Breath, prāṇa and awareness

উশাহ অনুশীলন আৰু প্ৰাণায়াম: অনুশীলন, লাভ আৰু নিৰাপত্তা

আধুনিক শ্বাস-পদ্ধতিক এখন বহল যৌগিক মানচিত্ৰত স্থাপন কৰা—কি সলনি হয়, প্ৰমাণে কি দেখুৱায়, তীব্ৰতা কেতিয়া অনিৰাপদ হয় আৰু স্বৰে অনুশীলনক কেনেকৈ ব্যক্তিগত কৰি তোলে।

পোনপটীয়া উত্তৰ

শ্বাস-অনুশীলন কি?

উশাহ অনুশীলন এক বহল আধুনিক শব্দ, যাৰ অৰ্থ শাৰীৰিক, ভাৱনাত্মক বা মানসিক অৱস্থাক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ উশাহৰ গতি, গভীৰতা, পথ, অনুপাত বা মনোযোগ ইচ্ছাকৃতভাৱে সলনি কৰা। ইয়াত কোমল লাহে লাহে উশাহ, মধ্যচ্ছদা উশাহ, সমন্বিত উশাহ, বক্স উশাহ, চক্ৰাকাৰ দীঘলীয়া হুমুনিয়াহ আৰু তীব্ৰ অতিশ্বসন-কুম্ভক পদ্ধতি অন্তৰ্ভুক্ত। প্ৰাণায়াম উশাহ অনুশীলনৰ সৈতে আংশিকভাৱে মিলে, কিন্তু ই প্ৰাণ, আচৰণ, প্ৰস্তুতি, নাড়ী, একাগ্ৰতা আৰু মুক্তিৰ এক সম্পূৰ্ণ যোগ অনুশাসনৰ অংশ।

সোনকালে উত্তৰ

সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ

শ্বাস-অনুশীলন কি?

উশাহ অনুশীলন এক আধুনিক সামগ্ৰিক শব্দ, সেই অনুশীলনবোৰৰ বাবে যিয়ে শৰীৰ আৰু মনক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ উশাহক সচেতনভাৱে সলনি কৰে — লাহে লাহে ছন্দেৰে উশাহ আৰু যোগ প্ৰাণায়ামৰ পৰা আৰম্ভ কৰি হলোট্ৰ’পিক বা উইম হফ-শৈলীৰ দৰে দ্ৰুত, দীঘলীয়া পদ্ধতিলৈকে। সিহঁতৰ প্ৰভাৱ গভীৰ শান্তিৰ পৰা প্ৰবল উত্তেজনালৈকে বহুত বেলেগ হয়, সেয়ে পদ্ধতিয়ে গুৰুত্ব ৰাখে।

উশাহৰ অনুশীলন আৰু প্ৰাণায়াম একে নেকি?

উশাহ অনুশীলন প্ৰাণায়ামৰ সমান নহয়। প্ৰাণায়াম যোগৰ ভিতৰত এক সুনিৰ্দিষ্ট শাস্ত্ৰীয় অনুশাসন, যাৰ লক্ষ্য ধ্যানৰ বাবে মনক স্থিৰ কৰা, আৰু যত ক্ৰম, মাত্ৰা আৰু নৈতিকতা আছে। আধুনিক উশাহ অনুশীলনে ইয়াৰ কিছুমান পদ্ধতি ধাৰ লয় আৰু নতুন পদ্ধতি যোগ কৰে, প্ৰায়ে ভাৱনাত্মক মুক্তিৰ দৰে বেলেগ লক্ষ্যৰে।

উশাহৰ অনুশীলন সুৰক্ষিত নেকি?

