সংযম — ধাৰণা, ধ্যান আৰু সমাধি একেলগে
পতঞ্জলি যোগত সংযম: ধাৰণা, ধ্যান আৰু সমাধিয়ে কেনেকৈ একেলগে কাম কৰে, অন্তৰ্দৃষ্টি কিয় উৎপন্ন হয়, আৰু নৈতিক অনুশাসনে সিদ্ধিৰ দাবীৰ পৰা কেনেকৈ ৰক্ষা কৰে।
সংযম
সংযম হ'ল পতঞ্জলিয়ে ধাৰণা, ধ্যান আৰু সমাধিৰ এটা ক্ষেত্ৰত সমন্বিত প্ৰয়োগক দিয়া নাম। গ্ৰন্থ অনুসৰি, নিপুণতাৰ জৰিয়তে অন্তৰ্দৃষ্টি বা প্ৰজ্ঞা উৎপন্ন হয়। তৃতীয় অধ্যায়ে সংযমক অসাধাৰণ সামৰ্থ্যৰ সৈতেও সংযুক্ত কৰে, কিন্তু সতৰ্ক কৰে যে এনে সিদ্ধি আসক্তিৰ বিষয় হৈ পৰিলে সমাধিত বাধা হ'ব পাৰে। সংযম উন্নত ধ্যানমূলক অনুশাসন, শক্তি লাভ কৰিবলৈ বা আনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কৰা দ্ৰুত কল্পনা নহয়।
সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ
যোগত সংযম কি?
যোগত সংযম হ'ল এটা একক বিষয়ত একাগ্ৰতা (ধাৰণা), ধ্যান আৰু তন্ময়তা (সমাধি)ৰ সংযুক্ত অনুশীলন, যাক যোগসূত্ৰ 3.4 ত সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে। পতঞ্জলিয়ে কয় ইয়াৰ সিদ্ধিয়ে অন্তৰ্দৃষ্টিৰ (প্ৰজ্ঞা) পোহৰ আনে। যোগসূত্ৰৰ তৃতীয় অধ্যায়ে ইয়াৰ প্ৰয়োগ আৰু ফলৰ বৰ্ণনা কৰে।
সংযমৰ পৰা কি কি শক্তি আহে?
যোগসূত্ৰৰ তৃতীয় অধ্যায়ত সেই শক্তিবোৰৰ (সিদ্ধি) তালিকা দিয়া হৈছে, যিবোৰ বিশেষ বিষয়ত সংযমৰ পৰা উৎপন্ন হয় — অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ জ্ঞান, আনৰ মনৰ জ্ঞান, শৰীৰৰ গঠনৰ জ্ঞান, আৰু আৰু বহুতো। পতঞ্জলিয়ে 3.37ত সতৰ্ক কৰিছে যে এইবোৰ সমাধিৰ বাধা, যদিও সাধাৰণ জীৱনত এইবোৰ কৃতিত্ব যেন লাগে।
সংযম ধ্যানতকৈ কেনেকৈ বেলেগ?
সংযম সম্পূৰ্ণতাত ধ্যানতকৈ বেলেগ: ধ্যান এটা স্তৰ, আনহাতে সংযম হ'ল এটা বিষয়ত ধাৰণা, ধ্যান আৰু সমাধি একেলগে। ই ইচ্ছাকৃতভাৱে প্ৰয়োগ কৰা সম্পূৰ্ণ আভ্যন্তৰীণ অনুশাসন, আৰু তিনিটা অংগ প্ৰত্যেকে স্থিৰ হোৱাৰ পিছতহে ই আহে।
সংযম অনুশীলন কোনে কৰিব পাৰে?
