Cooling prāṇāyāma

সীৎকাৰী প্ৰাণায়াম: পদক্ষেপ, লাভ আৰু সাৱধানতা

সীৎকাৰীক দাঁতৰ মাজেৰে কৰা এক পৃথক শাস্ত্ৰীয় উশাহ হিচাপে শিকক—ইয়াৰ ধ্বনি, শীতলকাৰী উদ্দেশ্য, ব্যক্তিৰ বাবে উপযুক্ততা, প্ৰমাণ আৰু স্বৰ যোগৰ সৈতে সম্পৰ্ক।

পোনপটীয়া উত্তৰ

সীৎকাৰী প্ৰাণায়াম কি?

সীৎকাৰী প্ৰাণায়াম, যাক শীতকাৰী বা সীৎকাৰী বুলিও লিখা হয়, এক শাস্ত্ৰীয় শীতল উশাহ, য'ত দাঁতৰ নিয়ন্ত্ৰিত ফাঁকেৰে লাহে লাহে বতাহ টানি কোমল “সীৎ” ধ্বনি সৃষ্টি কৰা হয় আৰু নাকেৰে উশাহ এৰা হয়। ই শীতলীৰ সৈতে জড়িত, কিন্তু একে অনুশীলন নহয়। সঠিকভাৱে বাছি ল'লে সীৎকাৰীয়ে অনুভূত গৰম আৰু উত্তেজনা শান্ত কৰিব পাৰে; ইয়াৰ প্ৰভাৱ ব্যক্তি, জলবায়ু, মুখ আৰু শ্বাসযন্ত্ৰৰ স্বাস্থ্য, মাত্ৰা আৰু বৰ্তমান স্বৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

সোনকালে উত্তৰ

সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ

সীৎকাৰী প্ৰাণায়াম কি?

সীৎকাৰী (sītkārī) প্ৰাণায়াম এক শীতল উশাহ, য'ত বতাহ দাঁতৰ মাজেদি “সীৎ” ফুচফুচনি শব্দৰ সৈতে ভিতৰলৈ টানি নাকেৰে এৰি দিয়া হয়। হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.54–56 ত ইয়াৰ বৰ্ণনা আছে, য'ত প্ৰাণশক্তি, পিয়াহ, ভোক আৰু টোপনিয়ালিত ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ প্ৰশংসা কৰা হৈছে। ই গৰম ঋতু আৰু পিত্ত প্ৰকৃতিৰ বাবে উপযুক্ত।

সীৎকাৰী উশাহ কেনেকৈ কৰিব?

সীৎকাৰী উশাহ: পোন হৈ বহক, ওপৰ আৰু তলৰ দাঁত লাহেকৈ লগ লগাওক, ওঁঠ আঁতৰাওক, আৰু দাঁতৰ মাজেদি কোমল ফুচফুচনি শব্দৰ সৈতে লাহে লাহে উশাহ লওক; মুখ বন্ধ কৰক আৰু নাকেৰে লাহে লাহে উশাহ এৰক। পাঁচৰ পৰা দহটা আৱৰ্তন পুনৰাবৃত্তি কৰক, ইয়াক শিথিল ৰাখি।

সীৎকাৰী আৰু শীতলীৰ মাজত পাৰ্থক্য কি?

সীৎকাৰী আৰু শীতলী দুয়োটাই শীতল কুম্ভক। শীতলীত বতাহ মেৰিয়োৱা জিভাৰ মাজেদি যায়; সীৎকাৰীত ফুচফুচনি শব্দৰ সৈতে দাঁতৰ মাজেদি যায়। জিভা মেৰিয়াব নোৱাৰা মানুহৰ বাবে সীৎকাৰী বিকল্প। দুয়োটাতে নাকেৰে উশাহ এৰা হয়।

সীৎকাৰীৰ পৰা কোনে আঁতৰি থাকিব লাগে?

