Victorious breath

উজ্জায়ী প্ৰাণায়াম: সঠিক পদ্ধতি, লাভ আৰু নিৰাপত্তা

শাস্ত্ৰীয় হঠযোগ, শ্বসন-শাৰীৰবৃত্ত, ধ্যান, ব্যক্তিগত উপযুক্ততা আৰু স্বৰ যোগৰ জৰিয়তে বুজি লোৱা সূক্ষ্ম কণ্ঠ-নিৰ্দেশিত উশাহ।

পোনপটীয়া উত্তৰ

উজ্জায়ী প্ৰাণায়াম কি?

উজ্জায়ী প্ৰাণায়াম হ’ল কণ্ঠত অতি কোমল সংকোচনেৰে গঢ় লোৱা লাহী নাকৰ উশাহ, যিয়ে এক কোমল, নিৰন্তৰ শব্দ সৃষ্টি কৰে আৰু উশাহ অনুভৱ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সহজ কৰে। উজ্জায়ী মানে “বিজয়ী” বা “দক্ষতাৰে বিস্তাৰ কৰোঁতা”। ই কণ্ঠত কঠোৰ ঘৰ্ষণ, ডাঙৰ শব্দেৰে প্ৰদৰ্শন বা বলপূৰ্বক উশাহ ধৰি ৰখা নহয়। সঠিক উজ্জায়ীয়ে স্বচ্ছন্দ থাকি মনোযোগ স্থিৰ কৰে আৰু প্ৰাণ-প্ৰবাহ পৰিমাৰ্জিত কৰে।

সোনকালে উত্তৰ

সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ

উজ্জায়ী প্ৰাণায়াম কি?

উজ্জায়ী (ujjāyī) প্ৰাণায়াম হ’ল “বিজয়ী” উশাহ: দুয়োটা নাকৰ পাহিৰে লাহী উশাহ, কণ্ঠত কোমল সংকোচনৰ সৈতে, যিয়ে সাগৰৰ দৰে কোমল শব্দ সৃষ্টি কৰে। হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.51–53 ত ইয়াৰ বৰ্ণনা আছে আৰু কোৱা হৈছে যে ইয়াক খোজ কাঢ়ি বা ঠিয় হৈয়ো অনুশীলন কৰিব পাৰি। ই উশাহক স্থিৰ কৰে আৰু মনোযোগ কেন্দ্ৰীভূত কৰে।

উজ্জায়ী উশাহ কেনেকৈ কৰিব?

উজ্জায়ী উশাহ: মুখ বন্ধ কৰক, মুখ বন্ধ কৰি “হাআ” ফুচফুচাই কোৱাৰ দৰে কণ্ঠৰ পিছফালটো অলপ সংকুচিত কৰক, আৰু নাকেৰে লাহে লাহে ভিতৰলৈ আৰু বাহিৰলৈ উশাহ লওক যাতে উশাহে কোমল শব্দ কৰে। মুখ আৰু কণ্ঠ শিথিল ৰাখক। পাঁচৰ পৰা দহ মিনিট এটা ভাল আৰম্ভণি।

উজ্জায়ী শ্বাসৰ উপকাৰিতা কি কি?

উজ্জায়ী উশাহে উশাহৰ হাৰ লাহী কৰে, মনোযোগ কেন্দ্ৰীভূত কৰে আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে উষ্ণ আৰু স্থিৰ কৰে বুলি কোৱা হয়। অধ্যয়নত পোৱা গৈছে যে ই হৃদস্পন্দন-পৰিৱৰ্তনশীলতা আৰু উশাহৰ ঘনঘনতা সলনি কৰে। প্ৰদীপিকাই কণ্ঠৰ কফ, জঠৰাগ্নি আৰু নাড়ীৰ বাবে লাভৰ তালিকা দিয়ে।

উজ্জায়ী সকলোৰে বাবে সুৰক্ষিত নেকি?

