Tantra & Agama

ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ, ਯੰਤਰ, ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ

ਮੰਤਰ, ਯੰਤਰ, ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਕਰਮਕਾਂਡ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੰਤਰ ਅਭਿਆਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰੰਪਰਾ, ਦੀਖਿਆ, ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ, ਨੈਤਿਕ ਸੀਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ

ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ, ਯੰਤਰ, ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ

ਤਾਂਤਰਿਕ ਸਾਧਨਾ ਅਕਸਰ ਮੰਤਰ (ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨੀ), ਯੰਤਰ ਜਾਂ ਮੰਡਲ (ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ), ਮੁਦਰਾ (ਇਸ਼ਾਰਾ ਜਾਂ ਮੋਹਰ), ਨਿਆਸ (ਰਸਮੀ ਸਥਾਪਨਾ), ਦੇਵਤਾ-ਚਿੰਤਨ ਅਤੇ ਅਰਪਣ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ, ਪਰੰਪਰਾ, ਦੀਖਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਲੀ ਯੰਤਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਪੂਰੀ ਸਾਧਨਾ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਦੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਫਲ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ

ਆਮ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਜਵਾਬ

ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ?

ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਸੂਤਰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੀਨ ਮਨ ਆਪ ਹੀ ਮੰਤਰ ਹੈ: ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹ੍ਰੀਂ ਵਰਗੇ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਉਸ ਦੇ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਹਨ।

ਯੰਤਰ ਕੀ ਹੈ?

ਯੰਤਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਿਓਮੈਟ੍ਰਿਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ — ਤਿਕੋਣ, ਗੋਲੇ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਦੁਆਲੇ ਚੌਰਸ ਘੇਰਾ — ਜੋ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਚੱਕਰ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਯੰਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਬਾਹਰੀ ਦੁਆਰਾਂ ਤੋਂ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੁਦਰਾ ਕੀ ਹੈ?

ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੁਦਰਾ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਜਾਂ “ਮੁਹਰ” ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨ, ਅਰਪਣ ਕਰਨ, ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਠ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ। ਤਾਂਤਰਿਕ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਉਸੇ ਕਰਮਕਾਂਡ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਅਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਆਸ ਕੀ ਹੈ?

ਨਿਆਸ (nyāsa, “ਰੱਖਣਾ”) ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿੱਬ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਾਂਤਰਿਕ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਧਕ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਆਮ ਰੂਪ ਹਨ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰ-ਨਿਆਸ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਗ-ਨਿਆਸ।

ਕੀ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ, ਯੰਤਰ, ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੋ; ਪੀਠ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪੀਠ ਨੂੰ WhatsApp ਕਰੋ

ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਧਨ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ

ਟੂਲਇਹ ਕੀ ਹੈਇਸ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਰਥਇਹ ਕਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਮੰਤਰਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨੀ, ਅਕਸਰ ਬੀਜ ਅੱਖਰ (ਬੀਜ) ਸਮੇਤਚੇਤਨਾ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਲੀਨ ਹੋਇਆ ਮਨ ਹੀ ਮੰਤਰ ਹੈ (ਸ਼ਿਵ ਸੂਤਰ 2.1)ਦੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਯੰਤਰਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਵਾਲਾ ਚਿੱਤਰਦੇਵਤੇ ਦਾ ਸਰੀਰ; ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਦਾ ਮਾਰਗਚਿਤਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ; ਬਾਹਰੋਂ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ
ਮੁਦਰਾਰਸਮੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਜਾਂ ਮੁਹਰਸੰਕਲਪ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਮੂਰਤ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈਉਸੇ ਰਸਮ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਅੰਗ ਹੈ
ਨਿਆਸਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾਸਰੀਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਿਆਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਤਰ ਸਮੇਤ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
Pūjāਜਲ, ਫੁੱਲ, ਦੀਪ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਅਰਪਣਬਾਹਰੀ ਪੂਜਾ ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੀਨਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (VBT 147)ਸਭ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ; ਦੀਖਿਆ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਰੂਪ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ

ਸ਼ਾਸਤਰ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ

चित्तं मन्त्रः ॥

cittaṃ mantraḥ ||

ਅਰਥ: ਮਨ (ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ) ਹੀ ਮੰਤਰ ਹੈ।

— ਸ਼ਿਵ ਸੂਤਰ 2.1 · ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਾਠ: ਵਸੁਗੁਪਤ, ਵਾਰਤਿਕ ਸਮੇਤ ਸ਼ਿਵ ਸੂਤਰ — GRETIL ਈ-ਪਾਠ (Göttingen); ਪੀਠ ਸੰਗ੍ਰਹਿ: ਸ਼ਿਵ ਸੂਤਰ ਵਿਮਰਸ਼ਿਨੀ

ਸ਼ਿਵ ਸੂਤਰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਸ਼ੀਨੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

पूजा नाम न पुष्पाद्यैर्या मतिः क्रियते दृढा । निर्विकल्पे महाव्योम्नि सा पूजा ह्यादराल्लयः ॥

pūjā nāma na puṣpādyair yā matiḥ kriyate dṛḍhā | nirvikalpe mahāvyomni sā pūjā hy ādarāl layaḥ ||

ਅਰਥ: ਪੂਜਾ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਮਹਾਨ, ਵਿਚਾਰ-ਰਹਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸੰਕਲਪ ਹੈ; ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੈ।

— ਵਿਗਿਆਨ ਭੈਰਵ, ਸ਼ਲੋਕ 147 · ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਾਠ: ਵਿਗਿਆਨਭੈਰਵ — GRETIL ਈ-ਪਾਠ (Göttingen); ਪੀਠ ਦੇ 112-ਧਾਰਣਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ

ਪੂਜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ: ਵਿਚਾਰ-ਰਹਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਸ਼ਰਧਾ-ਭਰਿਆ ਵਿਸ਼ਰਾਮ। ਬਾਹਰੀ ਰੀਤ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪੌੜੀ ਹੈ।

ਮੁੱਖ ਫ਼ਰਕ

ਰਸਮੀ ਮੁਦਰਾ ਹਠ ਦੀ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ; ਮੰਤਰ ਆਮ ਪੁਸ਼ਟੀ-ਕਥਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ; ਯੰਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਜਾਵਟੀ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆ

ਜਨਤਕ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਲਈ ਸਹੀ ਉਚਾਰਨ, ਕ੍ਰਮ, ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਇਰਾਦਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮੰਤਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਧੁਨੀ-ਸਰੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

ਤਾਂਤਰਿਕ ਮੰਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਵਾਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਅੱਖਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਬੀਜ, ਸ਼ਕਤੀ, ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਸਭ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਪ, ਨਿਆਸ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਸਰੀਰ, ਸਾਹ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਧੁਨੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਵਾਹਨ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।

ਯੰਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਯੰਤਰ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਘੇਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਜਿਓਮੈਟ੍ਰਿਕ ਕ੍ਰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਚਿੱਤਰਣ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਿੰਤਨ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕੋ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਤਰ, ਕਰਮਕਾਂਡ ਅਤੇ ਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਪੂਰੀ ਸਾਧਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੁਦਰਾ, ਨਿਆਸ ਅਤੇ ਅਰਪਣ ਸਾਧਨਾ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ

ਮੁਦਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਬੰਧ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾਉਂਦੀ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਨਿਆਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਰਪਣ ਮਾਲਕੀ ਨੂੰ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਇਹ ਤੰਤਰ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਸੂਝ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਜਾਗਰਣ ਪੂਰੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਰਸਮ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਖੇਤਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਤਾਂਤਰਿਕ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਸਾਧਕ, ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਸਾਧਨ, ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਮ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੁੱਧੀ, ਰੱਖਿਆ, ਆਵਾਹਨ, ਅਰਪਣ, ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਸਜਾਵਟੀ ਵਾਧੂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਪੜਾਅ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੱਤ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਰਸਮ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੇਦੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦੀ ਕਿ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਮੰਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ

ਉਚਾਰਨ, ਲੈ, ਦੀਖਿਆ, ਦੇਵਤਾ, ਇਰਾਦਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਚਰਣ ਮੰਤਰ-ਸਾਧਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵਧਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਸ਼ੀਨੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਮੰਤਰ ਜਨਤਕ ਭਗਤੀ-ਨਾਮ ਹਨ; ਹੋਰ ਪਰੰਪਰਾ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਦੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁਧਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਸੰਕੇਤ ਖਿਚਾਅ ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਸਾਧਨਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਯੰਤਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਖ਼ੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ

ਰੇਖਾਵਾਂ, ਤਿਕੋਣ, ਚੱਕਰ, ਕਮਲ, ਆਵਰਣ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਪਾਠ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਪੂਜਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਕੱਲੀ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਅਸਰ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਹ ਦਾਅਵੇ ਕਿ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਪਲੇਟ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਸਰਾਪ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਡਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਵਿਕਰੀ ਦੀ ਵਸਤੂ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਨਿਆਸ ਸਾਧਕ ਦੇ ਸਰੀਰ-ਨਕਸ਼ੇ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ

ਨਿਆਸ ਸਪਰਸ਼, ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਸੁਚੇਤਤਾ ਰਾਹੀਂ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਦਿੱਬ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਢਲੇ ਕਰਮ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਊਰਜਾ-ਸਕੈਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਘੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੀਖਿਆ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਸਟੀਕ ਹਦਾਇਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧ ਹੀ ਅਰਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਸਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਅਧੂਰੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ

ਰਸਮ ਨੂੰ ਓਨੀ ਹੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਪਣ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਵਾਹਨ ਕੀਤੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਉਸ ਦੇ ਜਾਰੀ ਜਾਂ ਵਿਦਾ ਕੀਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਬੰਧ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਧਕ ਆਮ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਉਤੇਜਨਾ ਦੀ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਜਾਣ ਨਾਲ ਭੁਲੇਖਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਪਤੀ, ਆਰਾਮ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸਮਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਸੰਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੁਦਰਾ ਹੱਥ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਤੱਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਰਸਮੀ ਹੱਥ-ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਆਵਾਹਨ, ਪਛਾਣ, ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਅਰਪਣ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਠ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਲਈ ਆਸਣ, ਸਾਹ, ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਬੰਧ ਨੂੰ ਜੋੜ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਕਸਰਤ ਕਹਿਣਾ ਇਸ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੂਰੀ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਬਾਅ, ਉਲਟੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਕੁੰਭਕ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਨਤ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਸੁਧਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਸਵੀਰ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ।

ਅਰਪਣ ਮਾਲਕੀ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ

ਫੁੱਲ, ਜਲ, ਰੌਸ਼ਨੀ, ਭੋਜਨ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਵਜੋਂ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਧਕ ਮਲਕੀਅਤ ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਡੂੰਘੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ; ਧਿਆਨ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਰਸਮ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕੀ ਗਰੰਟੀ ਵਾਲਾ ਸੌਦਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ

ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਭਲਾਈ, ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਹਰ ਨਤੀਜੇ ’ਤੇ ਕਾਬੂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਰਮ, ਹਾਲਾਤ, ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਸੀਦ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫੀਸ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ, ਘੜੇ ਹੋਏ ਖ਼ਤਰੇ ਕਰਕੇ ਵਧਾਈ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਕੋਈ ਰਸਮ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਬਣੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਜਿੱਥੇ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ

ਮੰਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਲੈਅਬੱਧ ਪਾਠ ਸਾਹ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਲੈਅ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਓਮ ਦੇ ਜਾਪ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਸਵਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦਾ ਹੈ

ਮੰਤਰ ਸਾਹ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਦਰਾ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਆਸ ਚੇਤਨ ਦੇਹ-ਨਕਸ਼ਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵਰ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਹ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਸਮਝੋ.