সংবেদনশীল দাঁত, মাঢ়িৰ সমস্যা, চৰ্দি, হাঁপানি, নিম্ন ৰক্তচাপ বা ঠাণ্ডা অনুভৱ কৰা প্ৰৱণতা থকা লোকে সীৎকাৰী পৰিহাৰ কৰা উচিত বা কমকৈ অনুশীলন কৰা উচিত। ই সাধাৰণতে ঠাণ্ডা বতৰত কৰা নহয়। গৰ্ভাৱস্থা আৰু হৃদৰোগত কুম্ভক বাদ দিয়া হয়।

“সিত্কাৰী প্ৰাণায়াম” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।

পীঠলৈ WhatsApp কৰক

চমুকৈ সীৎকাৰী প্ৰাণায়াম

  • পদ্ধতি: দাঁতৰ মাজেদি মুখেৰে লাহে লাহে উশাহ লোৱা, তাৰ পিছত বল নকৰাকৈ নাকেৰে উশাহ এৰা।
  • ধ্বনি: কোমল ফুচফুচনি বা চুহি লোৱা শব্দই অনুশীলনটোক নাম দিয়ে; ডাঙৰ টানৰ প্ৰয়োজন নাই।
  • পাৰম্পৰিক গুণ: শীতল, শান্তিদায়ক আৰু অন্তৰ্মুখী।
  • প্ৰাৰম্ভিক মাত্ৰা: ইচ্ছাকৃত কুম্ভক বা বন্ধ নোহোৱাকৈ পাঁচটা আৱৰ্তন।
  • শীতলীৰ পৰা পাৰ্থক্য: সীৎকাৰীত দাঁত ব্যৱহাৰ কৰা হয়; শীতলীত পকোৱা জিভা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
  • ব্যক্তিগত মূল্যায়ন: দাঁতৰ সংবেদনশীলতা, শুকান মুখ, শ্বাসতন্ত্ৰৰ ৰোগ, নিম্ন ৰক্তচাপ, জলবায়ু আৰু প্ৰকৃতিয়ে উপযুক্ততা সলনি কৰিব পাৰে।

অৰ্থ আৰু শাস্ত্ৰীয় প্ৰসংগ

সীৎকাৰী (सीत्कारी) হৈছে দাঁতৰ মাজেদি বতাহ টানোঁতে হোৱা বিশিষ্ট শব্দ। সন্ধানকাৰীয়ে Sitkari, Sheetkari, Seetkari আৰু Sitali Pranayama একেলগে দেখা পাব পাৰে, কিন্তু স্পষ্ট শিক্ষাই এইবোৰ পৃথক ৰাখে। শীতলীত জিভাই নিজেই নলী গঢ়ে। সীৎকাৰীত দাঁত আৰু জিভাৰ অৱস্থানে ভিতৰলৈ অহা বতাহৰ বাবে চুটি পথ সৃষ্টি কৰে। জিভা মেৰিয়াব নোৱাৰা ব্যক্তিয়ে সীৎকাৰী সহজ বুলি পাব পাৰে, যদি দাঁত, দাঁতিমূল, থুতৰি আৰু ডিঙি আৰামদায়ক হয়।

হঠযোগ প্ৰদীপিকাই সীৎকাৰীক কুম্ভকৰ ভিতৰত ৰাখে আৰু হঠ-সিদ্ধিৰ ভাষাত কয়। এনে শ্লোকে পৰম্পৰাগত দিগন্ত বৰ্ণনা কৰে আৰু সিহঁতক স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে আধুনিক চিকিৎসাজনিত প্ৰতিশ্ৰুতিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব নোৱাৰি। ইয়াৰ মূল ব্যৱহাৰিক অন্তৰ্দৃষ্টি থাকি যায়: উশাহ, আসন, ইন্দ্ৰিয়ৰ প্ৰত্যাহাৰ আৰু অনুশাসিত জীৱন একেলগে কাম কৰে। সীৎকাৰী হ’ল খং ঠাণ্ডা কৰাৰ কৌশল নহয়, যেতিয়া অনুশীলনকাৰীয়ে খাদ্য, টোপনি, আচৰণ আৰু উত্তেজনাৰ কাৰণবোৰ অৱহেলা কৰে।