সংযম সেই সাধকসকলৰ বাবে যাৰ একাগ্ৰতা আৰু ধ্যান আগতেই স্থিৰ, সাধাৰণতে নিৰ্দেশনাৰ অধীনত বছৰৰ বছৰ অনুশীলনৰ পিছত। নতুনসকলে সহজ বিষয়ত — উশাহ, এটা মন্ত্ৰ, পোহৰৰ বিন্দু — ধাৰণা গঢ়ি আৰু নৈতিক ভিত্তি বজাই ৰাখি প্ৰস্তুত হ'ব পাৰে। শক্তিৰ বাবে সংযমৰ ফালে খৰখেদা কৰাটো গ্ৰন্থক ভুলকৈ পঢ়া।
“সংযম” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।
শাস্ত্ৰই কি কয়
त्रयमेकत्र संयमः।
trayamekatra saṃyamaḥ
অৰ্থ: এটা বিষয়ত এই তিনিওটা একেলগে হ’লে সংযম বোলা হয়।
— যোগসূত্ৰ 3.4 · সংস্কৃত মূল: পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ — স্বৰ যোগ পীঠৰ সংস্কৃত-প্ৰধান সংগ্ৰহ
তিনিটা আন্তৰিক অংগ, এটা বিষয়ত একেলগে অনুশীলন কৰিলে, এটা নাম পায়। সংযম কোনো নতুন পদ্ধতি নহয়, বৰঞ্চ আগৰ আটাইবোৰৰ পৰিপক্ক ঐক্য।
तज्जयात्प्रज्ञालोकः।
tajjayāt prajñālokaḥ
অৰ্থ: সংযমৰ সিদ্ধিৰ পৰা প্ৰজ্ঞাৰ আলোক হয়।
— যোগসূত্ৰ 3.5 · সংস্কৃত মূল: পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ — স্বৰ যোগ পীঠৰ সংস্কৃত-প্ৰধান সংগ্ৰহ
ইয়াৰ ফল অন্তৰ্দৃষ্টি — প্ৰজ্ঞা, জ্ঞানৰ পোহৰ। পতঞ্জলিয়ে মনোযোগ স্পষ্টতাৰ দিশে নিৰ্দেশ কৰে, পিছত বৰ্ণনা কৰা আৰু সতৰ্ক কৰা শক্তিসমূহৰ দিশে নহয়।
তিনিটা কাৰ্য, এটা প্ৰয়োগ
ধাৰণাই ক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰে, ধ্যানে নিৰন্তৰতা বজাই ৰাখে, আৰু সমাধিয়ে সাধাৰণ আৱৰণ আঁতৰায়। সংযম হ’ল ইয়াৰ সমন্বয়, কেৱল তিনিটা অনুশীলন ক্ৰমে কৰা নহয়।
সিদ্ধিৰ বৰ্ণনাসমূহ কেনেকৈ পঢ়িব
ব্যাখ্যাসমূহ আক্ষৰিক শক্তিৰ পৰা ধ্যানমূলক জ্ঞানৰ দাবীলৈকে বিস্তৃত। নৈতিক পাঠে সোধে যে সংস্কৃত আৰু টীকাসমূহে কি কয়, আৰু ব্যৱসায়িক নিশ্চয়তা বা বলপূৰ্বক ব্যৱহাৰ অস্বীকাৰ কৰে।
স্বৰ আৰু একাগ্ৰতা
উশাহ পৰ্যবেক্ষণে মনোযোগ প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে, কিন্তু নাকৰ পাহি নিয়ন্ত্ৰণ নিজে সংযম নহয়। বিষয়, নিৰন্তৰতা আৰু নিমগ্নতাৰ মাপকাঠী তথাপি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
সংযমে জানাৰ গভীৰতা সলনি কৰে
সাধাৰণ মনোযোগ নাম, স্মৃতি আৰু সংযোগৰ জৰিয়তে বিষয়টোৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে। সংযমত মনোযোগ ইমান অবিৰত থাকে যে দ্ৰষ্টাৰ কম প্ৰক্ষেপৰ সৈতে বিষয়টো জনা যায়। পতঞ্জলিয়ে এই স্পষ্টতাক প্ৰজ্ঞা—আলোকপ্ৰদায়ী অন্তৰ্দৃষ্টি—বুলি কয়।
