Meditation

ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ — ਕੀ ਛੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਆਮ ਗ਼ਲਤੀਆਂ: ਚੁੱਪ ਥੋਪਣਾ, ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣਾ, ਸਾਹ ਦਾ ਖਿਚਾਅ, ਨੀਂਦ, ਵਿਘਟਨ, ਤੁਲਨਾ, ਬੇਤਰਤੀਬੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਅਸਰਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ

ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ

ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਗ਼ਲਤੀ ਹਰ ਭਟਕਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਅਸਫਲਤਾ ਮੰਨ ਕੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਬਦਲਣਾ, ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ, ਬਿਨਾਂ ਤਿਆਰੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ, ਵਿਛੇਦ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਮਾਂ ਵਧਾਉਣਾ। ਕਮੀ ਕਿਸੇ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਵਿਧੀ, ਯਥਾਰਥਕ ਮਾਤਰਾ, ਨੈਤਿਕ ਆਧਾਰ, ਆਮ ਸਿਹਤ-ਸਹਾਰੇ ਅਤੇ ਕਾਬਲ ਫੀਡਬੈਕ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ

ਆਮ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਜਵਾਬ

ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਆਮ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਨ?

ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਆਮ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਹਨ: ਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪਰਖਣਾ, ਬੇਨਿਯਮੀ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਆਨੰਦਮਈ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣਾ, ਦਰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਧੀਆਂ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਸਥਿਰ, ਕੋਮਲ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਥਾਂ ਖਿਚਾਅ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?

ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੁਰਾ ਲੱਗਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਧੀ, ਮਿਆਦ ਜਾਂ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ, ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ, ਬਹੁਤ ਅੰਤਰਮੁਖੀ, ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਕਸ਼ਟ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਭਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੈਸ਼ਨ ਛੋਟਾ ਕਰੋ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਗਤੀ ਜਾਂ ਮੰਤਰ-ਜਪ ਜੋੜੋ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ। ਬਣਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਟ ਨਿੱਜੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਸੌਂ ਜਾਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ?

ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਸੌਂ ਜਾਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਲੇਟੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਆਮ ਨੀਂਦ ਹੈ, ਕੋਈ ਡੂੰਘੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਧੇ ਬੈਠੋ, ਦਿਨ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਸੌਂਵੋ। ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?

ਜੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਵੇ, ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਰਮ ਪੈਂਦੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਖ਼ਾਸ ਅਨੁਭਵ ਕਸੌਟੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਲਗਾਤਾਰ ਬੇਚੈਨੀ, ਇਨਸੌਮਨੀਆ ਜਾਂ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ।

ਕੀ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੋ; ਪੀਠ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪੀਠ ਨੂੰ WhatsApp ਕਰੋ

ਸ਼ਾਸਤਰ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ

व्याधिस्त्यानसंशयप्रमादालस्याविरतिभ्रान्तिदर्शनालब्धभूमिकत्वानवस्थितत्वानि चित्तविक्षेपास्तेऽन्तरायाः।

vyādhistyānasaṃśayapramādālasyāviratibhrāntidarśanālabdhabhūmikatvānavasthitatvāni cittavikṣepāste antarāyāḥ

ਅਰਥ: ਰੋਗ, ਜੜ੍ਹਤਾ, ਸ਼ੱਕ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਆਲਸ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਅ, ਭਰਮ-ਦਰਸ਼ਨ, ਕਿਸੇ ਭੂਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ — ਇਹ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਘਨ ਹਨ।

— ਯੋਗ ਸੂਤਰ 1.30

ਪਤੰਜਲੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਬਿਮਾਰੀ, ਸ਼ੱਕ, ਗ਼ਲਤ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਤੀਬਰਤਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਨਹੀਂ।

दुःखदौर्मनस्याङ्गमेजयत्वश्वासप्रश्वासाः विक्षेपसहभुवः।

duḥkhadaurmanasyāṅgamejayatvaśvāsapraśvāsāḥ vikṣepasahabhuvaḥ

ਅਰਥ: ਦੁੱਖ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੰਬਣਾ ਅਤੇ ਅਨਿਯਮਿਤ ਸਾਹ ਭਟਕਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

