Traditional maps of inner life

যৌগিক মনোবিজ্ঞান: মন, বুদ্ধি, চেতনা আৰু আভ্যন্তৰীণ অনুশাসন

জ্ঞান, পৰিচয়, সংস্কাৰ, আবেগ আৰু বিবেকৰ বিষয়ে ভাৰতীয় যোগ-উৎসই কি কয়—আৰু চিকিৎসাভিত্তিক মনোবিজ্ঞান কত পৃথক হৈ থাকে।

চমুকৈ

যৌগিক মনোবিজ্ঞান কি?

যৌগিক মনোবিজ্ঞান হৈছে যোগ, সাংখ্য, উপনিষদ, ভগৱদ্গীতা, বেদান্ত আৰু তন্ত্ৰত পোৱা মন, মনোযোগ, পৰিচয়, সংস্কাৰ-গঠন, দুখ আৰু মুক্তিৰ বিষয়ে ভাৰতীয় বিস্তৃত বিজ্ঞানসমূহৰ বাবে এটা আধুনিক ছাঁ-শব্দ। এই উৎসবোৰে মনস্, বুদ্ধি, অহংকাৰ আৰু চিত্তৰ ভেদ কৰে আৰু অনুশাসিত পৰ্যবেক্ষণ আৰু অনুশীলনৰ জৰিয়তে গুণ, ক্লেশ, সংস্কাৰ আৰু বাসনাৰ বিশ্লেষণ কৰে। ক্লিনিকেল মনোবিজ্ঞান আৰু মনোৰোগ-বিজ্ঞানে মানসিক জীৱনৰ আন গুৰুত্বপূৰ্ণ আয়ামৰ অধ্যয়ন কৰে; দৃষ্টিভংগীবোৰে নিজৰ নিজৰ পৰিসৰ আৰু পদ্ধতি বজাই ৰাখি ইটোৱে সিটোক জনাব পাৰে।

A calm seated figure reflecting in a quiet room, representing the yogic study of the mind
যৌগিক মনোবিজ্ঞানে সজাগতাক মনৰ গতিসমূহৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ মনৰ অধ্যয়ন ভিতৰৰ পৰা কৰে।
সোনকালে উত্তৰ

সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ

যৌগিক মনোবিজ্ঞান কি?

যৌগিক মনোবিজ্ঞান হৈছে মনৰ যৌগিক বুজাপৰা: ইয়াৰ অংশসমূহ (মনস্, বুদ্ধি, অহংকাৰ, চিত্ত), ইয়াৰ গতিসমূহ (বৃত্তি), ইয়াৰ ক্লেশসমূহ, ইয়াৰ সংস্কাৰসমূহ আৰু ব্যক্তিজনৰ পাঁচটা কোশ। ইয়াৰ লক্ষ্য কেৱল সুস্থতা নহয়, স্বাধীনতাও: এনে সজাগতা যিটো আৰু মনৰ দ্বাৰা চালিত নহয়।

মনস, বুদ্ধি, চিত্ত আৰু অহংকাৰ কি?

মনস্, বুদ্ধি, চিত্ত আৰু অহংকাৰ অন্তঃকৰণ (আন্তৰিক যন্ত্ৰ)ৰ চাৰিটা কাৰ্য: মনসে অনুভৱ কৰে আৰু সন্দেহ কৰে, বুদ্ধিয়ে বিবেচনা কৰে আৰু সিদ্ধান্ত লয়, চিত্তই স্মৃতি আৰু সংস্কাৰ সঞ্চয় কৰে, আৰু অহংকাৰে “মই”-বোধ সৃষ্টি কৰে। কঠ উপনিষদে বুদ্ধিক ৰথচালক আৰু মনসক লগামৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰে।

পাঁচটা কোশ কি কি?