স্বাধীনতাবিহীন শক্তি বন্ধনেই হৈ থাকে
তৃতীয় অধ্যায়ৰ অসাধাৰণ দাবীবোৰে কৌতূহল জগায়, কিন্তু পাঠে বাৰে বাৰে মুক্তিকে মাপকাঠি কৰি ৰাখে। প্ৰদৰ্শন, নিয়ন্ত্ৰণ বা শোষণত ব্যৱহৃত সামৰ্থ্যই পৰিচয় দৃঢ় কৰে। সেয়ে নৈতিক অনুশাসন আৰম্ভণিৰ নিষেধ নহয় যাক উন্নত সাধকে এৰি দিয়ে।
প্ৰস্তুতি এৰি দিব নোৱাৰি
স্থিৰ ধাৰণা, পৰিপক্ব ধ্যান, অনাসক্তি আৰু দীঘলীয়া অন্তৰ্মুখীতাৰ বাবে সক্ষম স্নায়ুতন্ত্ৰ সংযমৰ আগত আহে। উশাহৰ হেৰফেৰ বা ইন্দ্ৰিয়-বঞ্চনাই অস্বাভাৱিক অৱস্থা সৃষ্টি কৰিব পাৰে, কিন্তু এই শব্দটোৱে বিচৰা স্পষ্টতা নিদিয়ে।
ধাৰণাই ক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰে
ধাৰণাই চিত্তক এটা স্থান বা ক্ষেত্ৰৰ সৈতে বান্ধি ৰাখে। সীমাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ অন্তৰ্দৃষ্টি নিৰ্ভৰ কৰে কিহৰ চিন্তন কৰা হৈছে সেয়া জনাৰ ওপৰত, সংযোগৰ মাজত ঘূৰি ফুৰাৰ ওপৰত নহয়। ক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰাটো এতিয়াও সংযম নহয়, কিন্তু ইয়াৰ অবিহনে নিৰন্তৰতাৰ স্থিৰ দিশ নাথাকে। এজন আৰম্ভণিৰ সাধকে তৃতীয় অধ্যায়ৰ বিষয়-বিশেষ দাবীৰ চেষ্টা কৰাৰ আগতে বাৰে বাৰে ঘূৰি অহাৰ জৰিয়তে এই সামৰ্থ্য বিকশিত কৰে।
ধ্যানে বোধ নিৰন্তৰ কৰে
ধ্যানত জ্ঞানৰ প্ৰবাহ তুলনামূলকভাৱে একে থাকে আৰু বাছনি কৰা ক্ষেত্ৰৰ দিশে নিৰ্দেশিত হয়। স্মৃতি আৰু মন্তব্যই কম ব্যাঘাত জন্মায়, যাৰ ফলত বস্তুটোৱে নিজকে অধিক স্পষ্টকৈ প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। মন ঘূৰি ফুৰোতে শাৰীৰিক স্থিৰতাই নিৰন্তৰতাৰ অনুকৰণ কৰিব নোৱাৰে। ই দীৰ্ঘ অনুশীলন, উপযুক্ত প্ৰচেষ্টা আৰু অনাসক্তিৰ পৰা বিকশিত হয়, আৰু উশাহ-নিয়ন্ত্ৰণে ইয়াক সহায় কৰে, ইয়াৰ ঠাই নলয়।
সমাধিয়ে বিষয়টোক উদ্ভাসিত কৰে
যোগসূত্ৰ 3.3ই সমাধিক এনেদৰে বৰ্ণনা কৰে যেন কেৱল বিষয়টোহে উদ্ভাসিত হয় আৰু মনৰ সাধাৰণ ৰূপ আত্ম-সন্দৰ্ভৰ পৰা শূন্য হৈ পৰে। এয়া অচেতনতা নহয়। জনাটো অধিক স্বচ্ছ হয়, কাৰণ প্ৰক্ষেপণ কমি গৈছে। সংযমে এই তিনিটা কাৰ্যৰ সংগতি প্ৰয়োগ কৰে, সেয়ে হঠাৎ কৰা দৃশ্য-কল্পনাৰ পাছত অহা তীব্ৰ অনুভূতিয়ে কাৰিকৰী সংজ্ঞা পূৰ্ণ নকৰে।
প্ৰজ্ঞা সিদ্ধিৰ পৰা উৎপন্ন হয়