কোমল, লাহে লাহে শ্বাস-অনুশীলন অধিকাংশ লোকৰ বাবে নিৰাপদ। দ্ৰুত, দীঘলীয়া অতিশ্বাসে মূৰ ঘূৰোৱা, জিন্‌জিনোৱা, ছাঁট মৰা, অচেতন হোৱা আৰু আৱেগিক অভিভূত অৱস্থা সৃষ্টি কৰিব পাৰে, আৰু হৃদ্‌ৰোগ, মৃগী, গৰ্ভাৱস্থা, গ্লুকোমা, মনোবিকাৰ বা তীব্ৰ উদ্বেগত অনুপযুক্ত। তীব্ৰ শ্বাস-অনুশীলন কেতিয়াও পানীত বা গাড়ী চলাওঁতে নকৰিব।

নতুনকৈ আৰম্ভ কৰাসকলৰ বাবে আটাইতকৈ সুৰক্ষিত শ্বাস-অনুশীলন কোনটো?

আৰম্ভণি কৰাসকলৰ বাবে আটাইতকৈ নিৰাপদ উশাহ-অনুশীলন হ’ল লাহী, আৰামদায়ক উশাহ — প্ৰায় প্ৰতি মিনিটত পাঁচ বা ছটা উশাহ — অলপ দীঘলীয়া উশাহ এৰা, স্বাভাৱিক এক-নাকৰ-পাহি-সলনি-কৰি উশাহ আৰু গুণগুণোৱা ভ্ৰামৰীৰ সৈতে। এইবোৰে স্নায়ুতন্ত্ৰক টান নিদিয়াকৈ শান্ত কৰে, আৰু এইবোৰেই শাস্ত্ৰীয় প্ৰাণায়ামৰ ভেটি।

“উশাহ-অনুশীলন আৰু প্ৰাণায়াম” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।

পীঠলৈ WhatsApp কৰক

চমুকৈ উশাহ অনুশীলন

  • এটা পদ্ধতি নহয়: ধীৰ ৰেচক-কেন্দ্ৰিক শ্বাস আৰু দ্ৰুত অতিশ্বসনৰ তৎক্ষণাত প্ৰভাৱ বিপৰীত হ'ব পাৰে।
  • প্ৰমাণ: নিয়ন্ত্ৰিত অধ্যয়নে মানসিক চাপ আৰু মেজাজত সৰুৰ পৰা মধ্যম লাভৰ ইংগিত দিয়ে, লগতে গুৰুত্বপূৰ্ণ শূন্য-ফলাফল আৰু অধ্যয়নৰ সীমাবদ্ধতাও আছে।
  • কাৰ্যপ্ৰণালীসমূহ: উশাহে কাৰ্বন ডাই অক্সাইড, শ্বসন-ছন্দ, বাৰ’ৰিফ্লেক্স কাৰ্যকলাপ, মনোযোগ আৰু অনুভূত উত্তেজনা সলনি কৰিব পাৰে।
  • ঝুঁকি: মূৰ ঘূৰোৱা, জিন জিনোৱা, আতংক আৰু অজ্ঞান হোৱা শক্তি মুক্তিৰ প্ৰমাণ নহয়; অতিশ্বসনৰ পৰাও হ'ব পাৰে।
  • প্ৰাণায়ামৰ পাৰ্থক্য: যোগে সুধে যে নৈতিক আৰু নিৰ্দেশিত পথৰ ভিতৰত উশাহে প্ৰাণ আৰু ধ্যানৰ যোগ্যতা কেনেকৈ সলনি কৰে।
  • স্বৰৰ পাৰ্থক্য: পদ্ধতি বাছনি কৰাৰ আগতে ব্যক্তিজন আৰু সক্ৰিয় প্ৰবাহ পৰ্যবেক্ষণ কৰক।

উশাহ অনুশীলন আৰু প্ৰাণায়ামৰ তুলনা

আধুনিক ব্ৰীথৱৰ্ক এটা ব্যাপক শ্ৰেণী। যোগৰ সৈতে সম্পৰ্ক নোহোৱাকৈয়ো বিশ্ৰাম, কাৰ্যক্ষমতা, আৱেগিক মুক্তি বা পৰিৱৰ্তিত অনুভূতিৰ বাবে এটা পদ্ধতি ৰচনা কৰা হ’ব পাৰে। প্ৰাণায়াম (Pranayama) অধিক নিৰ্দিষ্ট। পতঞ্জলিয়ে ইয়াক স্থিৰ আসনৰ পিছত আৰু প্ৰত্যাহাৰ আৰু একাগ্ৰতাৰ আগত ৰাখে। হঠ-গ্ৰন্থসমূহে ইয়াক শুদ্ধি, কুম্ভক, মুদ্ৰা, বন্ধ আৰু নাড়ী-প্ৰণালীৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। তন্ত্ৰই উশাহক সেই বিৰতিসমূহলৈ প্ৰৱেশ-দুৱাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, য'ত সচেতনতাই নিজৰ উৎস চিনি পায়।