শাস্ত্ৰই কি কয়

सीत्कां कुर्यात्तथा वक्त्रे घ्राणेनैव विजृम्भिकाम् । एवमभ्यासयोगेन कामदेवो द्वितीयकः ॥

sītkāṃ kuryāt tathā vaktre ghrāṇenaiva vijṛmbhikām | evam abhyāsa-yogena kāma-devo dvitīyakaḥ ||

অৰ্থ: উশাহ লওঁতে মুখেৰে “সীৎ” শব্দ কৰক, আৰু কেৱল নাকেৰে উশাহ এৰক। ইয়াৰ অনুশীলনেৰে সাধক দ্বিতীয় কামদেৱৰ দৰে হয়।

— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.54 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা

পদ্ধতিটো নামতেই আছে: মুখেৰে “সীৎ” শব্দ, নাকেৰে উশাহ এৰা। শ্লোকত সৌন্দৰ্যৰ প্ৰশংসা জীৱনীশক্তি আৰু সতেজতাৰ বাবে ব্যৱহৃত পৰম্পৰাগত ভাষা।

युक्तं युक्तं त्यजेद्वायुं युक्तं युक्तं च पूरयेत् । युक्तं युक्तं च बध्नीयादेवं सिद्धिमवाप्नुयात् ॥

yuktaṃ yuktaṃ tyajed vāyuṃ yuktaṃ yuktaṃ ca pūrayet | yuktaṃ yuktaṃ ca badhnīyād evaṃ siddhim avāpnuyāt ||

অৰ্থ: উশাহ উচিত পৰিমাণে এৰক, উচিত পৰিমাণে ভিতৰলৈ লওক, উচিত পৰিমাণে ধৰি ৰাখক; এইদৰে সিদ্ধি লাভ হয়।

— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.18 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা

এইটোকে ধৰি সকলো প্ৰাণায়াম সঠিক মাত্ৰাত কৰিব লাগে। ভুল ঋতুত অতিমাত্ৰাই কৰা শীতলকাৰী অনুশীলনে সন্তুলিত কৰাৰ সলনি ঠাণ্ডা কৰি পেলায়।

সীৎকাৰী প্ৰাণায়াম কেনেকৈ কৰিব

  1. প্ৰথমে লক্ষ্য কৰক। সক্ৰিয় নাকৰ পাহি, শৰীৰৰ উষ্ণতা, মানসিক সুৰ আৰু মুখ বা ডিঙি শুকাই আছে নে নাই লক্ষ্য কৰক।
  2. স্থিৰভাৱে বহক। চকী বা ধ্যান-আসন ব্যৱহাৰ কৰক। পেট বা কান্ধ কঠিন নকৰাকৈ মেৰুদণ্ড ওপৰলৈ উঠিবলৈ দিয়ক।
  3. স্বাভাৱিকভাৱে উশাহ এৰক। দুয়োটা নাকৰ পাহিৰে উশাহ এৰি দিয়ক। ফেহুজা সম্পূৰ্ণ খালী কৰিবলৈ হেঁচা নিদিব।
  4. মুখৰ স্থিতি ৰাখক। শিকোৱা পদ্ধতিৰ অনুসাৰে দাঁতবোৰ লাহে লাহে লগ লগাওক বা আৰামদায়ক সূক্ষ্ম ব্যৱধান ৰাখক। জিভাক দাঁতত জোৰ নিদি বিশ্ৰাম দিয়ক।
  5. উশাহ ভিতৰলৈ টানক। দাঁতৰ মাজৰ ফাঁকেৰে লাহেকৈ উশাহ লওক আৰু এটা কোমল “সীত্” শব্দ উৎপন্ন কৰক। হনু শিথিল হৈ থাকক।
  6. বন্ধ কৰক আৰু স্থিৰ হওক। মুখ বন্ধ কৰক আৰু কেৱল স্বাভাৱিক পৰিৱৰ্তন হ’বলৈ দিয়ক। আৰম্ভণিৰ সাধকে ইচ্ছাকৃত কুম্ভক নকৰিব।
  7. নাকেৰে উশাহ এৰক। উশাহ এৰাটো মসৃণ আৰু শান্ত হওক, গণনাৰ টান নোহোৱাকৈ উশাহ লোৱাতকৈ অলপ দীঘল হ’লে ভাল।
  8. পাঁচ বাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰক। তাৰ পিছত দুই মিনিট সাধাৰণভাৱে উশাহ লওক আৰু উষ্ণতা, লাল, ডিঙি, নাড়ীৰ স্পন্দন, মনৰ নীৰৱতা আৰু শক্তি লক্ষ্য কৰক।