কুম্ভকবিহীন কোমল উজ্জায়ী অধিকাংশ লোকৰ বাবে নিৰাপদ। গলৰ অত্যধিক সংকোচনে মাতত চাপ পেলাব পাৰে বা মূৰ ঘূৰাব পাৰে। উচ্চ ৰক্তচাপ বা হৃদ্‌ৰোগত কুম্ভক আৰু চিবুক বন্ধ এৰক; অতি নিম্ন ৰক্তচাপ থকা লোকে ইয়াক লঘু ৰাখক।

“উজ্জায়ী প্ৰাণায়াম” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।

পীঠলৈ WhatsApp কৰক

চমুকৈ উজ্জায়ী

  • উশাহৰ পথ: সাধাৰণতে উশাহ লোৱা আৰু উশাহ এৰা দুয়োটা নাকেৰে হয়।
  • কণ্ঠৰ ক্ৰিয়া: মুখ বন্ধ কৰি ফুচফুচাই কোৱাৰ দৰে স্বৰযন্ত্ৰৰ হাকিলা সংকোচন।
  • ধ্বনি: কোমল, সমান আৰু মুখ্যতঃ সাধকে শুনা — ডাঙৰ নাকঘূৰণি নহয়।
  • উদ্দেশ্য: উশাহ দীঘল আৰু সংবেদনশীল কৰা, মনোযোগ স্থিৰ কৰা আৰু প্ৰাণায়াম বা ধ্যানক সমৰ্থন কৰা।
  • প্ৰাৰম্ভিক অনুশীলন: সমান সহজ উশাহেৰে আৰু কুম্ভক নোহোৱাকৈ পাঁচ মিনিট।
  • সুৰক্ষা: বিষ, কাহ, মূৰ ঘূৰোৱা, বতাহৰ ভোক বা হেঁচা হ'লে তৎক্ষণাত ডিঙি শিথিল কৰক।

অৰ্থ আৰু পৰম্পৰাগত স্থান

উজ্জায়ী (उज्जायी)ত বিজয়, উৰ্ধ্বগমন বা দক্ষতাৰ ভাব আছে। হঠযোগ প্ৰদীপিকাত ইয়াক এক কুম্ভক হিচাপে শিকোৱা হৈছে, য’ত নাকৰ পাহিৰে লাহে লাহে বায়ু টানি লোৱা হয় আৰু কণ্ঠৰ পৰা হৃদয়লৈকে এক শব্দ বিস্তৃত হয়, তাৰ পাছত তাক ধৰি ৰাখি বাওঁ নাড়ীৰে এৰি দিয়া হয়। আধুনিক যোগ শ্ৰেণীসমূহে প্ৰায়ে আসনৰ সময়ত অধিক কোমল, কুম্ভকবিহীন উজ্জায়ী ব্যৱহাৰ কৰে। এইবোৰ সম্পৰ্কিত প্ৰয়োগ, কিন্তু শ্ৰেণীকোঠাৰ উশাহক সম্পূৰ্ণ শাস্ত্ৰীয় কুম্ভক বুলি ভুল নকৰিব।

শ্ৰৱণযোগ্য ধাৰাটোৱে এডাল আভ্যন্তৰীণ সূতাৰ দৰে কাম কৰে। মনোযোগে ইয়াৰ আৰম্ভণি, অবিচ্ছিন্নতা, মোড় আৰু মুক্তি অনুসৰণ কৰিব পাৰে। ধ্বনি সূক্ষ্ম হ'লে ই প্ৰচেষ্টা, বিক্ষেপ বা আৱেগৰ ফলত হোৱা ব্যাঘাত প্ৰকাশ কৰে। লক্ষ্য কোনো প্ৰভাৱশালী সাগৰৰ শব্দ সৃষ্টি কৰা নহয়; লক্ষ্য হ'ল উশাহ, মন আৰু প্ৰাণক এক অবিচ্ছিন্ন পৰ্যবেক্ষণলৈ অনা।

শাস্ত্ৰই কি কয়

मुखं संयम्य नाडीभ्यामाकृष्य पवनं शनैः । यथा लगति कण्ठात्तु हृदयावधि सस्वनम् ॥

mukhaṃ saṃyamya nāḍībhyām ākṛṣya pavanaṃ śanaiḥ | yathā lagati kaṇṭhāt tu hṛdayāvadhi sa-svanam ||