তৈত্তিৰীয় উপনিষদৰ পাঁচ কোশ (kośa, “আৱৰণ”) হ’ল অন্নময় (খাদ্যৰ শৰীৰ), প্ৰাণময় (শক্তি), মনোময় (মন), বিজ্ঞানময় (বুদ্ধি) আৰু আনন্দময় (আনন্দ)। এইবোৰে ব্যক্তিৰ স্তৰসমূহ স্থূলৰ পৰা সূক্ষ্মলৈ বৰ্ণনা কৰে; আত্মা পাঁচোটাৰে অতীত। যোগে প্ৰতিটো স্তৰৰ মাজেৰে ক্ৰমান্বয়ে কাম কৰে।

যৌগিক মনোবিজ্ঞান পাশ্চাত্য মনোবিজ্ঞানতকৈ কেনেকৈ বেলেগ?

যৌগিক মনোবিজ্ঞান আৰু পাশ্চাত্য মনোবিজ্ঞান দুয়োটাই মনৰ অধ্যয়ন কৰে, কিন্তু যোগে ইয়াক অনুশীলনৰ জৰিয়তে ভিতৰৰ পৰা অধ্যয়ন কৰে আৰু ইয়াৰ সৈতে একাত্মতাৰ পৰা মুক্তিৰ লক্ষ্য ৰাখে, আনহাতে পাশ্চাত্য মনোবিজ্ঞানে মুখ্যতঃ দুখ-কষ্ট লাঘৱ কৰিবলৈ আচৰণ আৰু অনুভৱৰ অধ্যয়ন কৰে। দুয়োটাই একেলগে কাম কৰিব পাৰে, প্ৰত্যেকে নিজৰ লক্ষ্যৰ ভিতৰত।

“যোগিক মনোবিজ্ঞান” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।

পীঠলৈ WhatsApp কৰক

মন আৰু চেতনাৰ মানচিত্ৰ জানক

Understand

মনস, বুদ্ধি, অহংকাৰ আৰু চিত্ত কি?

পৰিভাষাকাৰ্যকৰ বিৱৰণগুৰুত্বপূৰ্ণ সীমাবদ্ধতা
মনইন্দ্ৰিয়ৰ ছাপ, বিকল্প আৰু সাধাৰণ চিন্তা সমন্বয় কৰে।বিভিন্ন উৎস-প্ৰণালীত ইয়াৰ সঠিক ভূমিকা বেলেগ।
বুদ্ধিবিবেক, দৃঢ়তা আৰু কৰ্মৰ পথ চিনি পোৱাৰ ক্ষমতা।ই IQ ৰ সৈতে একে নহয়।
অহংকাৰঅভিজ্ঞতাক “মোৰ” বুলি আত্মসাৎ কৰা “অহং-নিৰ্মাতা”।কেৱল সুস্থ আত্মসন্মান বা মানসিক ৰোগৰ নিৰ্ণয় নহয়।
চিত্তপতঞ্জলিত মন-ক্ষেত্ৰ; পিছৰ ব্যৱহাৰত স্মৃতি আৰু সংস্কাৰো অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে।সকলো পৰম্পৰাত একেটা সংজ্ঞা জোৰ কৰি নাখাটাব।

এটাই বাস্তৱতাৰ বেলেগ বেলেগ বৰ্ণনা সকলো শুদ্ধ হ’ব পাৰেনে?

পানী থকা গিলাছ এটাক আধা ভৰ্তি, আধা খালী, বা কেৱল টেবুলত থোৱা পানী থকা এটা গিলাছ বুলি বৰ্ণনা কৰিব পাৰি। প্ৰথম দুটাই একে অনুপাতকে ভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ পৰা বৰ্ণনা কৰে; তৃতীয়টোৱে পিছুৱাই আহি বহল দৃশ্যটো বৰ্ণনা কৰে। প্ৰতিটো কথা শুদ্ধ হ'ব পাৰে, কিন্তু প্ৰতিটোৱে ভিন্ন প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়ে আৰু ভিন্ন দৃষ্টিভংগী প্ৰকাশ কৰে।