ਅਭਿਆਸ, ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤ

ਅਣਜਾਣ ਪਦਾਰਥ ਨਿਗਲਣ, ਅੱਗ ਦੇ ਖ਼ਤਰਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਰਤ ਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਰਸਮ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਹੀ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਹੈ?

ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ ਜੋ ਨਾਮਜ਼ਦ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੰਤਰ, ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਜਾਂ ਸ਼ਾਰਟਕੱਟ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਗਾਰੰਟੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਸਵਾਮੀ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤ ਗਿਰਿ · ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ, ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਕੀ ਮੈਂ ਦੀਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਨ — ਦੈਵੀ ਨਾਮ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਨਿਯਮ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਨਮਹ ਸ਼ਿਵਾਯ, ਸਰਲ ਕੀਰਤਨ। ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਮੰਤਰ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਸਹੀ ਅਤੇ ਸਹਾਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੰਤਰ ਚੁਣੋ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਪਾਬੰਦੀਸ਼ੁਦਾ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।

ਮੰਤਰ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਗਿਣਤੀਆਂ ਮਾਲਾ ’ਤੇ 108 ਹਨ, ਜਾਂ 1,008 ਵਰਗੇ ਗੁਣਜ, ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਕਲਪਾਂ (ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ) ਸਮੇਤ। ਗਿਣਤੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਿਯਮਿਤਤਾ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਉਚਾਰਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਛੋਟਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਭਿਆਸ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ?

ਬੀਜ (“ਦਾਣਾ”) ਮੰਤਰ ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰੀਂ, ਸ਼੍ਰੀਂ, ਕ੍ਲੀਂ ਜਾਂ ਐਂ। ਚੱਕਰ ਦੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਲੰ, ਵੰ, ਰੰ, ਯੰ ਅਤੇ ਹੰ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੀਜ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸਮੇਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੀ ਯੰਤਰ ਮੰਡਲ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ?

ਇਹ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਯੰਤਰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਟੀਕ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੰਡਲ ਕਿਸੇ ਦਿਵਯ ਲੋਕ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਵਿਆਪਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਅਨੇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਦੀਖਿਆ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕੀ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?

ਪਰੰਪਰਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤੀ, ਸਹੀ ਅਭਿਆਸ, ਦੀਖਿਆ ਅਤੇ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਦੂਈ ਫ਼ਾਰਮੂਲੇ ਵਾਂਗ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਗ੍ਰੰਥ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਖੋਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੈਅਬੱਧ ਪਾਠ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਵਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੰਤਰ ਸਾਧਨਾ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਿਤ ਵਹਾਅ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ; ਗ੍ਰੰਥ ਕੁਝ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਜਾਂ ਸੱਜੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਧਕ ਮੰਤਰ-ਜਾਪ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧੁਨੀ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

ਪੀਠ ਨਾਲ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ, ਯੰਤਰ, ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ

ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ, ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਆਚਾਰੀਆ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਕੂਲ ਮਾਰਗ ਸੁਝਾਉਣਗੇ। ਜਾਂ ਮੁਫ਼ਤ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਵਰ-ਪੱਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।

ਸਵਾਮੀ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤ ਗਿਰਿ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ · ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ ਸੰਸਥਾਨ, ਸਵਰਗਾਸ਼ਰਮ, ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ · ਇਹ ਪੰਨਾ ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੈ · ਅਭਿਆਸ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ

ਤੰਤਰ ਅਤੇ ਆਗਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਖੋ, ਮੌਜੂਦਾ ਕੋਰਸ ਦੇਖੋ, ਜਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।