অৰ্থ: মুখ বন্ধ কৰি দুয়োটা নাকৰ পাহিৰে উশাহ লাহে লাহে ভিতৰলৈ টানক, যাতে ই কণ্ঠৰ পৰা হৃদয়লৈকে ধ্বনিৰ সৈতে অনুভূত হয়।

— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.51 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা

পদ্ধতি: মুখ বন্ধ, দুয়ো নাকৰ পাহিৰে উশাহ এনেকৈ টনা হয় যাতে ই কণ্ঠৰ পৰা হৃদয়লৈকে ধ্বনিত হয়। ধ্বনিটো মনোযোগৰ পথ প্ৰদৰ্শক।

नाडीजलोदराधातुगतदोषविनाशनम् । गच्छता तिष्ठता कार्यमुज्जाय्याख्यं तु कुम्भकम् ॥

nāḍī-jalodarādhātu-gata-doṣa-vināśanam | gacchatā tiṣṭhatā kāryam ujjāyy ākhyaṃ tu kumbhakam ||

অৰ্থ: ই নাড়ীৰ বিকাৰ, জলোদৰ আৰু শৰীৰৰ ধাতুৰ ৰোগ দূৰ কৰে। উজ্জায়ী নামৰ কুম্ভক খোজ কাঢ়ি থাকোঁতে বা থিয় হৈও কৰিব পাৰি।

— হঠযোগ প্ৰদীপিকা 2.53 · সংস্কৃত মূল: স্বাত্মাৰাম, হঠযোগ প্ৰদীপিকা — GRETIL ই-পাঠ (Göttingen), sanskritdocuments.org সংস্কৰণ (J. Brzezinski / U. Stiehl)ৰ সৈতে মিলাই চোৱা

বিশেষভাৱে, উজ্জায়ী খোজ কাঢ়ি বা ঠিয় হৈ কৰিব পাৰি। ই ইয়াক আনুষ্ঠানিক অনুশীলন আৰু দৈনন্দিন জীৱনৰ মাজৰ সেতু কৰি তোলে।

আৰম্ভকাৰীৰ উজ্জায়ী সঠিকভাৱে কেনেকৈ অনুশীলন কৰিব

  1. বহক আৰু শুনক। সহজ পোনপটীয়া আসন স্থাপন কৰি তিনিটা সাধাৰণ নাকৰ উশাহ লক্ষ্য কৰক।
  2. কণ্ঠৰ অনুভৱ শিকক। মুখ মেলি, যেন নীৰৱে আইনাত বাষ্প জমাই আছে তেনেকৈ উশাহ এৰক। জোৰ নিদিয়াকৈ কণ্ঠৰ কোমল আকৃতি লক্ষ্য কৰক।
  3. মুখ বন্ধ কৰক। নাকেৰে উশাহ এৰি থাকোঁতে ইয়াৰ এক বহুত কোমল ৰূপ পুনৰ সৃষ্টি কৰক।
  4. উশাহ লোৱা যোগ কৰক। সেই একেটা সূক্ষ্ম পথেই ভিতৰলৈ যোৱা উশাহক পথ দেখুৱাওক। ধ্বনি কৰ্কশ নহৈ মসৃণ হৈ থাকক।
  5. পৰ্যায়বোৰ সন্তুলিত কৰক। সহজ সমান ছন্দ ৰাখক। নিৰ্ধাৰিত গণনাই উশাহৰ হাহাঁকাৰ সৃষ্টি কৰিলে তাৰ পিছত নুদৌৰিব।
  6. পাঁচ মিনিট অনুশীলন কৰক। মুখ, ঠুতৰি, জিভা, কান্ধ আৰু পেট শিথিল ৰাখক।
  7. সম্পূৰ্ণকৈ এৰি দিয়ক। সাধাৰণ উশাহলৈ ঘূৰি আহক আৰু ডিঙিৰ সহজতা, মনৰ সুৰ, নাকৰ প্ৰবাহ আৰু শক্তি তুলনা কৰক।