যোগে এই অন্তৰ্দৃষ্টি ব্যৱহাৰ কৰি নকয় যে প্ৰতিটো দাবী সমানে সত্য। ই বুদ্ধিক দ্ৰষ্টা, বিষয়, দৃষ্টিভংগী, উদ্দেশ্য আৰু বাদ পৰা প্ৰসংগ চিনি পাবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে। মনসে এটা বৈশিষ্ট্য বাছি ল'ব পাৰে, অহংকাৰে ইয়াক ব্যক্তিগত কৰিব পাৰে, সংস্কাৰে ইয়াক ৰংচঙীয়া কৰিব পাৰে, আৰু বুদ্ধিয়ে গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো পৰীক্ষা কৰিব পাৰে। এইদৰেই বিবেক নেহেৰুৱাকৈ বহুতো দৃষ্টিভংগীক সমন্বয় কৰা হয়।

ইন্দ্ৰিয়, তন্মাত্ৰা আৰু পাঁচ তত্ত্ব কি?

বহুতো ভাৰতীয় ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্বই পাঁচটা জ্ঞানেন্দ্ৰিয় (jñānendriya), পাঁচটা কৰ্মেন্দ্ৰিয় (karmendriya), সূক্ষ্ম ইন্দ্ৰিয়-সম্ভাৱনা (tanmātra) আৰু পাঁচটা মহাভূতক পৃথক কৰে। এইবোৰ দাৰ্শনিক আৰু ধ্যানমূলক শ্ৰেণী, এক-এক কৈ শাৰীৰিক গঠন নহয়। ইহঁতৰ উৎস-বিশেষ ক্ৰম গুৰুত্বপূৰ্ণ।

পাঁচ তত্ত্ব আৰু অনুশীলনত সিহঁতৰ স্থানৰ অধ্যয়ন কৰক।

গীতাই কঠিন আৱেগসমূহ কেনেকৈ বুজে?

ভগৱদ্গীতা অৰ্জুনৰ জীৱন্ত সংকটৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ব্যক্তিটোক এটা আৱেগলৈ সীমিত নকৰাকৈ শোক, আসক্তি, ইচ্ছা, ক্ৰোধ, ভয়, কৰ্তব্য, ভক্তি আৰু সমতা পৰীক্ষা কৰে। যেনে, 2.62–63এ আসক্তিৰ পৰা কামনা, ক্ৰোধ আৰু বিবেক-হানিলৈ হোৱা ক্ৰম দেখুৱায়। শিক্ষাই বহল দৃষ্টি, স্পষ্ট কৰ্তৃত্ব আৰু ধৰ্ম-সংগত কৰ্ম ঘূৰাই আনে।

গুণ, ক্লেশ, সংস্কাৰ আৰু বাসনা কি?

তিনিটা গুণ—সত্ত্ব, ৰজস্ আৰু তমস্—প্ৰকৃতি আৰু মনৰ গতিশীল গুণ, যাৰ অনুপাত নিৰন্তৰ সলনি হয়। পতঞ্জলিৰ ক্লেশে দুখৰ মূল বিশ্লেষণ কৰে। সংস্কাৰ আৰু বাসনাই বেলেগ বেলেগ কাঠামোত অভ্যাসগত গঢ় বা সুপ্ত প্ৰৱণতাক বুজায়। সাধনাই এই ধৰণবোৰ চিনি পোৱা, সিহঁতৰ অৱস্থা সলনি কৰা আৰু সমগ্ৰ ব্যক্তিটোক ক্ষণস্থায়ী অৱস্থাৰে চিনাক্ত কৰাটো বন্ধ কৰাৰ সামৰ্থ্য গঢ়ি তোলে।

স্বৰ যোগে পৰ্যবেক্ষণৰ স্তৰ কেনেকৈ যোগ কৰে

উশাহ, মনোযোগ আৰু আৱেগে ইজনে সিজনক প্ৰভাৱিত কৰে। স্বৰ অনুশীলনে মানসিক অৱস্থাৰ সৈতে সক্ৰিয় নাকৰ পাহি আৰু উশাহৰ গুণ পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়, এটা নাকৰ পাহিয়ে ব্যক্তিত্ব বা বিকাৰ “সৃষ্টি কৰে” বুলি নকৈ। ইয়াৰ ফলত পৰম্পৰাগত ব্যাখ্যাক চিকিৎসাগত অনুমানৰ পৰা পৃথক ৰাখি স্বাধ্যায় সুদৃঢ় হ’ব পাৰে।

মন চেতনাৰ অংশ নে চেতনা মনৰ অংশ?