পতঞ্জলিয়ে কৈছে যে সংযমত দক্ষতা লাভ কৰিলে অন্তৰ্দৃষ্টিৰ পোহৰ আহে। এনে জ্ঞান তথ্য সংগ্ৰহ কৰাৰ বা অন্তৰ্বোধক প্ৰমাণৰ বাহিৰত ৰখাৰ সমান নহয়। বিষয়, স্তৰ আৰু পদ্ধতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। টীকাই ব্যাখ্যাৰ পথ দেখুৱাব লাগে, আৰু আন এজন ব্যক্তিৰ সম্পৰ্কে কোনো দাবীয়ে সম্মতি, সাধাৰণ প্ৰমাণ আৰু ভুলৰ সম্ভাৱনাক সন্মান কৰিব লাগে।
সিদ্ধিৰ দাবীত নৈতিক সংযম প্ৰয়োজন
তৃতীয় অধ্যায়ে সংযমক অসাধাৰণ জ্ঞান আৰু সামৰ্থ্যৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছে। সাধকে এইবোৰ আক্ষৰিকভাৱে, প্ৰতীকীভাৱে বা স্তৰবদ্ধ টীকাৰ মাজেৰে পঢ়িব পাৰে, কিন্তু দায়িত্বশীলভাৱে এইবোৰক নিশ্চিত ব্যৱসায়িক সেৱালৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব নোৱাৰে। পাঠে নিজেই সতৰ্ক কৰে যে সিদ্ধিবোৰ সমাধিৰ বাধা হ’ব পাৰে। প্ৰদৰ্শন, হেৰফেৰ আৰু শক্তিৰ প্ৰতি আকৰ্ষণে সেই পৰিচয়কেই দৃঢ় কৰে যাৰ পৰা যোগে মুক্তি বিচাৰে।
সংযম ক্ৰমান্বয়ে প্ৰয়োগ কৰা হয়
পাঠে কয় যে ইয়াৰ প্ৰয়োগ স্তৰে স্তৰে বা ক্ৰমিক ভূমিত হয়। ই তালিকাভুক্ত প্ৰতিটো বস্তুত নিৰ্বিচাৰে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰাতকৈ নিৰ্দেশিত অগ্ৰগতিক সমৰ্থন কৰে। প্ৰস্তুতিত নৈতিক স্থিৰতা, নিৰৱচ্ছিন্ন একাগ্ৰতা, ভাৱনাগত সংগতি আৰু শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰমাণ কৰাৰ বাধ্যবাধকতাৰ পৰা মুক্তি অন্তৰ্ভুক্ত। শিক্ষকৰ কাম উৎসাহিত কৰাৰ লগতে বাছনি কৰা, স্পষ্ট কৰা আৰু ৰোধ কৰা।
সংযম কল্পনা আৰু পৰামৰ্শতকৈ কেনেকৈ বেলেগ
কল্পনাই এক জীৱন্ত আভ্যন্তৰীণ ৰূপ গঢ়িব পাৰে, আৰু পৰামৰ্শই আশাক আৱিষ্কাৰ যেন অনুভৱ কৰাব পাৰে। সংযমৰ বাবে একাগ্ৰতা, নিৰন্তৰতা আৰু নিমগ্নতাৰ পূৰ্বৱৰ্তী অনুশাসন প্ৰয়োজন, যাৰ জৰিয়তে প্ৰক্ষেপণ ক্ৰমান্বয়ে স্বচ্ছ হৈ পৰে। দাবী কৰা কোনো অন্তৰ্দৃষ্টি বস্তুটো, পাঠ, প্ৰযোজ্য ক্ষেত্ৰত সাধাৰণ প্ৰমাণ আৰু সাধকৰ আচৰণৰ সৈতে মিলাই পৰীক্ষা কৰিব লাগে। ইয়াৰ দ্বাৰা ধ্যানমূলক জ্ঞানক প্ৰয়োগশালাৰ মাপলৈ সীমিত কৰা নহয়; ই ব্যক্তিগত নিশ্চয়তাক আনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ, ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ বা ভয় খুৱাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰাত বাধা দিয়ে।
