ধ্যানৰ ভুল — কি বাদ পৰিব পাৰে বা ভুল হ’ব পাৰে
ধ্যানৰ সাধাৰণ ভুল: নীৰৱতা জোৰ কৰি অনা, দৰ্শনৰ পিছে পিছে লগা, উশাহৰ টান, টোপনি, বিচ্ছিন্নতা, তুলনা, অসংগত পদ্ধতি আৰু প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ অৱহেলা কৰা।
ধ্যানৰ ভুল
ধ্যানৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ ভুল হ’ল প্ৰতিটো ঘূৰি ফুৰা চিন্তাক বিফলতা বুলি গণ্য কৰি অধিক বল প্ৰয়োগ কৰা। আন সমস্যাবোৰৰ ভিতৰত আছে অহৰহ পদ্ধতি সলনি কৰা, দৰ্শনৰ পিছে পিছে দৌৰা, প্ৰস্তুতি অবিহনে উশাহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা, গুৰুতৰ টোপনিৰ অভাৱত ধ্যান কৰা, বিচ্ছিন্নতাক অতিক্ৰমণ বুলি ভবা, আৰু অস্থিৰতা সত্ত্বেও সময়কাল বঢ়োৱা। যিটোৰ অভাৱ হ’ব পাৰে সেয়া কোনো গোপন পদ্ধতি নহয়, বৰঞ্চ এক স্পষ্ট পদ্ধতি, বাস্তৱসন্মত মাত্ৰা, নৈতিক ভেটি, সাধাৰণ স্বাস্থ্য সহায় আৰু দক্ষ প্ৰতিক্ৰিয়া।
সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ
ধ্যানৰ সাধাৰণ ভুলবোৰ কি কি?
ধ্যানৰ সাধাৰণ ভুলসমূহ হ’ল মনক বলেৰে শূন্য কৰাৰ চেষ্টা, ঘূৰি ফুৰা প্ৰতিটো চিন্তাৰ বিচাৰ কৰা, অনিয়মীয়াকৈ অনুশীলন কৰা, দৰ্শন বা আনন্দময় অৱস্থাৰ পিছে পিছে লগা, বিষ হোৱা আসনত বহি থকা, উশাহ অত্যধিক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা, অহৰহ পদ্ধতি সলনি কৰা আৰু ক্লান্ত অৱস্থাত ধ্যান কৰা। প্ৰতিটোৱে অনুশীলনক স্থিৰ, কোমল প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ সলনি টনা-আঁজোৰাত পৰিণত কৰে।
ধ্যান কৰাৰ পিছত মোৰ বেয়া কিয় লাগে?
ধ্যানৰ পিছত বেয়া লগা মানে পদ্ধতি, দৈৰ্ঘ্য বা সময় আপোনাৰ বাবে উপযুক্ত নহয় বুলি বুজাব পাৰে — অতি দীঘল, অতি তীব্ৰ, অতি অন্তৰ্মুখী, বা ক্লান্ত বা দুখী অৱস্থাত কৰা। স্মৃতি আৰু আৱেগো ওপৰলৈ আহিব পাৰে। ছেছন চুটি কৰক, চকু মেলক, লৰচৰ বা জপ যোগ কৰক, আৰু শিক্ষকক সোধক। অব্যাহত থকা কষ্টৰ বাবে ব্যক্তিগত নিৰ্দেশনা লাগে।
ধ্যানৰ সময়ত টোপনি যোৱাটো সাধাৰণ নেকি?
ধ্যানৰ সময়ত টোপনি যোৱাটো সাধাৰণ কথা, বিশেষকৈ ভাগৰুৱা অৱস্থাত, আহাৰৰ পিছত বা শুই থাকিলে। এয়া সাধাৰণ টোপনি, কোনো গভীৰ আধ্যাত্মিক অৱস্থা নহয়। অধিক পোন হৈ বহক, দিনৰ অধিক সতেজ সময়ত ধ্যান কৰক, চকু অলপ মেলি ৰাখক আৰু ৰাতি যথেষ্ট টোপনি যাওক। সজাগতা ধ্যানৰ অংগ।
মই সঠিকভাৱে ধ্যান কৰি আছোঁ নে নাই সেয়া কেনেকৈ জানিম?