জিভা আৰু দাঁতৰ সঠিক স্থিতিত পৰম্পৰাগত ভিন্নতা আছে। সেয়া নিৰ্দেশনা এলোমেলোকৈ মিহলাবলৈ কাৰণ নহয়। এটা সুসংগত পদ্ধতি শিকক, ইয়াৰ উদ্দেশ্য বুজক আৰু শিক্ষকক মাখিৰ টান, শব্দযুক্ত টনা, অত্যধিক বায়ু আৰু অনুপযুক্ত কুম্ভক শুধৰাবলৈ দিয়ক।

য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়

সীৎকাৰীৰ ওপৰত হোৱা সৰু গৱেষণাই ইয়াৰ শান্তিদায়ক দিশটোক সমৰ্থন কৰে, লগতে যোগিক উশাহে হাঁওফাঁওৰ কাৰ্য উন্নত কৰে বুলি অধিক বহল প্ৰমাণ আছে।

সীৎকাৰী আৰু স্বৰ যোগ

স্বৰ যোগ পদ্ধতিটোক জীৱন্ত মুহূৰ্তৰ প্ৰতি সঁহাৰিশীল কৰি তোলে। ইড়া আৰু বাওঁ স্বৰ পৰম্পৰাগতভাৱে চান্দ্ৰ, গ্ৰহণশীল আৰু শীতল গুণৰ সৈতে জড়িত; পিংগলা আৰু সোঁ স্বৰ সৌৰ, সক্ৰিয় আৰু উষ্ণ গুণৰ সৈতে। অত্যধিক গৰম বা বাহ্যিক উত্তেজনা থকা ক্ষেত্ৰত সীৎকাৰীৰ কথা বিবেচনা কৰিব পাৰি, কিন্তু এটা লক্ষণে সমগ্ৰ নিৰ্দেশনাৰ সিদ্ধান্ত নলয়। পাচন, বতৰ, ক্লান্তি, আবেগিক অৱস্থা, ৰক্তচাপ আৰু অনুশীলনৰ পিছৰ কামকো চোৱা উচিত।

শাশ্বত নীতিসমূহ একে, কিন্তু সিহঁতৰ অনুপাত বেলেগ। নিমখ আৰু চেনি একেদৰে দেখা যাব পাৰে, তথাপি সিহঁতে বেলেগ ধৰণে কাম কৰে; নিম আৰু আম একেটা তত্ত্বৰ পৰা গজি উঠে, তথাপি বেলেগ স্বভাৱ প্ৰকাশ কৰে। তেনেদৰে, এটা শীতল অভ্যাসে এজনক সন্তুলিত কৰিব পাৰে আৰু আনজনৰ ঠাণ্ডা ভাব বা আলস্য গভীৰ কৰিব পাৰে। ব্যক্তিগত প্ৰয়োগ বিজ্ঞানৰ পৰা পলায়ন নহয়—ই কাৰণ, অৱস্থা আৰু সঁহাৰিৰ যত্নশীল পৰ্যবেক্ষণ।