ৰহস্যময় সম্ভাৱনা ঠিক সেই কাৰণেই বিশাল হৈ থাকে যে যোগে ইয়াক এক অনুশাসিত পাত্ৰ দিয়ে। পদ্ধতি, নৈতিকতা আৰু বিনয়ে প্ৰতিটো অন্তৰ্জ্ঞানক অধিকাৰ নকৰাকৈ সূক্ষ্ম জ্ঞান অন্বেষণ কৰিবলৈ দিয়ে। পুনৰাবৃত্ত প্ৰয়োগো গুৰুত্বপূৰ্ণ: এটা জীৱন্ত ঘটনাই দুৱাৰ দেখুৱাব পাৰে, কিন্তু সিদ্ধিৰ বাবে স্থিৰ প্ৰৱেশ, সঠিক বিবেক আৰু ফল দেখুৱাবলৈ থকা তাগিদৰ পৰা মুক্তি লাগে। পৰিপক্ক শিক্ষকে সিদ্ধিৰ নাম দিয়াৰ আগতে এই ফলবোৰ লক্ষ্য কৰে। সাধক লুকাই থকা শক্তিৰ গৰাকী নহয়, সত্যৰ শিক্ষাৰ্থী হৈয়েই থাকে।
য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়
গৱেষণাই সিদ্ধিবোৰ পৰীক্ষা কৰিব নোৱাৰে, আৰু পীঠে এনে কোনো দাবী নকৰে। ই যি দেখুৱাব পাৰে সেয়া হ'ল দীঘলীয়া একাগ্ৰতাৰ অনুশীলনে মনোযোগ আৰু অনুভৱক কেনেকৈ প্ৰভাৱিত কৰে, কঠিন অনুভৱকে ধৰি।
- Lindahl JR et al., PLoS One 2017 — “The varieties of contemplative experience”, তিনিটা বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ ধ্যানকাৰী আৰু শিক্ষকৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰ. ধ্যান-সম্পৰ্কীয় 59 প্ৰকাৰৰ অভিজ্ঞতা সাতটা ক্ষেত্ৰত দেখুওৱা হ'ল, অতি ইতিবাচকৰ পৰা কষ্টদায়কলৈকে, আৰু 26টা কাৰক যিবোৰে মানুহে কেনেকৈ সামাল দিয়ে সেয়া গঢ় দিলে। সীমা: গুণগত আৰু বৌদ্ধ-নিৰ্দিষ্ট; ই অনুভৱৰ পৰিসৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু প্ৰতিটো কিমান সঘনাই ঘটে সেয়া নজুখে।
- Goyal M et al., JAMA Internal Medicine 2014 — মানসিক চাপ আৰু কল্যাণৰ বাবে ধ্যান-কাৰ্যসূচী (প্ৰণালীবদ্ধ পৰ্যালোচনা আৰু মেটা-বিশ্লেষণ, 47 টা পৰীক্ষা, 3,515 জন অংশগ্ৰহণকাৰী). মাইণ্ডফুলনেছ ধ্যান কাৰ্যসূচীয়ে উদ্বেগ, হতাশা আৰু বিষত উন্নতিৰ মধ্যম প্ৰমাণ দিলে, সক্ৰিয় নিয়ন্ত্ৰণ গোটৰ তুলনাত প্ৰভাৱ সৰুৰ পৰা মধ্যম আছিল। সীমা: ধ্যান ঔষধ বা ব্যায়ামৰ দৰে অন্য সক্ৰিয় চিকিৎসাতকৈ ভাল নাছিল, আৰু টোপনি, মনোযোগ আৰু ইতিবাচক মেজাজৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰমাণ দুৰ্বল আছিল।
ই স্বৰ যোগৰ সৈতে কেনেকৈ সংযুক্ত
সূক্ষ্ম স্বৰে বিক্ষেপ কমাই একাগ্ৰতাত সহায় কৰিব পাৰে, কিন্তু নাকৰ পাহিৰ বিশেষ আৰ্হিয়ে সংযম প্ৰমাণিত নকৰে। চেতনাৰ নিৰন্তৰতা আৰু স্পষ্টতাই কষ্টিপাথৰ হৈ থাকে। প্ৰস্তুতিমূলক মনোযোগ বিকশিত কৰক.