— ਯੋਗ ਸੂਤਰ 1.31

ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜ, ਸਰੀਰਕ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਭਿਆਸੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਧੀ, ਮਾਤਰਾ, ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਸਿਹਤ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸੋਧ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ।

ਸੱਤ ਸੁਧਾਰੀਆਂ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ

  1. ਹਰ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ।
  2. ਬਿਨਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਆਧਾਰ ਵਾਲੀ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਵਰਤਣਾ।
  3. ਨਵਾਂਪਣ ਮੁੱਕਦੇ ਹੀ ਵਿਧੀ ਬਦਲ ਲੈਣਾ।
  4. ਰੌਸ਼ਨੀ, ਧੁਨੀ, ਕੰਪਨ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣਾ।
  5. ਤਿਆਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁੰਭਕ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਜੋੜਨਾ।
  6. ਨੀਂਦ, ਭੋਜਨ, ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ।
  7. ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ।

ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਧਿਆਨ?

ਸੁਸਤੀ, ਭਟਕਣਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗੁਆਚ ਜਾਣਾ ਆਮ ਨੀਂਦ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਰਾਮ ਉਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ। ਯੋਗ ਨਿਦ੍ਰਾ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਦਲ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਸਾਹ ਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ

ਕਠੋਰ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸਾਹ ਅਕਸਰ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੇਆਰਾਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਸੰਕਟ ਕਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਮ ਸਾਹ ’ਤੇ ਮੁੜ ਆਓ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਘਟਾ ਦਿਓ।

ਜਦੋਂ ਯਤਨ ਸਮਝਦਾਰੀ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਯਤਨ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਯਤਨ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਵੱਧ ਦੇਰ ਬੈਠਣਾ ਗਲਤ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਧਾਰਦਾ; ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਾਹ ਸਾਹ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸਿਆਣੀ ਸਾਧਨਾ ਉਸੇ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਬਦਲਦੀ ਹੈ।

ਰਹੱਸਮਈ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਰੌਸ਼ਨੀ, ਧੁਨੀ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਫੈਲਾਅ, ਆਪ-ਮੁਹਾਰੀ ਹਰਕਤ ਜਾਂ ਸਮੇਂ-ਰਹਿਤਤਾ ਅਰਥਪੂਰਨ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੇ ਪਲ, ਸਾਹ ਦੀ ਰਸਾਇਣ, ਉਮੀਦ ਜਾਂ ਨਸ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਮਖੌਲ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ: ਹਾਲਾਤ ਲਿਖੋ, ਬਾਅਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਅਤੇ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਤੇ ਆਚਰਣ ਸੁਧਰੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਤੱਤ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅਭਿਆਸ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਤੇ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੀਂਦ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸੋਗ, ਦਵਾਈ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਾਹੌਲ ਮਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਣਾ ਨਹੀਂ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਅਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਗ਼ਲਤੀ: ਵਿਚਾਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ

ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਆਉਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਧਿਆਨ ਅਸਫਲ ਹੋਇਆ। ਗ਼ਲਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਹਰਕਤ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼, ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਤਣਾਅ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਧਕ ਪਛਾਣਨਾ, ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਮੁੜਨਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਦੇ ਵਕਫ਼ੇ ਲੰਮੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸਿਰ-ਦਰਦ, ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਮੁੜ ਕੇ ਵਧਦੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਨਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਗ਼ਲਤੀ: ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਊਰਜਾ-ਅਨੁਭੂਤੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ

ਰੌਸ਼ਨੀ, ਕੰਬਣੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਧੁਨੀ, ਤਪਸ਼ ਜਾਂ ਫੈਲਾਅ ਚਿੰਤਨ-ਮੂਲਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਅਸਲੀ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੀਬਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ। ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਸਾਹ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ, ਆਚਰਣ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ—ਲਿਖੋ। ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਜਾਗਰਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਧਕ ਅਸਲੀ ਵਿਧੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਖਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਗ਼ਲਤੀ: ਸਿੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਧੀ ਬਦਲ ਲੈਣਾ