সাদৃশ্য প্ৰকৃত: দুয়োটাই উশাহক ইচ্ছাকৃতভাৱে সলনি কৰে, আৰু দুয়োটাকে শৰীৰবিজ্ঞানৰ যোগেদি অধ্যয়ন কৰিব পাৰি। পাৰ্থক্যও প্ৰকৃত: এটা উশাহৰ ব্যায়ামে নিয়ন্ত্ৰণ উন্নত কৰিব পাৰে, কিন্তু সম্পূৰ্ণ প্ৰাণায়াম নহয়। আনহাতে, পৰম্পৰাগত নামে এটা অনিৰাপদ প্ৰটোকলক জ্ঞানী নকৰে। ব্ৰেণ্ডিংতকৈ পদ্ধতি, মাত্ৰা, প্ৰসংগ আৰু শিক্ষকৰ দক্ষতা অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ।

শাস্ত্ৰই কি কয়

युक्तं युक्तं त्यजेद्वायुं युक्तं युक्तं च पूरयेत् । युक्तं युक्तं च बध्नीयादेवं सिद्धिमवाप्नुयात् ॥

yuktaṃ yuktaṃ tyajed vāyuṃ yuktaṃ yuktaṃ ca pūrayet | yuktaṃ yuktaṃ ca badhnīyād evaṃ siddhim avāpnuyāt ||

অৰ্থ: উশাহ উচিত পৰিমাণে এৰক, উচিত পৰিমাণে ভিতৰলৈ লওক, উচিত পৰিমাণে ধৰি ৰাখক; এইদৰে সিদ্ধি লাভ হয়।

— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.18 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা

প্ৰদীপিকাৰ প্ৰতিটো উশাহ-পদ্ধতিৰ নিয়ম: “উচিত মাত্ৰাত” এৰক, টানক আৰু ধৰি ৰাখক। যৌগিক মান হ’ল মাত্ৰা, সৰ্বাধিক নহয়।

प्राणायामेन युक्तेन सर्वरोगक्षयो भवेत् । अयुक्ताभ्यासयोगेन सर्वरोगसमुद्गमः ॥

prāṇāyāmena yuktena sarva-roga-kṣayo bhavet | ayuktābhyāsa-yogena sarva-roga-samudgamaḥ ||

অৰ্থ: শুদ্ধভাৱে কৰা প্ৰাণায়ামে ৰোগ নাশ কৰে; ভুল অনুশীলনে ৰোগ সৃষ্টি কৰে।

— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.16 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা

একেটা অনুশীলনে কেনেকৈ কৰা হয় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আৰোগ্য বা ক্ষতি দুয়োটা কৰিব পাৰে। এই পংক্তি যত্নশীল, ব্যক্তিগত শ্বাস-কাৰ্যৰ (ব্ৰীথৱৰ্ক) পক্ষে আটাইতকৈ শক্তিশালী শাস্ত্ৰীয় যুক্তি।