অনুশীলন, পথ-প্ৰদৰ্শন আৰু স্বাস্থ্য
মন পঢ়া, নিয়ন্ত্ৰণ, নিশ্চিত শক্তি বা নৈতিকতাৰ পৰা অব্যাহতিৰ দাবী সতৰ্কতাৰ চিহ্ন। তীব্ৰ উশাহ-পদ্ধতিৰে সলনি হোৱা অৱস্থা সৃষ্টি কৰি তাক সংযম নুবুলিব।
আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?
পাঠ্যক্ৰমবোৰ সেইসকল লোকৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে অনলাইনেৰে বা ঋষিকেশৰ আশ্ৰমত গুৰুৰ সৈতে স্থিৰ, পদে পদে অনুশীলন বিচাৰে। সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম কোনো বিশেষ স্বাস্থ্য অৱস্থা বা তীব্ৰ সংকটৰ বাবে সঠিক প্ৰথম পদক্ষেপ নহয়; তাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত অনুশীলন লাগে।
পৰৱৰ্তী পঢ়ক: সমাধি কি? পতঞ্জলি যোগত অৰ্থ আৰু অৱস্থাসমূহ
স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
সিদ্ধিবোৰ বাস্তৱ নেকি?
যোগিক পৰম্পৰাই সেইবোৰৰ কথা কয়, আৰু বহু সাধকে গভীৰ অনুশীলনত উদয় হোৱা সূক্ষ্ম বোধৰ কথা কয়। নিয়ন্ত্ৰিত পৰিস্থিতিত সেইবোৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হোৱা নাই। পতঞ্জলিয়ে নিজেই সেইবোৰক লক্ষ্যৰ বাধা বুলি গণ্য কৰে। পীঠৰ দৃষ্টিভংগী: সেইবোৰৰ পিছত নালাগিব, উপহাসো নকৰিব; মনোযোগ স্বাধীনতাত ৰাখক।
শক্তিবোৰ বাধা হ'লে পতঞ্জলিয়ে সেইবোৰ কিয় বৰ্ণনা কৰে?
গভীৰ একাগ্ৰতাই কি কৰিব পাৰে তাক দেখুৱাবলৈ আৰু তাত আবদ্ধ হোৱাৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্ক কৰিবলৈ। শক্তিবোৰ একাগ্ৰতাত প্ৰগতিৰ চিহ্ন, কিন্তু অহংকাৰ ফুলাব পাৰে আৰু সাধকক বিপথে লৈ যাব পাৰে। সেইবোৰ বৰ্ণনা কৰি তাৰ পাছত সেইবোৰক বাধা বুলি কোৱাৰ দ্বাৰা (3.37), পতঞ্জলিয়ে শিষ্যক আসক্তিবিহীনভাৱে পাৰ হ’বলৈ প্ৰস্তুত কৰে।
সংযমত অন্তৰ্দৃষ্টিৰ পোহৰ কি?
প্ৰজ্ঞালোক, অন্তৰ্দৃষ্টিৰ পোহৰ, সংযমৰ বিষয়ৰ স্পষ্ট, প্ৰত্যক্ষ জ্ঞান, যি সাধাৰণ চিন্তাৰ বিকৃতিৰ পৰা মুক্ত। ইয়াৰ সৰ্বোচ্চ ৰূপ হৈছে দ্ৰষ্টা আৰু দৃশ্যৰ বিৱেচনাত্মক জ্ঞান (বিবেক-খ্যাতি), যি মুক্তিলৈ লৈ যায়। ই এনে শান্ত নিশ্চয়তা ৰূপে প্ৰকাশ পায় যাক তৰ্কৰ প্ৰয়োজন নাই।
উশাহত সংযম অনুশীলন কৰিব পাৰিনে?