ਨਵਾਂਪਣ ਅਸਥਾਈ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਡੂੰਘਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਢੁਕਵੀਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਚਿਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੇਚੈਨੀ, ਜੜ੍ਹਤਾ ਅਤੇ ਸੂਖਮ ਉਮੀਦ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਜਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਬੇਮੇਲ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਆਮ ਠਹਿਰਾਓ ਅਤੇ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਅਸਲ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਪੂਰਾ ਮਾਰਗ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਸਨ, ਮਿਆਦ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਾ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਗ਼ਲਤੀ: ਸੁਸਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਸਮਝ ਲੈਣਾ

ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚੌਕਸ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਜਾਣਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੜ੍ਹਤਾ ਭਾਰੀ, ਧੁੰਦਲੀ ਜਾਂ ਟੁੱਟਵੀਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਸਮਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ’ਤੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਬੋਲ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਫਲ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਖਾਲੀਪਣ ਨੂੰ ਪਰੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਰਾਮ, ਆਸਣ, ਹਵਾ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰੋ। ਜੇ ਵਿਛੋੜਾ, ਸੁੰਨ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਪਾੜੇ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਦਮੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸਹਾਇਤਾ ਲਓ।

ਗ਼ਲਤੀ: ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਨਤ ਸਾਹ-ਅਭਿਆਸ ਵਰਤਣਾ

ਲੰਮਾ ਕੁੰਭਕ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਾਹ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੰਧ ਦਬਾਅ, ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ, ਉਤੇਜਨਾ ਅਤੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਿਨਾਂ ਮੁਲਾਂਕਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾਟਕੀ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਆਸਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਉੱਨਤ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਮਾਤਰਾ, ਛੱਡਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਬਹੁਤ ਸਾਧਾਰਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਗ਼ਲਤੀ: ਸਿਰਫ਼ ਬੈਠਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣਾ

ਬਾਅਦ ਦਾ ਅਸਰ ਧਿਆਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਅਸਥਾਈ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇ ਪਰ ਨੀਂਦ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਨ ਜਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਿਗਾੜੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਔਖੀ ਬੈਠਕ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਕੋਈ ਨਮੂਨਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਛੱਡ ਜਾਵੇ। ਪੂਰੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਦੇਖੋ: ਤਿਆਰੀ, ਅਭਿਆਸ, ਤੁਰੰਤ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਦਿਨ। ਇਹ ਲੰਮੀ ਨਜ਼ਰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤੀਬਰਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ, ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਜਿੱਥੇ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ

ਖੋਜਕਾਰਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਓਨੀ ਹੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕੀ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਪਰੰਪਰਾ ਦੀਆਂ ਵਿਹਾਰਕ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸਵਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦਾ ਹੈ

ਮਨ ਦੇ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਹ ਅਕਸਰ ਗ਼ਲਤੀ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਝਟਕੇਦਾਰ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲੈਣਾ, ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯਤਨ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਹਾਅ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਸਵਰ ਨਿਰੀਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜੋ। ਸਵਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ.

ਅਭਿਆਸ, ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤ

ਲਗਾਤਾਰ ਘਬਰਾਹਟ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ, ਭਰਮ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ, ਦੌੜਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਜਾਂ ਕੰਮਕਾਜ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਫਲਤਾ ਵਜੋਂ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਰੁਕ ਜਾਓ ਅਤੇ ਯੋਗ ਮੁਲਾਂਕਣ ਲਓ।

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਹੀ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਹੈ?

ਕੋਰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵੇਂ ਹਨ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਨਲਾਈਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸਥਿਰ, ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਅਭਿਆਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਕੋਰਸ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਸਿਹਤ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਤੀਬਰ ਸੰਕਟ ਲਈ ਸਹੀ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅਭਿਆਸ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਵਾਮੀ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤ ਗਿਰਿ · ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ, ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ?

ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਰੋਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਪਛਾਣਨ ਅਤੇ ਮੁੜਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ; ਦੁਹਰਾਅ ਅਤੇ ਨਾ ਫੜਨ ਨਾਲ ਸਥਿਰਤਾ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਸਾਧਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਯਾਦ, ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਮਿਕ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮਜਬੂਰੀ ਭਰੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੌਧਿਕ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਕੀ ਸੌਂ ਜਾਣਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਹੈ?

ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਨੀਂਦ ਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਰਹੱਸਮਈ ਅਰਥ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰਾ ਆਰਾਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਚੌਕਸ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਜੜ੍ਹਤਾ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਰਥ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਂਦ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਆਸਣ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਂਚੋ; ਸਪੱਸ਼ਟ ਧਿਆਨ ਸਾਧਾਰਨ ਗੁਆਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਬਾਅਦ ਦਾ ਅਸਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਹੋਰ ਔਖਾ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?

ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਸੂਖਮ ਹਲਚਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਣਗੌਲੇ ਸਰੀਰਕ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਖਿਚਾਅ ਨੂੰ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋ। ਤੀਬਰਤਾ ਘਟਾਓ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ। ਨੀਂਦ, ਭੋਜਨ, ਸਾਹ, ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਅਸਰ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਅਕਸਰ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲੋ ਤਾਂ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨਾਲ ਕਾਰਨ ਲੁਕ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਜਦੋਂ ਤਰੱਕੀ ਰੁਕ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਧੀਆਂ ਬਦਲਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ?

ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮਰੱਥ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਧੀ, ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਲਗਾਤਾਰ ਨਵਾਂਪਣ ਉਸ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਹਰਾਓ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਡੂੰਘਾਈ ਅਕਸਰ ਨਵੇਂਪਣ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਢੁਕਵੀਂ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਝੱਟ ਬਦਲ ਲਓ।

ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਕਿਉਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਆਮ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਇਕਾਗਰਤਾ, ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਤਣਾਅ, ਸਾਹ ਰੋਕਣਾ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਯਤਨ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰੋ, ਕੁਦਰਤੀ ਸਾਹ ਵੱਲ ਮੁੜੋ ਅਤੇ ਦਰਦ, ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਦੇ ਲੱਛਣ ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦਬਾਅ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦਰਦ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਜਾਂ ਚੱਕਰ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਜਰਬੇ ਕਰਦੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਖਮ-ਊਰਜਾ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਆਮ ਡਾਕਟਰੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਕੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਖਣਾ ਜਾਗਰਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ?

ਇਹ ਅਰਥ-ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰ-ਕਿਰਿਆ, ਉਮੀਦ, ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਜਾਂ ਧਿਆਨ-ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਜਾਗਰਣ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸੰਦਰਭ, ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਫਲ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ, ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਸਥਿਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦਾ ਮੋਹ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਵਿਘਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਭਾਵੁਕ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ?

ਘੱਟ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਸੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਯਾਦ ਵਧੇਰੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸੈਸ਼ਨ ਛੋਟਾ ਕਰੋ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੋ ਅਤੇ ਜੇ ਭਾਵਨਾ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਓ। ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਸੰਭਾਲਣਯੋਗ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਿਲਜੁਲ ਜਾਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮਕਸਦ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਨਹੀਂ।

ਕੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਮੈਂ ਅਸਫਲ ਹਾਂ?

ਨਹੀਂ। ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਸਿਖਲਾਈ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ-ਸੁਝਾਅ ਯਤਨ, ਵਸਤੂ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਹੋਰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰੰਪਰਾ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਿੱਖਿਅਤ ਨਿਰੀਖਕ ਉਹ ਖਿਚਾਅ ਜਾਂ ਗ਼ਲਤ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਖੁੰਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਵਾਲ ਗੰਭੀਰ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਰੋਤ

ਪੀਠ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ

ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ, ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਆਚਾਰੀਆ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਕੂਲ ਮਾਰਗ ਸੁਝਾਉਣਗੇ। ਜਾਂ ਮੁਫ਼ਤ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਵਰ-ਪੱਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।

ਸਵਾਮੀ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤ ਗਿਰਿ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ · ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ ਸੰਸਥਾਨ, ਸਵਰਗਾਸ਼ਰਮ, ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ · ਇਹ ਪੰਨਾ ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੈ · ਅਭਿਆਸ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ

ਧਿਆਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਖੋ, ਮੌਜੂਦਾ ਕੋਰਸ ਦੇਖੋ, ਜਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।