যদি সপ্তাহ সপ্তাহ ধৰি আধাৰলৈ উভতি অহাটো সহজ হৈ আহে, বহাৰ পাছত আপুনি অধিক শান্ত আৰু স্পষ্ট অনুভৱ কৰে, আৰু দৈনন্দিন প্ৰতিক্ৰিয়া কোমল হৈ আহে, তেন্তে আপুনি সঠিকভাৱে ধ্যান কৰি আছে। বিশেষ অনুভৱ পৰীক্ষা নহয়। দীৰ্ঘস্থায়ী অস্থিৰতা, অনিদ্ৰা বা মূৰত চাপে সূচায় যে পদ্ধতিটো সামঞ্জস্য কৰা প্ৰয়োজন, আদৰ্শভাৱে শিক্ষকৰ সহায়ত।
“ধ্যানৰ ভুল” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।
শাস্ত্ৰই কি কয়
व्याधिस्त्यानसंशयप्रमादालस्याविरतिभ्रान्तिदर्शनालब्धभूमिकत्वानवस्थितत्वानि चित्तविक्षेपास्तेऽन्तरायाः।
vyādhistyānasaṃśayapramādālasyāviratibhrāntidarśanālabdhabhūmikatvānavasthitatvāni cittavikṣepāste antarāyāḥ
অৰ্থ: ৰোগ, জড়তা, সংশয়, প্ৰমাদ, অলসতা, অবিৰতি, ভ্ৰান্তি-দৰ্শন, কোনো ভূমি লাভ নোহোৱা আৰু অস্থিৰতা — এইবোৰ চিত্তক বিক্ষিপ্ত কৰা বিঘ্ন।
— যোগসূত্ৰ 1.30
পতঞ্জলিয়ে বাধাবোৰক আধ্যাত্মিক ভাষাৰ আঁৰত লুকুৱাই ৰখাতকৈ নাম লৈছে। ৰোগ, সন্দেহ, ভুল ব্যাখ্যা আৰু অস্থিৰতাই অনুশীলনৰ নিৰ্ণয় বিচাৰে, লাজ বা স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে তীব্ৰতা বঢ়োৱা নহয়।
दुःखदौर्मनस्याङ्गमेजयत्वश्वासप्रश्वासाः विक्षेपसहभुवः।
duḥkhadaurmanasyāṅgamejayatvaśvāsapraśvāsāḥ vikṣepasahabhuvaḥ
অৰ্থ: দুখ, নিৰাশা, শৰীৰৰ কঁপনি আৰু অনিয়মিত উশাহ-প্ৰশ্বাস বিক্ষেপৰ সৈতে থাকে।
— যোগসূত্ৰ 1.31
উশাহৰ ব্যাঘাত, শাৰীৰিক অস্থিৰতা আৰু হতাশা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সংকেত। সিহঁতে দেখুৱাব পাৰে যে সাধকে আগবঢ়াৰ আগতে পদ্ধতি, মাত্ৰা, সময় বা স্বাস্থ্যৰ প্ৰসংগত সংশোধন প্ৰয়োজন।
শুধৰাব পৰা সাতটা ভুল
- প্ৰতিটো চিন্তা দমন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা।
- কোনো সংজ্ঞায়িত অৱলম্বন নোহোৱা অস্পষ্ট পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা।
- নতুনত্ব শেষ হ’লেই পদ্ধতি সলনি কৰা।
- পোহৰ, ধ্বনি, কম্পন বা আনন্দৰ পিছে পিছে লগা।
- প্ৰস্তুতি অবিহনে কুম্ভক বা বল যোগ কৰা।
- টোপনি, খাদ্য, ঔষধ আৰু মানসিক স্বাস্থ্য অৱহেলা কৰা।
- এজন ব্যক্তিৰ অভিজ্ঞতাক আনজনৰ সৈতে তুলনা কৰা।
টোপনি নে ধ্যান?