হয়। উশাহ একাগ্ৰতাৰ এক পৰম্পৰাগত বিষয় আৰু ই সম্পূৰ্ণ সংযমৰো বিষয় হ'ব পাৰে। স্বৰ যোগত প্ৰাণৰ প্ৰবাহৰ ওপৰত অবিৰত, নিমগ্ন মনোযোগে ইয়াৰ সূক্ষ্মতৰ লয় আৰু তত্ত্বসমূহ প্ৰকাশ কৰে। এনে অনুশীলন লাহে লাহে আৰু নিৰ্দেশনাৰ অধীনত গঢ়ি তুলিব লাগে।
সংযম আৰু সমাধিৰ মাজত পাৰ্থক্য কি?
সমাধি তিনিটা আভ্যন্তৰীণ অংগৰ ভিতৰত তৃতীয় আৰু আটাইতকৈ গভীৰ; সংযম হ'ল তিনিওটাই এটা বিষয়ত একেলগে কাম কৰাৰ নাম। প্ৰতিটো সংযমত সমাধি অন্তৰ্ভুক্ত, কিন্তু সংযমে এই সংযুক্ত মনোযোগ এটা বাছি লোৱা ক্ষেত্ৰৰ দিশে ইচ্ছাকৃতভাৱে পৰিচালনাৰ ওপৰত জোৰ দিয়ে।
সংযমৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ সৈতে কি সম্পৰ্ক?
ইয়াৰ দৈনন্দিন বীজ হৈছে সম্পূৰ্ণ মনোযোগ: এসময়ত এটা কাম একাগ্ৰতা, নিৰন্তৰতা আৰু নিমগ্নতাৰে কৰা — ৰান্ধনি হওক, শুনা হওক বা কাম কৰা হওক। ই সাধাৰণ কৰ্মত স্পষ্টতা আৰু গুণগত মান অনে আৰু মনক আনুষ্ঠানিক অনুশীলনৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰে। কামৰ সময়ত উশাহৰ স্বৰ পৰ্যবেক্ষণে সেই একে ক্ষমতাকে প্ৰশিক্ষিত কৰে।
উৎস
- পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ 3.1–8 আৰু 3.37।
- বস্তু-বিশেষ সংযম অংশসমূহ ব্যাখ্যা কৰিবলৈ শাস্ত্ৰীয় ভাষ্য ব্যৱহাৰ কৰক।
- যোগসূত্ৰ 3.4 — পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ — স্বৰ যোগ পীঠৰ সংস্কৃত-প্ৰধান সংগ্ৰহ.
- যোগসূত্ৰ 3.5 — পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ — স্বৰ যোগ পীঠৰ সংস্কৃত-প্ৰধান সংগ্ৰহ.
- Lindahl JR et al., PLoS One 2017 — “The varieties of contemplative experience”, তিনিটা বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ ধ্যানকাৰী আৰু শিক্ষকৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰ.
- Goyal M et al., JAMA Internal Medicine 2014 — মানসিক চাপ আৰু কল্যাণৰ বাবে ধ্যান-কাৰ্যসূচী (প্ৰণালীবদ্ধ পৰ্যালোচনা আৰু মেটা-বিশ্লেষণ, 47 টা পৰীক্ষা, 3,515 জন অংশগ্ৰহণকাৰী).
“সংযম” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক
আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।
স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।
আপোনাৰ অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখক
ৰাজযোগৰ সম্পূৰ্ণ শিক্ষা জানক, বৰ্তমানৰ পাঠ্যক্ৰমসমূহ চাওক, বা সুধি লওক আপোনাৰ অভিজ্ঞতা আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজনৰ বাবে কেনে ধৰণৰ পথ-প্ৰদৰ্শন উপযুক্ত।