সাধাৰণ উশাহ-অনুশীলনৰ তুলনা

পদ্ধতিআৰ্হিসম্ভাব্য তাৎক্ষণিক দিশমুখ্য সাৱধানতা
স্বাভাৱিক উশাহৰ সচেতনতাসলনি নকৰাকৈ লক্ষ্য কৰকঅন্তঃসংবেদন আৰু প্ৰাথমিক জ্ঞান গঢ়ি তোলেতীব্ৰ অন্তৰ্মুখী মনোযোগে আঘাত-সংবেদনশীল লোকক অস্থিৰ কৰিব পাৰে
দীঘলীয়া ৰেচকউশাহ ললে তাতকৈ উশাহ এৰাটো লাহেকৈ দীঘল কৰকপ্ৰায়ে শান্তকাৰীবল কৰি উশাহ খালী নকৰিব আৰু বায়ুৰ অভাৱ সৃষ্টি নকৰিব
সুসংগত উশাহসাধাৰণতে প্ৰতি মিনিটত প্ৰায় 5–6 বাৰ উশাহছন্দোবদ্ধ হৃদ-শ্বাসযন্ত্ৰ সমন্বয়ফুচফুচীয়া বা আতংকজনিত অৱস্থাত এটা নিৰ্দিষ্ট গতি উপযুক্ত নহ'বও পাৰে
বক্স উশাহসমান উশাহ লোৱা, ধৰি ৰখা, উশাহ এৰা, ধৰি ৰখাগাঁথনিবদ্ধ মনোযোগচাপ বা উদ্বেগৰ সংবেদনশীলতা থাকিলে ধৰি ৰখাটো অনুপযুক্ত হ’ব পাৰে
পুনৰাবৃত্ত হুমুনিয়াহদুটা পৰ্যায়ত উশাহ লোৱা, দীঘল উশাহ এৰাএটা পৰীক্ষাত শ্বাসজনিত উত্তেজনাৰ স্বল্পকালীন হ্ৰাসবাৰে বাৰে ডাঙৰকৈ উশাহ লোৱাৰ ফলত অতিশ্বসন হ'ব পাৰে
দ্ৰুত আৱৰ্তিত উশাহদ্ৰুত গভীৰ উশাহ, কেতিয়াবা কুম্ভকসক্ৰিয়কাৰী আৰু সম্ভৱতঃ পৰিৱৰ্তিত অৱস্থা সৃষ্টি কৰিব পৰাঅতিশ্বাস, অচেতন হোৱা, আতংক, ছেইজাৰ আৰু মানসিক ৰোগজনিত জোখিম
শাস্ত্ৰীয় প্ৰাণায়ামপদ্ধতি-বিশেষ পথ, ছন্দ আৰু মনোযোগপদ্ধতি অনুসৰি সন্তুলনকাৰী, শীতলকাৰী, সক্ৰিয়কাৰী বা অন্তৰ্মুখীসঠিক চিনাক্তকৰণ, প্ৰস্তুতি আৰু মাত্ৰা প্ৰয়োজন

এটা সুৰক্ষিত আৰম্ভণিৰ উশাহ-অনুশীলন

  1. সুৰক্ষা বাছক। আৰামেৰে বহক বা শোৱক; গাড়ী চলাওতে, পানীত বা অজ্ঞান হ’লে আঘাত পাব পৰা ঠাইত অনুশীলন নকৰিব।
  2. এক মিনিট লক্ষ্য কৰক। শ্বাসৰ হাৰ, সক্ৰিয় নাকৰ পাহি, টান, মেজাজ আৰু শ্বাস আগৰে পৰা কঠিন অনুভৱ হৈছে নে নাই লক্ষ্য কৰক।
  3. এটা সৰু সলনি কৰক। নাকেৰে স্বাভাৱিকভাৱে উশাহ লওক আৰু সৰ্বোচ্চ ভৰোৱা বা খালী কৰা নোহোৱাকৈ উশাহ এৰা অলপ লাহী হ’বলৈ দিয়ক।
  4. তিনি মিনিট অব্যাহত ৰাখক। উশাহ শান্ত ৰাখক আৰু অস্বস্তি হ’লে গণনা সলনি হ’বলৈ দিয়ক।
  5. সাধাৰণ অৱস্থালৈ ঘূৰি আহক। দুই মিনিট জিৰণি লওক আৰু স্পষ্টতা, মূৰ ঘূৰোৱা, অস্থিৰতা আৰু সহজতা মূল্যায়ন কৰক।
  6. সঁহাৰি লিখক। এটা উপযোগী পদ্ধতিয়ে চাপ বা নিৰ্ভৰশীলতা সৃষ্টি নকৰাকৈ স্থিৰতা বঢ়ায়।