কিছুমান পৰম্পৰাই উজ্জায়ী কেৱল বহি কৰা প্ৰাণায়ামত শিকায়; আন কিছুমানে আসনৰ সৈতে যুক্ত কৰে। গতিয়ে শ্বসনৰ চাহিদা বঢ়ায়, সেয়েহে কেৱল গণনা ৰক্ষা কৰিবলৈ উশাহ অক্সিজেনৰ অভাৱ হোৱালৈকে লাহে লাহে কৰা উচিত নহয়। শাস্ত্ৰীয় ধাৰণ, জালন্ধৰ বন্ধ আৰু বাওঁ-সোঁ নাকৰ পাহিৰ পৰ্যায়ক্ৰমিক মুক্তি নিৰ্দেশিত ক্ৰমৰ অন্তৰ্গত।

য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়

উজ্জায়ীক কেইবাটাও সৰু অধ্যয়নত জোখা হৈছে, যিবোৰে উশাহৰ হাৰ আৰু হৃদস্পন্দন-পৰিৱৰ্তনশীলতাত সলনি অহা দেখা পায়।

অধ্যয়নবোৰে কি পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু কি কৰা নাছিল

এই অধ্যয়নবোৰে নাকৰ আৱৰ্তন বা বলপূৰ্বক এটা নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱা জোখিছিল, আৰু ফল ভিন্ন: বলপূৰ্বক বাওঁ নাকৰ পাহিৰে উশাহ লোৱাই এটা অধ্যয়নত উদ্বেগ বঢ়ালে (Schiff 1995); আন এটাত, জোৰ কৰিলে কোনটো নাকৰ পাহি প্ৰধান হয় সেয়াও সলনি নহ’ল (Sanders 1994).

স্বৰ যোগৰ দাবী বেলেগ: বৈ থকা নাড়ী কৰ্মৰ সৈতে মিল থকা উচিত — চান্দ্ৰ প্ৰৱাহত কোমল কাম; সৌৰ প্ৰৱাহত প্ৰবল কাম, আহাৰ আৰু টোপনি (শিৱ স্বৰোদয় 60–61, 122):

भुक्तमार्गेण मन्दाग्नौ स्त्रीणां वश्यादिकर्मणि । शयनं सूर्यवाहेन कर्तव्यं सर्वदा बुधैः ॥

কোনো প্ৰকাশিত অধ্যয়নে নাকৰ পাহিক কাৰ্যকলাপৰ সৈতে মিলোৱা নাই; প্ৰতিটোৱে কাম, সময়, স্বৰ বা তত্ত্ব যিয়েই নহওক, এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবে এটা নাকৰ পাহি নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল, আৰু কোনোৱেই প্ৰথমে স্বৰ সলনি হৈছিল বুলি নিশ্চিত কৰা নাছিল। গতিকে সিহঁতৰ ফলাফলে স্বৰ নীতিক নিশ্চিত বা খণ্ডন নকৰে — আমাৰ যুক্তিসংগত অৱস্থান, এতিয়ালৈ পৰীক্ষা কৰা হোৱা নাই।

এটা ক্ৰছঅভাৰ অধ্যয়ন — একেদলৰ লোকে নাড়ী মিল ৰাখি, তাৰ পাছত মিল নৰখাকৈ খোৱা, শোৱা বা কাম কৰা — ইয়াক পৰীক্ষা কৰিব। পীঠে গৱেষকসকলক ইয়াক কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।

উজ্জায়ী, ধ্যান আৰু স্বৰ যোগ

উজ্জায়ীয়ে ধাৰণাৰ বাবে এক শুনা যায় এনে বস্তু সৃষ্টি কৰে। মনোযোগে চিন্তাৰ মাজত জঁপিয়াই ফুৰাৰ সলনি সম্পূৰ্ণ উশাহক অনুসৰণ কৰে। শব্দ সূক্ষ্ম আৰু নিৰন্তৰ হ’লে ইন্দ্ৰিয়-শক্তি ভিতৰলৈ ঘূৰে আৰু প্ৰত্যাহাৰৰ ফালে ৰূপান্তৰ স্বাভাৱিক হৈ পৰে। তথাপি শব্দ এক অৱলম্বন, লক্ষ্য নহয়। গভীৰ নীৰৱতাত ইচ্ছাকৃত শব্দ বিলীন হ’ব পাৰে আৰু সজাগতা থাকি যায়।