পাঁচটা প্ৰাৰম্ভিক আৱৰ্তনৰ আগত সক্ৰিয় নাকৰ পাহি লিখি ৰাখক আৰু গৰম, অস্থিৰতা আৰু শুকানকৈ 0ৰ পৰা 10লৈ নম্বৰ দিয়ক। অনুশীলনৰ পিছত আৰু তাৰ পনেৰ মিনিট পিছতো নম্বৰবোৰ পুনৰ দিয়ক। এই সৰল লিপিয়ে ৰোগ নিৰ্ণয় নকৰে। ই অনুশীলনকাৰীক মুখৰ তৎক্ষণাৎ অনুভূতি আৰু সমগ্ৰ ব্যক্তিৰ স্থিৰ প্ৰভাৱৰ মাজত পাৰ্থক্য বুজিবলৈ শিকায়।

সীৎকাৰীৰ পৰা কোনে আঁতৰি থাকিব বা ইয়াক সলনি কৰিব লাগে?

সুস্থ প্ৰাপ্তবয়স্কই সাধাৰণতে পৰিষ্কাৰ, মধ্যমীয়া তাপমান থকা বতাহত কেইটামান কোমল চক্ৰ চেষ্টা কৰি চাব পাৰে। নিম্ন ৰক্তচাপ, প্ৰবল ঠাণ্ডা-সংবেদনশীলতা, নিয়ন্ত্ৰণহীন হাঁপানী, সক্ৰিয় শ্বাসযন্ত্ৰৰ সংক্ৰমণ, বাৰে বাৰে ঘৰঘৰ শব্দ, অতি শুকান মুখ, বিষযুক্ত দাঁত, দাঁতিৰ ৰোগ, মাতৃকাৰ সমস্যা বা সাম্প্ৰতিক মুখৰ চিকিৎসাত ব্যক্তিগত নিৰ্দেশনা গুৰুত্বপূৰ্ণ। সংবেদনশীল দাঁতত ঠাণ্ডা বতাহ লাগিলে বিষ হ’ব পাৰে, আৰু মুখেৰে উশাহ লোৱাত নাকেৰে উশাহ লোৱাতকৈ কম ছেকা আৰু গৰম হয়।

মূৰ ঘূৰোৱা, জিনজিনীয়া, বুকুত অস্বস্তি, উশাহৰ হাউলি, মূৰৰ বিষ বা বৃদ্ধি পোৱা উদ্বেগ হ’লে বন্ধ কৰক। তাপজনিত অসুখ, উচ্চ ৰক্তচাপ বা উশাহৰ কষ্টত সীৎকাৰীক জৰুৰীকালীন চিকিৎসা হিচাপে ব্যৱহাৰ নকৰিব। ৰক্তচাপ-নিয়ন্ত্ৰক ঔষধ খোৱা লোকে নিজে ঔষধ কমোৱাৰ সলনি নিজৰ চিকিৎসকৰ সৈতে সলনিবোৰ নিৰীক্ষণ কৰিব লাগে। গৰ্ভাৱস্থা, জটিল হৃদ্‌ৰোগ, উল্লেখনীয় আঘাত-সংবেদনশীলতা, উন্মাদনা বা মনোবিকাৰত অধিক বিস্তৃত, ব্যক্তিগতভাৱে ৰচিত যোগ-ক্ৰম লাগে। তীব্ৰ কুম্ভক আৰু বন্ধ তত্ত্বাৱধানত ক্ৰমান্বয়ে আগবঢ়া বিষয়।