অলসতা, মন ভাঁহি যোৱা আৰু সময় হেৰুৱা সাধাৰণ টোপনি হ’ব পাৰে। শৰীৰৰ প্ৰয়োজন বিশ্ৰামো হ’ব পাৰে। যোগনিদ্ৰা, গভীৰ টোপনি, ধ্যান আৰু সমাধি পৰস্পৰৰ সমাৰ্থক নাম নহয়।
উশাহক প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰক
কঠোৰ, ধৰি ৰখা বা দ্ৰুতভাৱে সলনি কৰা উশাহে প্ৰায়ে অত্যধিক প্ৰয়াস প্ৰকাশ কৰে। অস্বস্তিক শুদ্ধিৰ সংকট বুলি ঘোষণা নকৰি সাধাৰণ উশাহলৈ উভতি যাওক আৰু অনুশীলন কমাওক।
প্ৰচেষ্টাই বুদ্ধিমত্তা হেৰুৱালে বাধা হৈ পৰে
যোগত অনুশাসিত প্ৰচেষ্টা লাগে, কিন্তু প্ৰচেষ্টাই প্ৰকৃত বাধাৰ উত্তৰ হ'ব লাগে। অধিক একাগ্ৰতাই ক্লান্তি নিৰাময় নকৰে; অধিক সময় বহি থকাই ভুল পদ্ধতি শুধৰাই নিদিয়ে; অধিক শক্তিশালী উশাহে উশাহ নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰা হোৱা ভয় সমাধান নকৰে। বুদ্ধিমান অনুশীলনে একেটা চাপ বঢ়োৱাৰ সলনি কাৰণটো সলনি কৰে।
ৰহস্যময় অনুভূতিৰ বাবে বিবেকৰ প্ৰয়োজন
পোহৰ, ধ্বনি, শৰীৰৰ বিস্তাৰ, স্বতঃস্ফূৰ্ত গতি বা কালাতীততা অৰ্থপূৰ্ণ অনুভৱ হ'ব পাৰে। সেইবোৰ টোপনিৰ সংক্ৰমণ, উশাহৰ ৰসায়ন, প্ৰত্যাশা বা স্নায়ুতন্ত্ৰৰ পৰিৱৰ্তনৰ জৰিয়তেও হ'ব পাৰে। যোগে উপহাস বা অন্ধ বিশ্বাস দাবী নকৰে: পৰিস্থিতি লিখি ৰাখক, পিছৰ প্ৰভাৱ লক্ষ্য কৰক আৰু সুধিব স্পষ্টতা আৰু আচৰণৰ উন্নতি হৈছে নে নাই।
যেতিয়া নোহোৱা উপাদানটো ধ্যানৰ বাহিৰত থাকে
কেতিয়াবা অনুশীলন কাৰিকৰীভাৱে সঠিক, কিন্তু টোপনি, পুষ্টি, শোক, ঔষধ, সম্পৰ্কৰ সংঘাত বা অনিৰাপদ পৰিৱেশে মন অশান্ত কৰি ৰাখে। ধ্যান জীৱনৰ অংশ, তাৰ পৰিস্থিতিৰ পৰা পলায়ন নহয়। চাৰিওফালৰ অসন্তুলন শুধৰোৱাই আন এটা পদ্ধতিতকৈ অধিক প্ৰগতি দিব পাৰে।
ভুল: বলেৰে চিন্তাশূন্য হ’বলৈ চেষ্টা কৰা
এটা চিন্তা ওলোৱাটো ধ্যান বিফল হোৱাৰ প্ৰমাণ নহয়। ভুল হৈছে সেই গতিত সংগ্ৰাম, লাজ আৰু পেশীজনিত টান যোগ কৰাটো। নতুন সাধকে চিনি পাবলৈ, এৰি দিবলৈ আৰু উভতি আহিবলৈ শিকে। বাৰে বাৰে অনুশীলনৰ লগে লগে চিন্তাৰ গতি কমিব পাৰে আৰু ধাৰাবাহিকতাৰ ব্যৱধান দীঘল হ'ব পাৰে। মনক চেপি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে মূৰৰ বিষ, উশাহ ধৰি ৰখা বা উভতি অহা দুশ্চিন্তা হ'ব পাৰে, এইবোৰৰ এটাও যোগে বৰ্ণনা কৰা নিৰোধ নহয়।