স্বৰ যোগ ইয়াত বৰ্তমানৰ সন্তুলনৰ প্ৰশ্নও যোগ হয়। দুয়োটা নাকৰ পাহিৰে কৰা উজ্জায়ীয়ে ইড়া আৰু পিংগলাৰ পাল পাতি প্ৰধান হোৱাটো মোহাৰি নেপেলায়। সাধকে লক্ষ্য কৰিব পাৰে যে দুয়োফালে ধ্বনি, দৈৰ্ঘ্য বা সহজতাত পাৰ্থক্য আছে নে নাই আৰু অনুশীলনে প্ৰবাহক অধিক সন্তুলিত কৰে নে নকৰে। তীব্ৰ সৌৰ সক্ৰিয়কৰণৰ সময়ত বলপূৰ্বক উজ্জায়ীয়ে গৰম বঢ়াব পাৰে; জড়তাৰ সময়ত মধ্যম উজ্জায়ীয়ে মনোযোগ জগাব পাৰে। প্ৰভাৱ কেৱল পদ্ধতিৰ নামৰ পৰা নহয়, সমগ্ৰ ব্যক্তি আৰু প্ৰসংগৰ পৰা আহে।

পাঁচ মিনিটৰ আগত আৰু পিছত তিনিটা কথা লিখক: প্ৰবল নাকৰ পাহি, 0 ৰ পৰা 10 লৈ উশাহ লোৱাৰ সহজতা আৰু মন শিথিল, উত্তেজিত নে স্পষ্ট অনুভৱ হৈছে। এই সহজ স্বৰ-ভিত্তিক পৰ্যবেক্ষণে যান্ত্ৰিক পুনৰাবৃত্তি ৰোধ কৰে আৰু প্ৰত্যক্ষ সত্যাপন শিকায়।

সতৰ্কতা আৰু ব্যক্তিগত খাপ খুওৱা

উশাহ ধৰি নৰখা কোমল উজ্জায়ী সুস্থ প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবে সাধাৰণতে সহজলভ্য, কিন্তু গলৰ বিষ, সক্ৰিয় সংক্ৰমণ, স্বৰতন্তুৰ গুৰুতৰ ব্যাধি, নিয়ন্ত্ৰণহীন হাঁপানী, তীব্ৰ উশাহৰ কষ্ট বা ডিঙি আৰু শ্বাসনলীৰ সাম্প্ৰতিক অস্ত্ৰোপচাৰৰ ক্ষেত্ৰত পেছাদাৰী মূল্যায়নৰ প্ৰয়োজন। আতংকিত হোৱাৰ প্ৰৱণতা থকা লোকে ইচ্ছাকৃতভাৱে গল সংকুচিত কৰাটো ভয়ংকৰ বুলি ভাবিব পাৰে; সাধাৰণ লাহে লাহে নাকেৰে উশাহৰ পৰা আৰম্ভ কৰক আৰু নিৰাপদ যেন লাগিলেহে অলপমান ধ্বনি যোগ কৰক।

নিয়ন্ত্ৰণহীন উচ্চ ৰক্তচাপ, জটিল হৃদৰোগ, গ্লুকোমা, গৰ্ভাৱস্থা বা স্নায়ুজনিত ৰোগ থকাসকলে যোগ্য পথনিৰ্দেশৰ অবিহনে দীঘলীয়া কুম্ভক আৰু তীব্ৰ বন্ধ যোগ নিদিব লাগে। মূৰ ঘূৰোৱা, জিন-জিনোৱা, মূৰৰ বিষ, বুকুত হেঁচা, কাহ বা দীৰ্ঘদিনীয়া ভাৰী মাতৰ বাবে বন্ধ কৰক। হৃদৰোগ বা ফেপুচাৰ ৰোগত উজ্জায়ী ব্যক্তিগতভাৱে নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়; কোনো কঠোৰ অধ্যয়নে এতিয়াও উজ্জায়ী নিজেই পৰীক্ষা কৰা নাই।