এইটো এটা সাধাৰণ সুস্থতাৰ অনুশীলন, স্বাস্থ্যজনিত অৱস্থাৰ চিকিৎসা নহয়। কুম্ভক, দ্ৰুত আৱৰ্তন, প্ৰবল মুখেৰে উশাহ-প্ৰশ্বাস আৰু ভাব-মুক্তিমূলক ছেছনৰ বাবে বেলেগ স্তৰৰ পৰীক্ষা আৰু তত্ত্বাৱধানৰ প্ৰয়োজন।

য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়

গৱেষণাই দেখুৱায় যে বেলেগ বেলেগ উশাহ পদ্ধতিয়ে স্নায়ুতন্ত্ৰত বেলেগ বেলেগ প্ৰভাৱ পেলায়, আৰু কেছ ৰিপৰ্টে বলপ্ৰয়োগৰ উশাহৰ ঝুঁকি দেখুৱায় — দুয়োটাই পৰম্পৰাৰ মাত্ৰাৰ প্ৰতি আগ্ৰহক সমৰ্থন কৰে।

অধ্যয়নবোৰে কি পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু কি কৰা নাছিল

এই অধ্যয়নবোৰে নাকৰ আৱৰ্তন বা বলপূৰ্বক এটা নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱা জোখিছিল, আৰু ফল ভিন্ন: বলপূৰ্বক বাওঁ নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱাই এটা অধ্যয়নত উদ্বেগ বঢ়ালে (Schiff 1995); আন এটাত, জোৰ কৰিলে কোনটো নাকৰ পাহি প্ৰধান হয় সেয়াও সলনি নহ’ল (Sanders 1994).

স্বৰ যোগৰ দাবী বেলেগ: বৈ থকা নাড়ী কৰ্মৰ সৈতে মিল থকা উচিত — চান্দ্ৰ প্ৰৱাহত কোমল কাম; সৌৰ প্ৰৱাহত প্ৰবল কাম, আহাৰ আৰু টোপনি (শিৱ স্বৰোদয় 60–61, 122):

भुक्तमार्गेण मन्दाग्नौ स्त्रीणां वश्यादिकर्मणि । शयनं सूर्यवाहेन कर्तव्यं सर्वदा बुधैः ॥

কোনো প্ৰকাশিত অধ্যয়নে নাকৰ পাহিক কাৰ্যকলাপৰ সৈতে মিলোৱা নাই; প্ৰতিটোৱে কাম, সময়, স্বৰ বা তত্ত্ব যিয়েই নহওক, এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবে এটা নাকৰ পাহি নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল, আৰু কোনোৱেই প্ৰথমে স্বৰ সলনি হৈছিল বুলি নিশ্চিত কৰা নাছিল। গতিকে সিহঁতৰ ফলাফলে স্বৰ নীতিক নিশ্চিত বা খণ্ডন নকৰে — আমাৰ যুক্তিসংগত অৱস্থান, এতিয়ালৈ পৰীক্ষা কৰা হোৱা নাই।

এটা ক্ৰছঅভাৰ অধ্যয়ন — একেদলৰ লোকে নাড়ী মিল ৰাখি, তাৰ পাছত মিল নৰখাকৈ খোৱা, শোৱা বা কাম কৰা — ইয়াক পৰীক্ষা কৰিব। পীঠে গৱেষকসকলক ইয়াক কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।

অতিশ্বাস স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে নিৰাময় নহয়

বিপাকৰ প্ৰয়োজনতকৈ দ্ৰুত বা গভীৰ উশাহে কাৰ্বন ডাই অক্সাইড কমায়। ইয়াৰ ফলত মস্তিষ্কৰ ৰক্তনলী সংকুচিত হ’ব পাৰে আৰু জিনজিননি, লঘুতা, হাতত খিচ, দৃষ্টিৰ পৰিৱৰ্তন, অবাস্তৱতা আৰু কেতিয়াবা অজ্ঞান হ’ব পাৰে। এই অনুভূতিবোৰক আধ্যাত্মিক কাঠামোত ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি, তথাপি শৰীৰবিজ্ঞানক আওকাণ কৰিব নালাগে। আঘাত, কৰ্ম বা বিষ ওলাই গ’ল বুলি প্ৰমাণ নকৰাকৈও নাটকীয় অৱস্থা অৰ্থপূৰ্ণ হ’ব পাৰে।