ভুল: দৰ্শন আৰু শক্তিৰ অনুভূতিৰ পিছত দৌৰা
পোহৰ, কম্পন, আন্তৰিক ধ্বনি, তাপ বা বিস্তাৰ চিন্তনমূলক প্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰকৃত অংশ হ'ব পাৰে, কিন্তু তীব্ৰতাই সেইবোৰৰ কাৰণ বা আধ্যাত্মিক স্তৰ প্ৰকাশ নকৰে। ঘটনাটোৰ আগতে কি হৈছিল, উশাহ সলনি হৈছিল নে নাই আৰু পিছত টোপনি, আচৰণ আৰু স্পষ্টতাত কি হ'ল—লিখি ৰাখক। দায়িত্বশীল শিক্ষকে অনুভৱটোক উপহাস নকৰে আৰু লগে লগে জাগৰণ ঘোষণাও নকৰে। সাধকে এটা সংবেদন পুনৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰকৃত পদ্ধতি এৰি দিলে মোহ এক বাধা হৈ পৰে।
ভুল: শিকাৰ আগতে পদ্ধতি সলনি কৰা
নতুনত্বই এক অস্থায়ী উন্নতিৰ অনুভূতি সৃষ্টি কৰে। গভীৰতাৰ বাবে এটা উপযুক্ত পদ্ধতিৰ সৈতে ইমান সময় থাকিব লাগে যাতে অস্থিৰতা, জড়তা আৰু সূক্ষ্ম আশা সন্মুখীন হ'ব পাৰি। ইয়াৰ অৰ্থ ক্ষতিকাৰক বা স্পষ্টভাৱে অমিল অনুশীলনত লাগি থকা নহয়। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল সাধাৰণ স্থবিৰতা আৰু সলনিৰ প্ৰকৃত প্ৰয়োজনৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰা। শিক্ষকে প্ৰতি সপ্তাহে সমগ্ৰ পথটো নতুনকৈ আৰম্ভ নকৰাকৈ নিৰন্তৰতা বজাই ৰাখি আসন, সময়সীমা বা লক্ষ্যবস্তু সলনি কৰিব পাৰে।
ভুল: জড়তাক নীৰৱতা বুলি ভুল কৰা
প্ৰকৃত নীৰৱতা সজাগ, স্পষ্ট আৰু জানিব পৰা। জড়তা গধুৰ, ধোঁৱাঁময় বা অবিচ্ছিন্ন নোহোৱা যেন লাগে আৰু টোপনি বা সময় হেৰাই যোৱাত শেষ হ’ব পাৰে। দুয়োটাই বাচনিক চিন্তা কমায়, কিন্তু সিহঁতৰ গুণ আৰু ফল ভিন্ন। শূন্যতাক অতিক্ৰম বুলি কোৱাৰ আগতে জিৰণি, আসন, বায়ু-সঞ্চালন আৰু দিনৰ সময় উন্নত কৰক। যদি বিচ্ছিন্নতা, অসাৰতা বা স্মৃতিৰ ব্যৱধান অব্যাহত থাকে, বিশেষকৈ আঘাতৰ ইতিহাস থাকিলে, অন্তৰ্মুখী মনোযোগ তীব্ৰ কৰাৰ সলনি স্থিৰকৰণ আৰু যোগ্য সহায় লওক।
ভুল: ধ্যানৰ ভিতৰত উন্নত শ্বাস-পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা
দীঘলীয়া কুম্ভক, প্ৰবল উশাহ আৰু শক্তিশালী বন্ধই চাপ, কাৰ্বন ডাই অক্সাইড, উত্তেজনা আৰু অনুভূতি সলনি কৰিব পাৰে। মূল্যায়ন নোহোৱাকৈ এইবোৰ যোগ দিলে মূৰ ঘূৰোৱা বা নাটকীয় অৱস্থা হ’ব পাৰে, যিবোৰ পিছত আধ্যাত্মিক প্ৰাপ্তি বুলি ভুল বুজা হয়। প্ৰথমে স্বাভাৱিক উশাহ আৰু স্থিৰ আসন প্ৰতিষ্ঠা কৰক। উন্নত প্ৰাণায়াম মাত্ৰা, শিথিলকৰণ আৰু নিষেধৰ সৈতে এক বেলেগ অনুশাসন; শান্ত মনোযোগ অতি সাধাৰণ যেন লাগে বুলিয়েই ইয়াক নিজৰ মনে নকৰিব।
