষণে এই বিষয়টোক দৈনন্দিন অনুশীলনৰ সৈতে কেনেকৈ সংযুক্ত কৰে।

অনুশীলন, পথ-প্ৰদৰ্শন আৰু স্বাস্থ্য

জাগৰণৰ নিশ্চয়তা দিয়া, সকলো কষ্টকে শক্তি বুলি ৰোগ-নিৰ্ণয় কৰা, যৌন বা আৰ্থিক প্ৰৱেশাধিকাৰ দাবী কৰা, শিষ্যক বিচ্ছিন্ন কৰা বা প্ৰয়োজনীয় যত্নৰ বিৰোধিতা কৰা শিক্ষকৰ পৰা আঁতৰি থাকক।

আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?

এই নিৰ্দেশনা সেইসকল স্থিৰ অনুশীলনকাৰীৰ বাবে উপযুক্ত যিসকলে কুণ্ডলিনী বা ক্ৰিয়াৰ অনুশীলন শিক্ষকে প্ৰস্তুত কৰি, মাত্ৰা নিৰ্ধাৰণ কৰি আৰু পৰৱৰ্তী তদাৰক কৰুক বুলি বিচাৰে। তীব্ৰ উশাহ-কৰ্মৰ সৈতে গৰ্ভাৱস্থা, অনিয়ন্ত্ৰিত হৃদয় বা ৰক্তচাপৰ অৱস্থা, বা চিকিৎসকীয় যত্ন অবিহনে মানসিক স্বাস্থ্যৰ তীব্ৰ সংকটৰ সময়ত ই উপযুক্ত নহয়।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন

অনলাইন শিক্ষকে কুণ্ডলিনী অনুশীলনৰ পথপ্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰেনে?

বহুতো শিক্ষা দূৰৈৰ পৰা হ’ব পাৰে—নিৰ্দেশনা, কেমেৰাত আসনৰ সংশোধন, অনুশীলন-ডায়েৰীৰ পৰ্যালোচনা। মন্ত্ৰ বা শক্তিপাত প্ৰদান কৰা পৰম্পৰা আৰু তীব্ৰ কুম্ভক বা বন্ধযুক্ত অনুশীলনৰ বাবে কোনো এক পৰ্যায়ত প্ৰায়ে প্ৰত্যক্ষ সাক্ষাতৰ প্ৰয়োজন হয়। শিক্ষকক স্পষ্টকৈ সোধক—অনলাইনত কি কৰিব পাৰি আৰু কি নোৱাৰি।

গুৰুৰ প্ৰতি ভক্তিৰ অৰ্থ অন্ধ আজ্ঞাপালননে?

নহয়। ভাৰতীয় পৰম্পৰাই মানে যে প্ৰশ্ন কৰাটো শিষ্যত্বৰ অংশ; গীতাই শিক্ষাৰ্থীক বিনয়, অনুসন্ধান আৰু সেৱাৰ সৈতে ওচৰ চাপিবলৈ কয়। ভক্তিয়ে হৃদয়ক শিক্ষাৰ বাবে মুকলি কৰে, আনহাতে বিবেকে তাক ৰক্ষা কৰে। প্ৰকৃত গুৰুৱে প্ৰশ্নক স্বাগত জনায় আৰু আপোনাক কেতিয়াও বিবেক, আইন বা স্বাস্থ্যৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰিবলৈ নকয়।

অসুৰক্ষিত শিক্ষকৰ সতৰ্কতাৰ সংকেতবোৰ কি কি?

মাচুলৰ বিনিময়ত নিশ্চিত জাগৰণ, পৰিয়ালৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’বলৈ চাপ, যৌন বা আৰ্থিক দাবী, সকলো কষ্টেই “শক্তি” আৰু চিকিৎসকৰ প্ৰয়োজন নাই বুলি দাবী, আচৰণ লুকুৱাবলৈ গোপনীয়তাৰ ব্যৱহাৰ, আৰু প্ৰশ্নত ক্ৰোধ। এইবোৰৰ যিকোনো এটাই পিছুৱাই আহি গোটৰ বাহিৰৰ লোকৰ পৰা পৰামৰ্শ লোৱাৰ কাৰণ।

কুণ্ডলিনী যোগত দীক্ষা কি?

দীক্ষা হ’ল গুৰুৰ দ্বাৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে মন্ত্ৰ, অনুশীলন বা আশীৰ্বাদ প্ৰদান, যিয়ে শিক্ষাৰ্থীক এক পৰম্পৰাৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। তন্ত্ৰত ইয়াক জাগ্ৰত বা শুদ্ধ কৰা বুলি বুজা হয়, আৰু ই দায়িত্ব কঢ়িয়াই আনে — নিয়মীয়া অনুশীলন, পদ্ধতিৰ গোপনীয়তা, নৈতিক আচৰণ। শিক্ষকে শিক্ষাৰ্থী সাজু বুলি বিবেচনা কৰিলে ইয়াক দিয়া হয়।

গুৰুৱে প্ৰত্যেকজনৰ বাবে অনুশীলন কেনেকৈ সামঞ্জস্য কৰে?

শিষ্যৰ প্ৰকৃতি, স্বাস্থ্য, বয়স, মেজাজ আৰু জীৱনৰ কৰ্তব্য লক্ষ্য কৰি। এজন ব্যক্তিৰ অধিক গতি আৰু গতিশীল উশাহ লাগে; আনজনৰ স্থিৰতা; পিঠিৰ বিষ থকাজনৰ বেলেগ আসন লাগে। অনুশীলনৰ গৰাকী হৈছে ব্যক্তিজন, আৰু গুৰুৰ কাম পদ্ধতিক তেওঁৰ উপযোগী কৰা।

স্বৰ যোগে গুৰু–শিষ্য সম্পৰ্কক কেনেকৈ সমৰ্থন কৰে?

স্বৰে শিক্ষক আৰু শিষ্য দুয়োকে সাধাৰণ, পৰ্যবেক্ষণযোগ্য তথ্য দিয়ে: অনুশীলনৰ আগৰ আৰু পিছৰ উশাহ, মুখ্য মুহূৰ্তত সক্ৰিয় নাকৰ পাহি, প্ৰবাহৰ সমতা। এইবোৰ সততাৰে জনালে পথপ্ৰদৰ্শন সঠিক হয় আৰু শিষ্য নিজৰ পথৰ সক্ৰিয় গৱেষক হৈ পৰে।

উৎস

“কুণ্ডলিনী যোগত গুৰু আৰু অনুশাসন” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক

আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।

আপোনাৰ অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখক

কুণ্ডলিনী যোগৰ সম্পূৰ্ণ শিক্ষা জানক, বৰ্তমানৰ পাঠ্যক্ৰমসমূহ চাওক, বা সুধি লওক আপোনাৰ অভিজ্ঞতা আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজনৰ বাবে কেনে ধৰণৰ পথ-প্ৰদৰ্শন উপযুক্ত।