সাধাৰণ কল্যাণৰ বাবে পাঁচ মিনিটৰ শিথিল অনুশীলন যুক্তিসংগত হ’ব পাৰে। স্বাস্থ্য-ব্যৱস্থাপনাত পদ্ধতি, গতি, অনুপাত আৰু আসন অৱস্থা অনুসৰি বাছনি কৰক। বাধাপ্ৰাপ্ত উশাহ, নিম্ন চাপ বা আঘাত-সংবেদনশীল ব্যক্তিৰ সম্পূৰ্ণ বেলেগ আৰম্ভণি প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে।

উজ্জায়ীৰ সাধাৰণ ভুল

  • ইয়াক উচ্চস্বৰীয়া কৰা: নাটকীয় সাগৰ-ধ্বনিৰ অৰ্থ সাধাৰণতে অত্যধিক ঘৰ্ষণ।
  • ডিঙি সংকুচিত কৰা: নিয়ন্ত্ৰণ ইমান কোমল হোৱা উচিত যাতে উশাহ সহজ থাকে।
  • অতি ডাঙৰ উশাহ ভিতৰলৈ টানি লোৱা: পৰিমাণ আৰু পৰিমাৰ্জন পৃথক কথা।
  • গতিৰ সময়ত সমান গণনা জোৰ কৰা: আসনৰ লগে লগে বিপাকীয় প্ৰয়োজন সলনি হয়।
  • প্ৰস্তুতি অবিহনে ধৰি ৰখা: কুম্ভক আৰু বন্ধই চাপ সলনি কৰে আৰু তত্ত্বাৱধানৰ প্ৰয়োজন।
  • সজাগতাবিহীন ধ্বনিৰ ব্যৱহাৰ: উজ্জায়ীয়ে মনোযোগৰ সেৱা কৰে; ই পটভূমিৰ কোলাহল নহয়।

আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?

পাঠ্যক্ৰমবোৰ সেইসকল লোকৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে অনলাইনেৰে বা ঋষিকেশৰ আশ্ৰমত গুৰুৰ সৈতে স্থিৰ, পদে পদে অনুশীলন বিচাৰে। সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম কোনো বিশেষ স্বাস্থ্য অৱস্থা বা তীব্ৰ সংকটৰ বাবে সঠিক প্ৰথম পদক্ষেপ নহয়; তাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত অনুশীলন লাগে।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন

উজ্জায়ীক বিজয়ী শ্বাস কিয় কোৱা হয়?

উজ্জায়ী শব্দটো উদ্ (“ওপৰলৈ, বিস্তৃত”) আৰু জি (“জয় কৰা”) ৰ পৰা আহিছে। ব্যাখ্যাত “যিয়ে জয় কৰে” আৰু “যিয়ে বুকু বিস্তাৰ কৰে” অন্তৰ্ভুক্ত। ভাৱটো হ’ল উশাহৰ ওপৰত আৰু, তাৰ মাজেদি, মনৰ ওপৰত দক্ষতা। বিজয় সেই অস্থিৰ, অসম উশাহৰ ওপৰত, যিয়ে সাধাৰণতে মনক নিজৰ লগত লৈ যায়।

আসন-অনুশীলনত উজ্জায়ী ব্যৱহাৰ কৰা হয়নে?

বহুতো আধুনিক শৈলীয়ে, বিশেষকৈ বিন্যাসে, উশাহ স্থিৰ আৰু শুনা যোৱা ৰাখিবলৈ সকলো আসনত উজ্জায়ী ব্যৱহাৰ কৰে। সেয়া এক আধুনিক ব্যৱহাৰ; প্ৰদীপিকাই ইয়াক কুম্ভক ৰূপে উপস্থাপন কৰে। উশাহ বলপূৰ্বক নহৈ কোমল হৈ থাকিলে দুয়োটাই বৈধ। প্ৰচেষ্টাৰ সময়ত ধ্বনি কঠোৰ হৈ পৰিলে আসন কোমল কৰক।

ধ্যানত উজ্জায়ী কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়?