ভুল: কেৱল বহি থকা সময়খিনিৰ বিচাৰ কৰা
পৰৱৰ্তী প্ৰভাৱ ধ্যানৰ অংশ। যি পদ্ধতিয়ে অস্থায়ী আনন্দ সৃষ্টি কৰে কিন্তু টোপনি, খঙ বা দায়িত্ব বেয়া কৰে, তাৰ পুনৰ্মূল্যায়ন লাগে। ঠিক তেনেকৈ, এটা কঠিন বহাও উপযোগী হ'ব পাৰে যদি ই এটা ধাৰা দেখুৱাই সাধকক অধিক স্পষ্ট কৰি এৰি দিয়ে। সম্পূৰ্ণ আৱৰ্তন পৰীক্ষা কৰক: প্ৰস্তুতি, অনুশীলন, তাৎক্ষণিক অৱস্থা আৰু পিছৰ দিন। এই দীঘলীয়া দৃষ্টিভংগীয়ে অকালতে নিৰাশ হোৱা আৰু তীব্ৰতাৰ প্ৰতি অন্ধ আনুগত্য দুয়োটাকে ৰোধ কৰে।
য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়
গৱেষকসকলে ধ্যানত কি ভুল হয় সেয়া কি ঠিক হয় তাৰ দৰে সাৱধানে নথিভুক্ত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। তেওঁলোকৰ সিদ্ধান্তই পৰম্পৰাৰ ব্যৱহাৰিক সতৰ্কবাণী সমৰ্থন কৰে।
- Lindahl JR et al., PLoS One 2017 — “The varieties of contemplative experience”, তিনিটা বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ ধ্যানকাৰী আৰু শিক্ষকৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰ. ধ্যান-সম্পৰ্কীয় 59 প্ৰকাৰৰ অভিজ্ঞতা সাতটা ক্ষেত্ৰত দেখুওৱা হ'ল, অতি ইতিবাচকৰ পৰা কষ্টদায়কলৈকে, আৰু 26টা কাৰক যিবোৰে মানুহে কেনেকৈ সামাল দিয়ে সেয়া গঢ় দিলে। সীমা: গুণগত আৰু বৌদ্ধ-নিৰ্দিষ্ট; ই অনুভৱৰ পৰিসৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু প্ৰতিটো কিমান সঘনাই ঘটে সেয়া নজুখে।
- Farias M et al., Acta Psychiatrica Scandinavica 2020 — ধ্যানত প্ৰতিকূল ঘটনাৰ প্ৰণালীবদ্ধ পৰ্যালোচনা (83 টা অধ্যয়ন, 6,703 জন অংশগ্ৰহণকাৰী). প্ৰতিকূল ঘটনাৰ সামগ্ৰিক ব্যাপকতা আছিল 8.3% (পৰীক্ষামূলক অধ্যয়নত 3.7%, পৰ্যবেক্ষণমূলক অধ্যয়নত 33.2%); উদ্বেগ আৰু হতাশা আটাইতকৈ সাধাৰণ আছিল। সীমা: অতি পৃথক পদ্ধতিবোৰ একেলগে ধৰা হৈছিল আৰু আসন-ভিত্তিক যোগ বাদ দিয়া হৈছিল; কোন ব্যক্তি বা পদ্ধতিয়ে বিপদ বহন কৰে সেয়া ই ক’ব নোৱাