Raja Yoga

ਯੋਗ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗ — ਪਤੰਜਲੀ ਦਾ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਮਾਰਗ

ਪਤੰਜਲੀ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ — ਯਮ, ਨਿਯਮ, ਆਸਣ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ, ਧਾਰਣਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ — ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਗਠਿਤ ਜਿਉਂਦੇ ਮਾਰਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣੋ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ

ਯੋਗ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗ

ਪਤੰਜਲੀ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗ ਹਨ ਯਮ, ਨਿਯਮ, ਆਸਣ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ, ਧਾਰਣਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ। ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ, ਨਿੱਜੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਸਰੀਰਕ ਸਥਿਰਤਾ, ਸਾਹ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਰੰਤਰ ਹੁੰਦੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਅਰਥ ਵਿੱਚ “ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਯੋਗ” ਆਧੁਨਿਕ ਬ੍ਰਾਂਡਿਡ ਆਸਣ-ਕ੍ਰਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅੰਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਨਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਾਰਜ ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਤਿਆ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦਾ।

ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ

ਆਮ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਜਵਾਬ

ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੋਗ ਦੇ 8 ਅੰਗ ਕਿਹੜੇ ਹਨ?

ਯੋਗ ਦੇ 8 ਅੰਗ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ: ਯਮ, ਨਿਯਮ, ਆਸਣ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ, ਧਾਰਣਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ — ਸੰਜਮ, ਨੇਮ, ਆਸਣ, ਸਾਹ ਦਾ ਨਿਯਮਨ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣਾ, ਇਕਾਗਰਤਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ। ਪਤੰਜਲੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸੂਤਰ 2.29 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਜੋਂ ਗਿਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠਿਆਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੰਜ ਯਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ?

ਯੋਗ ਸੂਤਰ 2.30 ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਯਮ ਹਨ: ਅਹਿੰਸਾ (ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ), ਸਤਿਆ (ਸੱਚਾਈ), ਅਸਤੇਯ (ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ), ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ (ਪ੍ਰਾਣਿਕ ਅਤੇ ਕਾਮ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਿਵੇਕਪੂਰਨ ਵਰਤੋਂ) ਅਤੇ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ (ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨਾ ਕਰਨਾ)। ਪਤੰਜਲਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਮਹਾਂਵਰਤ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਨਿਭਾਏ ਜਾਣ। ਇਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਘੜਦੇ ਹਨ।

ਪੰਜ ਨਿਯਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ?

ਯੋਗ ਸੂਤਰ 2.32 ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਨਿਯਮ ਹਨ: ਸ਼ੌਚ (ਸਫ਼ਾਈ), ਸੰਤੋਸ਼ (ਸੰਤੋਖ), ਤਪ (ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਯਤਨ), ਸਵਾਧਿਆਇ (ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਅਧਿਐਨ) ਅਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰ-ਪ੍ਰਣਿਧਾਨ (ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ)। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਘੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰਿਆ-ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਰਮ ਦਾ ਯੋਗ।

ਕੀ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?

ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਇਕੱਠਿਆਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਅੰਗ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਮ ਬਾਹਰ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਡੂੰਘਾਈ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਤਦ ਹੀ ਪੱਕਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਣ।

ਕੀ ਯੋਗ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੋ; ਪੀਠ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪੀਠ ਨੂੰ WhatsApp ਕਰੋ

ਅੱਠ ਅੰਗ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ

ਅੰਗਅਰਥਯੋਗ ਸੂਤਰਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰੂਪ
ਯਮਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਜਮ2.30–2.31ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਸੰਜਮ, ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ
ਨਿਯਮਅੰਦਰੂਨੀ ਨਿਯਮ2.32ਸਫ਼ਾਈ, ਸੰਤੋਖ, ਯਤਨ, ਸਵੈ-ਅਧਿਐਨ, ਭਗਤੀ
ਆਸਣਸਥਿਰ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਣ2.46ਅਜਿਹਾ ਆਸਣ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸੌਖ ਨਾਲ ਟਿਕ ਸਕੋ
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਾਹ ਦਾ ਨਿਯਮਨ2.49ਹੌਲੀ, ਇੱਕਸਾਰ, ਸਜਗ ਸਾਹ
ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ2.54ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੋੜਨਾ; ਡਿਜੀਟਲ ਸੰਜਮ
ਧਾਰਣਾਇਕਾਗਰਤਾ3.1ਇੱਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਧਿਆਨ
ਧਿਆਨਧਿਆਨ3.2ਧਿਆਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਹਾਅ
ਸਮਾਧੀਲੀਨਤਾ3.3ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਾ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਸ਼ਾਸਤਰ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ

यमनियमासनप्राणायामप्रत्याहारधारणाध्यानसमाधयोष्टावंगानि।

yamaniyamāsanaprāṇāyāmapratyāhāradhāraṇādhyānasamādhayoṣṭāvaṃgāni

ਅਰਥ: ਅੱਠ ਅੰਗ ਹਨ ਯਮ, ਨਿਯਮ, ਆਸਣ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ, ਧਾਰਣਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ।

— ਯੋਗ ਸੂਤਰ 2.29 · ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਾਠ: ਪਤੰਜਲਿ, ਯੋਗ ਸੂਤਰ — ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ ਦਾ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ

ਪਤੰਜਲੀ ਅੱਠਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ (aṅga) ਵਜੋਂ ਗਿਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਗ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

अहिंसासत्यास्तेयब्रह्मचर्यापरिग्रहा यमाः।

ahiṃsāsatyāsteyabrahmacaryāparigrahā yamāḥ|

ਅਰਥ: ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ, ਅਸਤੇਯ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ — ਇਹ ਯਮ ਹਨ।

— ਯੋਗ ਸੂਤਰ 2.30 · ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਾਠ: ਪਤੰਜਲਿ, ਯੋਗ ਸੂਤਰ — ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ ਦਾ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ

ਪਹਿਲਾ ਅੰਗ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਪਤੰਜਲਿ ਇਸ ਨੂੰ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਚਰਣ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ

ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਚਰਣ ਮਨ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਆਚਰਣ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੰਡ ਕਾਰਜਾਤਮਕ ਹੈ, ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।

ਆਸਣ ਪੂਰਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਅੰਗ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਯੋਗ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਆਸਣ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਸੌਖ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਆਸਣ-ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨਤਾ ਕੀਮਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਕੀ ਸੱਤ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।

ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰ ਯੋਗ

ਸਵਰ-ਨਿਰੀਖਣ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਦੇ ਅਧਿਐਨ, ਸਾਹ-ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲੀ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੈ। ਇਹ ਨੈਤਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਤੋਂ ਵੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ।

ਅੰਗ ਇੱਕ ਚੈੱਕਲਿਸਟ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਵਾਤਾਵਰਣ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ

ਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਢਾਲਦੇ ਹਨ; ਆਸਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇਹ-ਧਾਰਣ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ; ਧਾਰਣਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਜਾਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਅੰਗ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਬੇਈਮਾਨ ਆਚਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਨਤ ਆਸਣ ਮਾਰਗ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਾਧਨਾ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ

ਪਤੰਜਲੀ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਜਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਧੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਯਮ ਬੀਜ-ਰਹਿਤ ਲੀਨਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਰੀਰ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਣ ਦੀ ਆਮ ਗ਼ਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਝੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਜੀ ਮਾਰਗ

ਸਿਧਾਂਤ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇੱਕਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੁਟੀਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਸੰਜਮ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਾਹ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਆਧਾਰ। ਅਧਿਆਪਕ ਪੂਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਫੌਰੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।

ਯਮ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ

ਅਹਿੰਸਾ, ਸਤਿ, ਅਸਤੇਯ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ, ਲੈਣ, ਜੀਵਨ-ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਿਵੇਕਪੂਰਨ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਨਾ ਫੜਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਵਰਗ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤ ਨਾਲ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨੀਂਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਸਮਰੱਥਾ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਤੈਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਯੋਗ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਜੀਵ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਨਿਯਮ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਘੜਦੇ ਹਨ

ਸ਼ੌਚ, ਸੰਤੋਸ਼, ਤਪਸ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਅਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰ-ਪ੍ਰਣਿਧਾਨ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਸੰਤੋਖ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਊਰਜਾ, ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤੋਖ ਮਕਸਦ ਭਰੀ ਤਬਦੀਲੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ; ਇਹ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਲੀ ਵਸਤੂ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਤਪਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਦੇ ਨਾਲ ਇਮਾਨਦਾਰ ਨਿਰੀਖਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਸਮਰਪਣ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਆਸਣ ਟਿਕਾਊ ਆਸਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਪਤੰਜਲੀ ਆਸਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਸੌਖ ਰਾਹੀਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੇਲੋੜੇ ਯਤਨ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਆਸਨ-ਯੋਗ ਨੇ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਅੰਗ ਨੂੰ ਕਲਾਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਹ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਰਦ, ਸੁੰਨ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਬਣਾ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਕੁਰਸੀ ਜਾਂ ਸਹਾਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਸਲਾਹੇ ਹੋਏ ਪਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਆਕਾਰ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸਾਹ ਰਾਹੀਂ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦਾ ਹੈ

ਆਸਣ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸਾਹ ਲੈਣ, ਸਾਹ ਛੱਡਣ, ਰੋਕ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸੁਭਾਵਿਕ ਸਾਹ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਕੁੰਭਕ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਨੁਪਾਤਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰੰਥ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਉੱਤੇ ਪਏ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਤਲਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਨ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵੱਲ ਮੋੜਦਾ ਹੈ

ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗਿਆਨ-ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਰੁਖ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਤੇਜਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸਮਰੱਥਾ ਤਦ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸੂਚਨਾ-ਸੁਨੇਹੇ, ਲਾਲਸਾ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਹੁਕਮ ਬਣੇ ਬਿਨਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਿੰਨ ਅੰਗ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਦੇ ਹਨ

ਧਾਰਣਾ ਖੇਤਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਆਮ ਸਵੈ-ਟਿੱਪਣੀ ਘਟਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕਸੁਰ ਵਰਤੋਂ ਸੰਯਮ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਗ ਅਲੌਕਿਕ ਦਰਜੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਉਸ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਪਰਿਪੱਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਨਤ ਇਕਾਗਰਤਾ ਵੀ ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਪ੍ਰਤੀ ਜਵਾਬਦੇਹ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅੱਠ ਅੰਗ ਆਮ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ

ਮਾਰਗ ਦੀ ਪਰਖ ਚਟਾਈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਆਸਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਮ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਰੁਟੀਨ ਵਿੱਚ, ਆਸਣ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਤਦ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਤੇਜਨਾ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕੇ ਪਰ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੇ; ਧਾਰਣਾ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ; ਧਿਆਨ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਧੀ ਆਮ ਆਪੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਇਕਜੁੱਟ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਬਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਚਰਣ ਨੂੰ ਜਿਉਂ ਦਾ ਤਿਉਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।

ਜਿੱਥੇ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ

ਯੋਗ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਆਸਣ, ਸਾਹ, ਧਿਆਨ। ਇਕੱਠੇ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਸਬੂਤ ਸੰਗਠਿਤ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸਵਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦਾ ਹੈ

ਸਵਰ ਯੋਗ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ: ਸਾਹ-ਨਿਰੀਖਣ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਅੰਤਰਮੁਖਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਟਿਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਦੇਖੋ ਕਿ ਸਵਰ ਯੋਗ ਵਿਆਪਕ ਯੋਗਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ.

ਅਭਿਆਸ, ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤ

ਸਿਰਫ਼ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਸੂਚੀ ਜਾਣ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉੱਨਤ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀਆਂ ਸਿੱਖੋ।

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਹੀ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਹੈ?

ਕੋਰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵੇਂ ਹਨ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਨਲਾਈਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸਥਿਰ, ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਅਭਿਆਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਕੋਰਸ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਸਿਹਤ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਤੀਬਰ ਸੰਕਟ ਲਈ ਸਹੀ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅਭਿਆਸ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਵਾਮੀ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤ ਗਿਰਿ · ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ, ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਇਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਯੋਗ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਦਾ ਅਰਥ “ਅੱਠ ਅੰਗ” ਹੈ, ਅਸ਼ਟ (ਅੱਠ) ਅਤੇ ਅੰਗ ਤੋਂ। ਪਤੰਜਲੀ ਦਾ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ ਮੂਲ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਵਿਨਿਆਸ ਨਾਮ ਦੀ ਆਧੁਨਿਕ ਆਸਣ-ਆਧਾਰਿਤ ਸ਼ੈਲੀ ਨੇ ਨਾਮ ਇਸੇ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਆਸਣ ਅਤੇ ਸਾਹ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਹਨ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਸਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ: ਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੰਕਲਪ ਬਣਾਓ, ਕੁਝ ਆਸਨ ਕਰੋ, ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲਓ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠੋ। ਨੈਤਿਕਤਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਆਚਰਣ ਇਕੱਠੇ ਸੁਧਰਦੇ ਹਨ।

ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਕੀ ਹਨ?

ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਅੰਗ — ਯਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਤੱਕ — ਬਹਿਰੰਗ, ਬਾਹਰੀ, ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ, ਸਾਹ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਚਰਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਾਰਣਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਅੰਤਰੰਗ, ਅੰਦਰੂਨੀ, ਹਨ (ਯੋਗ ਸੂਤਰ 3.7)। ਪਤੰਜਲਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਨਿਰਬੀਜ ਲੀਨਤਾ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਾਹਰੀ ਹਨ।

ਕੀ ਆਸਣ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਗ ਹੈ?

ਆਧੁਨਿਕ ਯੋਗ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਣ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬੈਠਕ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਆਸਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਮਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅੱਠ ਅੰਗ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦੇ ਹਨ?

ਇਹ ਜਿਊਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਅਭਿਆਸ-ਕਮਰੇ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ, ਟ੍ਰੈਫ਼ਿਕ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸਾਹ, ਸਕ੍ਰੀਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਇਕਾਗਰ ਧਿਆਨ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਆਸਣ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਵਰ ਯੋਗ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਸਵਰ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਨਾਸ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਵਾਧਿਆਇ, ਯਾਨੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ, ਦਾ ਵੀ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਹ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਦੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣਾ ਲਈ ਬੈਠਣਾ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸਵਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

ਪੀਠ ਨਾਲ ਯੋਗ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ

ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ, ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਆਚਾਰੀਆ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਕੂਲ ਮਾਰਗ ਸੁਝਾਉਣਗੇ। ਜਾਂ ਮੁਫ਼ਤ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਵਰ-ਪੱਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।

ਸਵਾਮੀ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤ ਗਿਰਿ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ · ਸਵਰ ਯੋਗ ਪੀਠ ਸੰਸਥਾਨ, ਸਵਰਗਾਸ਼ਰਮ, ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ · ਇਹ ਪੰਨਾ ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੈ · ਅਭਿਆਸ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ

ਰਾਜ ਯੋਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਖੋ, ਮੌਜੂਦਾ ਕੋਰਸ ਦੇਖੋ, ਜਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।