আধুনিক তত্ত্বই প্ৰায়ে চেতনাক মন আৰু মগজুৰ সৈতে জড়িত এক কাৰ্য বা গুণ হিচাপে অধ্যয়ন কৰে। যোগ বেলেগ এক প্ৰথম-পুৰুষ পৰ্যবেক্ষণৰ পৰা আৰম্ভ হয়: চিন্তা, স্মৃতি আৰু মেজাজবোৰ জ্ঞাত, আৰু আমি স্বাভাৱিকতে কওঁ “মোৰ মন অশান্ত।” সেয়ে সলনি হৈ থকা মনটো সচেতনতাৰ ভিতৰত এটা বস্তুৰ দৰে দেখা যায়। যোগে সুধিছে—জ্ঞাতাক আৰু এটা জ্ঞাত চিন্তালৈ হ্ৰাস কৰিব পাৰি নে? এয়া এক ধ্যানমূলক অনুসন্ধান, স্নায়ুবিজ্ঞানক বাতিল কৰা চোৰাবাটো নহয়। প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰই নিজৰ পদ্ধতি আৰু উত্তৰ দিব পৰা প্ৰশ্ন স্পষ্ট কৰা উচিত।

সাধকে সাৰ থকা অৱস্থা, সপোন, টোপনি, মনোযোগ আৰু চিন্তা উদয় হোৱা আৰু লয় হোৱাৰ ব্যৱধান পৰ্যবেক্ষণ কৰি যৌগিক দাবীৰ পৰীক্ষা কৰে। অনুশীলনৰ আগতে কোনো দাৰ্শনিক সিদ্ধান্ত দাবী কৰা নহয়।

গুণসমূহে মানসিক অৱস্থাক কেনেকৈ আকৃতি দিয়ে?

সত্ত্বই উজ্জ্বলতা, সন্তুলন আৰু বোধগম্যতা আনে; ৰজসে গতি, কামনা আৰু উত্তেজনা আনে; তমসে স্থিৰতা আনে, কিন্তু জড়তা আৰু আৱৰণো। প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ ভিতৰত তিনিওটা সলনি হোৱা অনুপাতত থাকে। সেইবোৰ ব্যক্তিত্বৰ খোপ বা নৈতিক লেবেল নহয়। টোপনিৰ বাবে তামসিক স্থিৰতা, কৰ্মৰ বাবে ৰাজসিক শক্তি আৰু স্পষ্ট বিবেকৰ বাবে সত্ত্বৰ প্ৰয়োজন। যোগিক জীৱনে উপযুক্ত অনুপাত আৰু অৱশেষত তিনিওটাৰ সৈতে একাত্মতাৰ পৰা মুক্তি বিচাৰে, স্বাভাৱিক কাৰ্যক ঘৃণা নকৰে।

সংস্কাৰ, বাসনা আৰু কৰ্মৰ ৰূপান্তৰ কেনেকৈ হয়?

বাৰে বাৰে হোৱা অনুভৱ আৰু কৰ্মই এনে প্ৰৱণতা এৰি থৈ যায় যিয়ে মনোযোগ, প্ৰত্যাশা আৰু সঁহাৰিক আকাৰ দিয়ে। ধ্যানে গতিটো আন এটা কৰ্ম হোৱাৰ আগতে দৃশ্যমান কৰে; নৈতিক সংযমে সুদৃঢ়ীকৰণ ৰোধ কৰে; স্বাধ্যায়ে ধাৰাটো পৰীক্ষা কৰে; ভক্তি আৰু সেৱাই অহংকাৰী মালিকীস্বত্ব শিথিল কৰে। সেয়ে পৰিৱৰ্তন ভাগ্যবাদী নহয়, তাৎক্ষণিকো নহয়। এটা প্ৰৱণতা সুপ্ত, দুৰ্বল, বাধাপ্ৰাপ্ত বা সক্ৰিয় হ'ব পাৰে। সাধনাই নতুন পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰে, আনহাতে কৰুণাই জৈৱিক, সম্পৰ্কগত আৰু সামাজিক কাৰণবোৰ স্বীকাৰ কৰে যিবোৰ ব্যক্তিগত কৰ্মলৈ সীমিত কৰিব নোৱাৰি।