এটা কোমল উজ্জায়ীয়ে ধ্যানৰ আৰম্ভণিত মন স্থিৰ কৰাত সহায় কৰে; ধ্বনিয়ে মনোযোগক এটা আলম্বন দিয়ে। বহুতো পৰম্পৰাই ইয়াক মন্ত্ৰ বা সোহমৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। ধ্যান গভীৰ হোৱাৰ লগে লগে ধ্বনি স্বাভাৱিকভাৱে শান্ত হৈ আহে। ধ্বনি নিজে নিজে মিলাই গ'লে তাক এৰি দিয়ক আৰু ৰৈ যোৱা শান্ত উশাহত বিশ্ৰাম লওক।

উজ্জায়ীয়ে ডাঙৰ শব্দ কৰা উচিত নেকি?

নহয়। ই আপোনাৰ বাবে শুনা যোৱা হ’ব লাগে, হয়তো কাষৰজনৰ বাবেও, কিন্তু জোৰেৰে নহয়। জোৰ, কৰ্কশ শব্দৰ অৰ্থ কণ্ঠত অত্যধিক প্ৰচেষ্টা। উশাহ সহজ আৰু শান্ত নোহোৱালৈকে কোমল কৰক। শিলত ভাঙি পৰা ঢৌৰ সলনি আঁতৰৰ পৰা শুনা যোৱা কোমল সাগৰৰ কথা ভাবক; সেই চিত্ৰই উচিত প্ৰচেষ্টাৰ পথ দেখুৱায়।

উজ্জায়ীয়ে উদ্বেগত সহায় কৰিব পাৰেনে?

ইয়াৰ লেহেমীয়া ছন্দ আৰু একাগ্ৰতাই বহু মানুহৰ উদ্বেগ শান্ত কৰিব পাৰে। কিছুমান উদ্বিগ্ন সাধকে কণ্ঠত মনোযোগ দিয়াটো অস্বস্তিকৰ বুলি অনুভৱ কৰে; তেওঁলোকে সেয়া অতি কোমল কৰিব পাৰে বা তাৰ সলনি দীঘলীয়া উশাহ এৰা বাছি ল'ব পাৰে। স্বাচ্ছন্দ্যই বাছনি নিৰ্ণয় কৰে। কেৱল কঠিন মুহূৰ্তত নহয়, প্ৰতিদিনে কিছু মিনিট ইয়াৰ অনুশীলন কৰিলে এনে এক পৰিচিতি গঢ় লৈ উঠে, যিয়ে উদ্বেগ বাঢ়ি অহাৰ সময়ত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাটো সহজ কৰি তোলে।

স্বৰ যোগৰ উজ্জায়ীৰ সৈতে কি সম্পৰ্ক?

উজ্জায়ীয়ে দুয়োটা নাকৰ পাহি সমানভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে, ইড়া আৰু পিংগলাৰ মাজত সমতাক উৎসাহিত কৰে। স্বৰ সাধকসকলে প্ৰায়ে ধ্যানৰ আগতে উশাহ স্থিৰ কৰিবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে, তাৰ পাছত নাকৰ প্ৰবাহ অধিক সমান হৈছে নে নাই লক্ষ্য কৰে। সেয়েহে উজ্জায়ী স্বৰ-ভিত্তিক ধ্যানৰ এক স্বাভাৱিক আৰম্ভণি, য’ত লক্ষ্য হ’ল উশাহ দুয়োটা নাকৰ পাহিয়েদি সমানে বৈ থকাৰ সময়ত বহা।

“উজ্জায়ী প্ৰাণায়াম” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক

আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।

মনোযোগ, ঊৰ্জা আৰু ব্যক্তিগত সুসমতা হিচাপে উশাহ শিকক

জানক প্ৰাণায়াম পথ-নিৰ্দেশিকা আৰু শীতলতাৰ তুলনা কৰক শীতলী আৰু সীৎকাৰী. অনুপাত, কুম্ভক বা স্বাস্থ্য-বিশেষ অনুকূলনৰ বাবে প্ৰত্যক্ষ নিৰ্দেশনাত শিকক।

উৎস আৰু অধিক অধ্যয়ন