সীৎকাৰীৰ সাধাৰণ ভুল

  • ইয়াক শীতলীৰ সৈতে ভুল কৰা: সম্বন্ধীয় অনুশীলনসমূহত মুখৰ আকৃতি বেলেগ আৰু পৃথক নিৰ্দেশনাৰ প্ৰয়োজন।
  • জোৰেৰে বায়ু টানা: অত্যধিক টানে ডিঙি, জিভা আৰু কণ্ঠক টান কৰি তোলে।
  • বিষ হোৱা দাঁত উন্মুক্ত কৰা: দাঁতৰ সংবেদনশীলতা এক তথ্য, জয় কৰিবলগীয়া প্ৰত্যাহ্বান নহয়।
  • ঠাণ্ডাৰ পিছে পিছে লগা: লক্ষ্য হ’ল সন্তুলন আৰু স্পষ্টতা, সৰ্বাধিক শীতলতা নহয়।
  • অতি সোনকালে কুম্ভক যোগ কৰা: কুম্ভকে চাপ আৰু স্নায়ুতন্ত্ৰৰ চাহিদা সলনি কৰে।
  • সাধাৰণ কাৰণসমূহ অৱহেলা কৰা: উশাহৰ অনুশীলনতকৈ পানী, ছাঁ, বিশ্ৰাম আৰু চিকিৎসা যত্ন অধিক জৰুৰী হ'ব পাৰে।

আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?

পাঠ্যক্ৰমবোৰ সেইসকল লোকৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে অনলাইনেৰে বা ঋষিকেশৰ আশ্ৰমত গুৰুৰ সৈতে স্থিৰ, পদে পদে অনুশীলন বিচাৰে। সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম কোনো বিশেষ স্বাস্থ্য অৱস্থা বা তীব্ৰ সংকটৰ বাবে সঠিক প্ৰথম পদক্ষেপ নহয়; তাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত অনুশীলন লাগে।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন

সীৎকাৰীয়ে শৰীৰ শীতল কৰেনে?

সাধকে জিভা আৰু দাঁতত ঠাণ্ডা বায়ু অনুভৱ কৰে আৰু প্ৰায়ে পাছত অধিক শান্ত, শীতল অৱস্থা। গৱেষণাই হৃদস্পন্দনৰ পৰিৱৰ্তনশীলতাত শান্তকাৰী পৰিৱৰ্তন জোখিছে। ই শৰীৰৰ উষ্ণতা অৰ্থপূৰ্ণভাৱে কমায় নে নাই, তাৰ ভালদৰে অধ্যয়ন হোৱা নাই। ইয়াৰ মুখ্য অনুভূত প্ৰভাৱ হৈছে শান্ত মন আৰু সতেজতাৰ অনুভৱ, যি গৰম বতৰত বা পৰিশ্ৰমৰ পাছত বিশেষকৈ আদৰণীয়।

ক্ৰোধৰ বাবে শীতকাৰী ভাল নেকি?

বহুতো শিক্ষকে ইয়াক ক্ৰোধ আৰু উত্তেজনাৰ বাবে পৰামৰ্শ দিয়ে, কাৰণ ই উশাহ লাহে লাহে কৰে আৰু আবেগৰ অনুভূত গৰমক শীতল কৰে। কেইটামান আৱৰ্তনে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুওৱাৰ আগত এটা বিৰতি সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ই ক্ৰোধৰ কাৰণ বুজাৰ সম্পূৰক, বিকল্প নহয়।

প্ৰদীপিকাই সীৎকাৰীৰ বিষয়ে কি কয়?

ই পদ্ধতিটোৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰচুৰ প্ৰশংসা কৰে: সাধক সন্মানিত হয়, ভোক, পিয়াহ, টোপনি আৰু আলস্যৰ পৰা মুক্ত আৰু বলৱান হয়। এনে প্ৰশংসাই পৰম্পৰাৰ শ্ৰদ্ধা প্ৰকাশ কৰে; পীঠে ইয়াক পৰম্পৰা হিচাপে উপস্থাপন কৰে, চিকিৎসা প্ৰতিশ্ৰুতি হিচাপে নহয়। ইয়াৰ মূল্য অনুশীলন আৰু ইয়াৰ পিছৰ প্ৰভাৱৰ দ্বাৰা পৰীক্ষিত হয়।

সংবেদনশীল দাঁত থাকিলে সীৎকাৰী কৰিব পাৰিনে?