য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়

ধ্যান আৰু সচেতনতাৰ ওপৰত গৱেষণাই একে ক্ষেত্ৰ অধ্যয়ন কৰে — মনোযোগ, আৱেগ, বাৰে বাৰে ভবা — আৰু মনৰ প্ৰশিক্ষণে দুখ কমায় বুলি যোগিক দাবীক সমৰ্থন কৰে, লগতে যত্নৰ প্ৰয়োজন হোৱা অসুবিধাবোৰো নথিভুক্ত কৰে।

এয়া মনোবৈজ্ঞানিক পৰামৰ্শ নেকি?

নহয়। এই শৈক্ষিক পুথিভঁৰাল আৰু পীঠৰ আধ্যাত্মিক পথনিৰ্দেশনাই মূল্যবোধ, সাধনা, শোক, সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ আৰু শাস্ত্ৰৰ বিষয়ে চিন্তা কৰোঁতে সহায় কৰিব পাৰে। ই মানসিক ৰোগৰ নিৰ্ণয় বা চিকিৎসা নকৰে। নামযুক্ত অনুজ্ঞাপ্ৰাপ্ত চিকিৎসক, অধিক্ষেত্ৰ, সীমা, গোপনীয়তা প্ৰক্ৰিয়া আৰু চিকিৎসাজনিত ৰেফাৰেল নীতি নিদিয়ালৈকে সাৰ্বজনীন সেৱাটোক “যৌগিক আৰু আধ্যাত্মিক জীৱন-পথনিৰ্দেশনা” বুলি কোৱা উচিত।

আত্মহত্যাৰ চিন্তা, তীব্ৰ মনোবিকাৰ বা উন্মাদনা, হিংসা, অপব্যৱহাৰ, গুৰুতৰ প্ৰত্যাহৃতি বা নিজৰ যত্ন ল’ব নোৱাৰাৰ ক্ষেত্ৰত স্থানীয় জৰুৰীকালীন সেৱা, বিশ্বাসী ব্যক্তি আৰু যোগ্য মানসিক স্বাস্থ্য সেৱাক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ক। সংকটৰ সঁহাৰিৰ কাষত কোনো বাণিজ্যিক আহ্বান থাকিব নালাগে।

শাস্ত্ৰই কি কয়

आत्मानं रथिनं विद्धि शरीरं रथमेव तु । बुद्धिं तु सारथिं विद्धि मनः प्रग्रहमेव च ॥

ātmānaṃ rathinaṃ viddhi śarīraṃ ratham eva tu | buddhiṃ tu sārathiṃ viddhi manaḥ pragraham eva ca ||

অৰ্থ: আত্মাক ৰথৰ স্বামী আৰু শৰীৰক ৰথ বুলি জানা। বুদ্ধিক সাৰথি আৰু মনক লগাম বুলি জানা।

— কঠোপনিষদ 1.3.3 · সংস্কৃত মূল: কঠ উপনিষদ — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen); GRETIL-য়ে দ্বিতীয় বল্লীক 2.x বুলি ক্ৰম দিয়ে

উপনিষদৰ ৰথৰ প্ৰতিচ্ছবি এখন চিত্ৰত যোগিক মনোবিজ্ঞান: আত্মা ৰথী, শৰীৰ ৰথ, বুদ্ধি সাৰথি, মন লাগাম।

इन्द्रियाणि हयानाहुर्विषयांस्तेषु गोचरान् । आत्मेन्द्रियमनोयुक्तं भोक्तेत्याहुर्मनीषिणः ॥

indriyāṇi hayān āhur viṣayāṃs teṣu gocarān | ātmendriyamanoyuktaṃ bhoktety āhur manīṣiṇaḥ ||

অৰ্থ: ইন্দ্ৰিয়সমূহ, কোৱা হয়, ঘোঁৰা; বিষয়সমূহ সিহঁতে বিচৰণ কৰা পথ। ইন্দ্ৰিয় আৰু মনৰ সৈতে যুক্ত আত্মাক জ্ঞানীসকলে ভোক্তা বোলে।

— কঠোপনিষদ 1.3.4 · সংস্কৃত মূল: কঠ উপনিষদ — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen); GRETIL-য়ে দ্বিতীয় বল্লীক 2.x বুলি ক্ৰম দিয়ে

ইন্দ্ৰিয়বোৰ ঘোঁৰা আৰু বিষয়বোৰ সিহঁতৰ পথ। মনক প্ৰশিক্ষণ দিয়া মানে লাগাম স্থিৰভাৱে ধৰি ৰখা, যাতে ইন্দ্ৰিয়ে নহয়, বুদ্ধিয়ে দিশ ঠিক কৰে।

উৎস আৰু অধিক অধ্যয়ন

এই শ্লোকবোৰে সলনি হৈ থকা মানসিক কাৰ্যকলাপক সেই সজাগতাৰ পৰা পৃথক কৰে যিয়ে ইয়াক জানে। স্বৰ যোগ উশাহ, নাকৰ পাহিৰ প্ৰবাহ, আবেগ আৰু মনোযোগ একেলগে কেনেকৈ সলনি হয় সেয়া লক্ষ্য কৰি এই অনুসন্ধানক ব্যৱহাৰিক কৰি তোলে।

আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?

এক পৰামৰ্শ সেইসকলৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে নিজৰ অনুশীলন, শিক্ষক বা পথৰ ব্যক্তিগত মূল্যাংকন বিচাৰে, অনলাইনত বা আশ্ৰমত। ই জৰুৰীকালীন সেৱা নহয়; যদি জীৱন তৎক্ষণাত সংকটত থাকে, জৰুৰীকালীন সেৱা বা Tele-MANAS (14416) ৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন

যৌগিক মনোবিজ্ঞানত সংস্কাৰ কি?

সংস্কাৰ হ'ল অনুভৱ আৰু কৰ্মই মনত এৰি যোৱা ছাপ। সেইবোৰে প্ৰৱণতা, প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু কামনাক আকাৰ দিয়ে, প্ৰায়ে অজ্ঞাতে। বাৰে বাৰে কৰা কৰ্মই সেইবোৰ গভীৰ কৰে; সচেতনতা আৰু নতুন কৰ্মই সেইবোৰ দুৰ্বল কৰিব পাৰে। যোগে ব্যক্তিজনক স্বয়ংক্ৰিয় ধাৰাৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ প্ৰত্যক্ষভাৱে সংস্কাৰৰ সৈতে কাম কৰে।

তিনিটা গুণ কি কি?

তিনিটা গুণ প্ৰকৃতিৰ গুণ: সত্ত্ব (স্পষ্টতা, ভাৰসাম্য), ৰজস্ (ক্ৰিয়া, ইচ্ছা) আৰু তমস্ (জড়তা, মন্দতা)। মনৰ প্ৰতিটো অৱস্থাই এইবোৰক মিহলাই লয়। যোগিক অনুশীলন আৰু জীৱনশৈলীৰ লক্ষ্য কোনোটোকে অস্বীকাৰ নকৰাকৈ সত্ত্ব বঢ়োৱা, ৰজস্ বিবেকেৰে ব্যৱহাৰ কৰা আৰু তমস্ কমোৱা।

যোগে মানসিক স্বাস্থ্যত সহায় কৰিব পাৰেনে?