গভীৰ ছেছনে আতংক, বিচ্ছিন্নতা, উন্মাদনা, মনোবিকাৰ বা আঘাতজনিত স্মৃতিকো বঢ়াই তুলিব পাৰে। নৈতিক মাৰ্গদৰ্শনে অংশগ্ৰহণকাৰীক আগতে পৰীক্ষা কৰে, সম্ভাব্য প্ৰভাৱ বুজাই দিয়ে, বন্ধ কৰাৰ অনুমতি দিয়ে আৰু ব্যৱসায়িক লাভৰ বাবে ভয়, চাপ বা নিশ্চিত আৱেগিক মুক্তিৰ দাবী কেতিয়াও ব্যৱহাৰ নকৰে।

স্বৰ-সচেতন উশাহ-অনুশীলনৰ দৃষ্টিভংগী

স্বৰ যোগ ব্ৰেণ্ডেড প্ৰটোকলৰ সলনি পৰ্যবেক্ষণৰ পৰা আৰম্ভ হয়। কোনটো নাকৰ পাহি সক্ৰিয়? ব্যক্তিজন গৰম নে ঠাণ্ডা, নিস্তেজ নে উত্তেজিত, ক্ষীণ নে অতিচালিত? পৰৱৰ্তী প্ৰয়োজন টোপনি, অধ্যয়ন, কৰ্ম নে ধ্যান? উত্তৰবোৰে নিৰ্দেশ কৰে যে সুসম, শান্ত, শীতল নে সক্ৰিয় কৰিব লাগে।

এই দৃষ্টিভংগীয়ে একতা আৰু বিবিধতা দুয়োটাকে সন্মান কৰে। একেটা বায়ু, তত্ত্ব আৰু নিয়মে সকলোকে ধৰি ৰাখে, আনহাতে বেলেগ অনুপাতে বেলেগ শৰীৰ আৰু সঁহাৰি গঢ়ে। গিলাছটো আধা ভৰ্তি, আধা খালী আৰু পানীসহ টেবুলত থকা—সকলোবোৰ বেলেগ বেলেগ দৃষ্টিকোণৰ পৰা সত্য। সেইদৰে, শৰীৰ-বিজ্ঞান, প্ৰাণ, মনোবিজ্ঞান আৰু জীৱন্ত অৰ্থ এটা অনুশীলনৰ বেলেগ বেলেগ দৃশ্য আৰু ইটোৱে সিটোক আক্ৰমণ নকৰি জ্ঞান দিয়া উচিত।

যিকোনো পদ্ধতিৰ আগত আৰু পিছত উশাহৰ সহজতা, উত্তেজনা, স্পষ্টতা আৰু শক্তিক 0 ৰ পৰা 10 লৈ নম্বৰ দিয়ক আৰু সক্ৰিয় নাকৰ পাহিটো লিখি ৰাখক। সময়ৰ লগে লগে এই নথিয়ে দেখুৱাব যে পদ্ধতিটোৱে সঁচাকৈয়ে সন্তুলন ঘূৰাই আনেনে নাই।

তীব্ৰ শ্বাস-অনুশীলনৰ পৰা কোনে আঁতৰি থাকিব লাগে?

অনিয়ন্ত্ৰিত উচ্চ ৰক্তচাপ, গুৰুতৰ হৃদৰোগ, গ্লকোমা, ধমনীৰ স্ফীতি, গৰ্ভাৱস্থা, মৃগী, সম্প্ৰতি অস্ত্ৰোপচাৰ, তীব্ৰ হাঁপানী বা সক্ৰিয় শ্বাসযন্ত্ৰৰ ৰোগত তত্ত্বাৱধান অবিহনে দ্ৰুত উশাহ বা দীঘলীয়া কুম্ভক নকৰিব। উল্লেখযোগ্য আতংক বিকাৰ, বিচ্ছিন্নতা, PTSD, দ্বিমেৰু উন্মাদনা, মনোবিকৃতি আৰু আত্মহত্যাৰ সংকটত যোগ্য মানসিক স্বাস্থ্যৰ সহযোগ আৰু ব্যক্তিগতভাৱে পৰিকল্পিত যোগ-পৰিকল্পনা প্ৰয়োজন।