যদি দাঁতত ঠাণ্ডা বতাহ লাগি বিষ হয়, তেন্তে শীতলী বাছক বা দীঘলীয়া উশাহ এৰাৰ সৈতে কেৱল লাহে লাহে নাকেৰে উশাহ লওক। আৰাম সঠিক অনুশীলনৰ এটা অংশ; বিষ হৈছে পদ্ধতি সলনি কৰাৰ সংকেত। দন্ত-চিকিৎসকে সংবেদনশীলতাৰ বিষয়ে পৰামৰ্শ দিব পাৰে, আৰু দীঘলীয়া উশাহ এৰাৰ সৈতে লাহে লাহে নাকেৰে উশাহ লোৱাই দাঁতত ঠাণ্ডা বতাহ নলগাকৈয়ে শান্ত হোৱাৰ বেছিভাগ উপকাৰ দিয়ে।

মই সীৎকাৰী কিমান সময় অনুশীলন কৰা উচিত?

গৰম বতৰত দিনত এবাৰ বা দুবাৰ পাঁচৰ পৰা দহটা আৱৰ্তন অধিকাংশ মানুহৰ বাবে যথেষ্ট। পিছৰ প্ৰভাৱ লক্ষ্য কৰক: শান্ত, চেঁচা মনে সঠিক মাত্ৰাৰ ইংগিত দিয়ে; ঠাণ্ডা, ভাৰ বা গধুৰতাই অধিক হোৱাৰ ইংগিত দিয়ে। সতেজ লগা সীমাতকৈ বেছি জোৰ দিয়াত কোনো লাভ নাই; মাজে সময়ে কৰা দীঘল অনুশীলনতকৈ চমু, নিয়মীয়া অনুশীলন ভাল।

সীৎকাৰী স্বৰ যোগৰ সৈতে কেনেকৈ খাপ খায়?

শীতলীৰ দৰে ইয়ো ইড়াৰ শীতল, চান্দ্ৰ গুণক সহায় কৰে। কেতিয়া ইয়াৰ প্ৰয়োজন — দীঘলীয়া সৌৰ প্ৰবাহৰ পিছত, গৰমত বা উত্তেজনাত — সেয়া স্বৰ-পৰ্যবেক্ষণে কয়, আৰু পিছত নাকৰ পাহিৰ প্ৰবাহৰ সলনিয়ে ইয়াৰ প্ৰভাৱ দেখুৱায়। এসপ্তাহ অনুশীলনৰ আগত আৰু পাছত নাকৰ পাহিৰ প্ৰবাহ লিখি ৰাখিলে সীৎকাৰীয়ে আপোনাৰ সন্তুলনত কেনেকুৱা প্ৰভাৱ পেলায় তাৰ এটা সৰল, ব্যক্তিগত মাপ পোৱা যায়।

“সিত্কাৰী প্ৰাণায়াম” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক

আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।

বৰ্তমান অৱস্থাৰ বাবে কোনটো প্ৰাণায়াম উপযুক্ত জানি লওক

তুলনা কৰক শীতলী প্ৰাণায়াম আৰু উভতি আহক সম্পূৰ্ণ প্ৰাণায়াম নিৰ্দেশিকা. স্বৰ যোগ পীঠে প্ৰথমে পৰ্যবেক্ষণ, তাৰ পিছত উপযুক্ত পদ্ধতি, মাত্ৰা আৰু ক্ৰমিক অগ্ৰগতি শিকায়।

উৎস আৰু অধিক অধ্যয়ন