গৱেষণাই দেখুৱায় যে ধ্যান আৰু যোগে বহুতো মানুহৰ উদ্বেগ, হতাশা আৰু মানসিক চাপ কমাব পাৰে, যত্নৰ পৰিপূৰক হিচাপে। যোগিক দৃষ্টিভংগীয়ে অনুশীলনক ব্যক্তিজন অনুসৰি খাপ খুৱায়: গুৰুতৰ হতাশাত ভোগা কোনোৱে নীৰৱ ধ্যানতকৈ গতি আৰু গতিশীল উশাহেৰে আৰম্ভ কৰিব পাৰে। য'ত প্ৰয়োজন, তাত পেছাদাৰী চিকিৎসা অপৰিহাৰ্য হৈ থাকে।

যোগত সাক্ষী কি?

সাক্ষী (sākṣī) হৈছে সেই সজাগতা যি চিন্তা, ভাৱনা আৰু সংবেদনবোৰক সেইবোৰৰ সৈতে একাত্ম নহৈ পৰ্যবেক্ষণ কৰে। পতঞ্জলিয়ে ইয়াক দ্ৰষ্টা (draṣṭṛ) বুলি কয়। সাক্ষীভাৱৰ অনুশীলনে প্ৰতিক্ৰিয়াৰ পৰা দূৰত্ব সৃষ্টি কৰে, যিটো আভ্যন্তৰীণ স্বাধীনতাৰ আৰম্ভণি। ইয়াক যিকোনো ঠাইত, এবাৰত কেইটামান ক্ষণৰ বাবে অনুশীলন কৰিব পাৰি — চিন্তাক চিন্তা হিচাপে, ভাৱনাক ভাৱনা হিচাপে লক্ষ্য কৰা।

যৌগিক মনোবিজ্ঞানত শ্বাসৰ ভূমিকা কি?

উশাহ শৰীৰ আৰু মনৰ মাজৰ যোগসূত্ৰ: উশাহ বিচলিত হ’লে মন বিচলিত হয়, আৰু উশাহ স্থিৰ কৰিলে মন স্থিৰ হয়, যেনেকৈ হঠযোগ প্ৰদীপিকাই শিকায়। ই উশাহক যোগ-মনোবিজ্ঞানৰ আটাইতকৈ ব্যৱহাৰিক সঁজুলি কৰি তোলে।

স্বৰ যোগে যৌগিক মনোবিজ্ঞান কেনেকৈ প্ৰয়োগ কৰে?

স্বৰ যোগে পৰ্যবেক্ষণ কৰে যে আৱেগ আৰু চিন্তাই উশাহ আৰু নাকৰ প্ৰবাহ কেনেকৈ সলনি কৰে, আৰু উশাহে মনক কেনেকৈ সলনি কৰে। উশাহ, মনৰ অৱস্থা আৰু কৰ্মৰ এটা সৰল নথি ৰাখিলে যৌগিক মনোবিজ্ঞান দৈনিক স্বাধ্যায়লৈ ৰূপান্তৰিত হয় আৰু প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ আৰ্হি পোনপটীয়াকৈ দেখুৱায়।

মুখ্য উৎসৰ আৰম্ভণি-বিন্দু

  • পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ 1.2–16 আৰু 2.3–11।
  • ভগৱদ্গীতা 2.47–72, অধ্যায় 6, আৰু অধ্যায় 14।
  • পাঁচ কোশৰ শিক্ষাৰ বাবে তৈত্তিৰীয় উপনিষদ 2.1–5।
  • জাগ্ৰত, স্বপ্ন, গভীৰ টোপনি আৰু তুৰীয়ৰ বাবে মাণ্ডূক্য উপনিষদ।

“যোগিক মনোবিজ্ঞান” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক

আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।

পৰম্পৰাগত অন্তৰ্দৃষ্টিক দায়িত্বশীল জীৱনলৈ আনক

এই শিক্ষাসমূহৰ অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখক বা আপোনাৰ প্ৰশ্ন আৰু বৰ্তমানৰ অৱস্থাৰ উপযোগী শাস্ত্ৰ-ভিত্তিক আধ্যাত্মিক নিৰ্দেশনা বিচাৰক।