বুকুৰ বিষ, মূৰ ঘূৰোৱা, গুৰুতৰ মূৰৰ বিষ, বিভ্ৰান্তি, দীৰ্ঘস্থায়ী অসাড়তা, দৃষ্টি বিঘ্নিত হোৱা বা বাঢ়ি অহা আতংকত বন্ধ কৰক। ব্যাখ্যাহীন উশাহৰ কষ্ট অনুসন্ধান কৰা প্ৰয়োজন, আৰু নিৰ্ধাৰিত ঔষধ লোৱা যিকোনোৱে কেৱল ঔষধ লিখি দিওঁতাৰ সৈতে সলনি কৰে।

উশাহ-অনুশীলনৰ সাধাৰণ ভুল

  • তীব্ৰতা গভীৰতাৰ সমান বুলি ধৰি লোৱা। সূক্ষ্ম নিয়ন্ত্ৰণত প্ৰায়ে অধিক সজাগতা প্ৰয়োজন।
  • অতিশ্বসনক বিষ-নিষ্কাশন বুলি কোৱা। কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ প্ৰভাৱ সততাৰে বুজাওক।
  • প্ৰতিটো স্নায়ুতন্ত্ৰৰ বাবে একেটা নিয়ম ব্যৱহাৰ কৰা।
  • অনিৰাপদ পৰিৱেশত অকলে প্ৰবল উশাহৰ অনুশীলন কৰা।
  • অস্থায়ী অৱস্থা-পৰিৱৰ্তনক স্থায়ী নিৰাময় বুলি ভুল কৰা।
  • চিকিৎসাগত বা মনস্তাত্ত্বিক যত্নৰ পৰা নিৰুৎসাহিত কৰিবলৈ আধ্যাত্মিক ভাষাৰ ব্যৱহাৰ।

আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?

পাঠ্যক্ৰমবোৰ সেইসকল লোকৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে অনলাইনেৰে বা ঋষিকেশৰ আশ্ৰমত গুৰুৰ সৈতে স্থিৰ, পদে পদে অনুশীলন বিচাৰে। সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম কোনো বিশেষ স্বাস্থ্য অৱস্থা বা তীব্ৰ সংকটৰ বাবে সঠিক প্ৰথম পদক্ষেপ নহয়; তাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত অনুশীলন লাগে।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন

শ্বাস-অনুশীলনৰ সময়ত মোৰ জিকজিকনি কিয় হয়?

দ্ৰুত উশাহৰ সময়ত শিয়ৰণি, মূৰ পাতল লগা আৰু মাংসপেশী ঠেক খোৱা সাধাৰণতে কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড কমি যোৱাৰ (হাইপ’কেপনিয়া) বাবে হয়, আধ্যাত্মিক শক্তিৰ বাবে নহয়। লাহে লাহে কৰক, নাকেৰে উশাহ লওক আৰু উশাহ এৰাৰ সময় দীঘল কৰক। লক্ষণ প্ৰবল হ’লে বা বুকুৰ বিষ বা অজ্ঞান হোৱাৰ লগত আহিলে বন্ধ কৰক আৰু চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ লওক।

উশাহ অনুশীলনে উদ্বেগত সহায় কৰিব পাৰেনে?

দীঘল উশাহ এৰাৰ সৈতে লাহে লাহে উশাহ লোৱাই বহুতৰ উদ্বেগ শান্ত কৰিব পাৰে, আৰু চিকিৎসাগত পৰিৱেশত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দ্ৰুত বা কুম্ভক-প্ৰধান উশাহ অনুশীলনে উদ্বিগ্ন লোকৰ আতংক সৃষ্টি কৰিব পাৰে। কোমল পদ্ধতি বাছক, প্ৰয়োজন হ’লে চকু মেলি ৰাখক আৰু উদ্বেগজনিত বিকাৰৰ বাবে ব্যক্তিগত নিৰ্দেশনাত অনুশীলন কৰক — বহুতে থেৰাপিও বাছনি কৰে।

বাকচ শ্বাস-অনুশীলন কি?

বক্স উশাহ সমান পৰ্যায়ৰ এক আধুনিক পদ্ধতি — উশাহ লোৱা, ৰখা, এৰা, ৰখা, যেনে প্ৰতিটো চাৰি গণনা। ই শাস্ত্ৰীয় সম-বৃত্তি প্ৰাণায়ামৰ সৈতে মিলে। ই মনোযোগ স্থিৰ কৰিব পাৰে; আতংকপ্ৰৱণ বা হৃদৰোগ থকা লোকে ৰখা চুটি ৰাখিব বা বাদ দিব।

ৱিম হফ উশাহ-পদ্ধতি আৰু ভস্ত্ৰিকা একে নেকি?

নহয়, যদিও দুয়োটাই প্ৰবল। ভস্ত্ৰিকা হৈছে এক শাস্ত্ৰীয় হাপৰৰ দৰে উশাহ, যিটো যৌগিক ক্ৰমৰ ভিতৰত পথপ্ৰদৰ্শনৰ অধীনত কুম্ভক আৰু বন্ধৰ সৈতে জুখি লোৱা আৱৰ্তনত কৰা হয়। ৱিম হফ উশাহত বাৰে বাৰে গভীৰ উশাহ, দীঘলীয়া উশাহ এৰি ধৰি ৰখা আৰু ঠাণ্ডাৰ সংস্পৰ্শ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সিহঁতৰ ঝুঁকি আৰু উদ্দেশ্য বেলেগ।

মই শ্বাস-অনুশীলন কিমান বাৰ কৰা উচিত?

কোমল লাহে লাহে উশাহ দৈনিক হ’ব পাৰে, কেইবাটাও চুটি ছেছনো হ’ব পাৰে। তীব্ৰ পদ্ধতি, যদি একেবাৰে উপযুক্ত হয়, তেন্তে মাজে মাজে আৰু নিৰ্দেশনাত কৰাটো ভাল। কছটি হৈছে পিছৰ প্ৰভাৱ: অধিক স্থিৰ টোপনি আৰু মনৰ অৱস্থাই সঠিক মাত্ৰা সূচায়; অস্থিৰতা বা ক্লান্তিয়ে অতি বেছি সূচায়।

স্বৰ যোগে শ্বাস-অনুশীলনক কেনেকৈ ব্যক্তিগত কৰি তোলে?

স্বৰে আপুনি সলনি কৰাৰ আগতে আপোনাৰ উশাহ পঢ়ে: কোনটো নাকৰ পাহিয়ে বৈ আছে, কিমান খৰকৈ, কিমান সমভাৱে। সেই পঢ়াই দেখুৱায় আপোনাৰ কি লাগে — শান্ত কৰা, গৰম কৰা বা সন্তুলিত কৰা — যাতে উশাহৰ কাম কোনো কাৰ্যসূচীৰ পৰা নকল নকৰি এই মুহূৰ্তৰ বাবে বাছি লোৱা হয়। এয়াই পীঠৰ দৃষ্টিভংগী।

“উশাহ-অনুশীলন আৰু প্ৰাণায়াম” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক

আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।

সাধাৰণ ব্ৰীথৱৰ্কৰ পৰা বুদ্ধিমান অনুশীলনৰ ফালে আগবাঢ়ক

তুলনা কৰক প্ৰাণায়ামৰ প্ৰকাৰ বা অধ্যয়ন কৰক প্ৰাণায়াম-পথ. স্বাস্থ্য বা মনস্তাত্ত্বিক অৱস্থাত তীব্ৰ ৰাজহুৱা প্ৰত্যাহ্বানৰ সলনি মূল্যায়ন কৰা ক্ৰম বাছক।

উৎস আৰু অধিক অধ্যয়ন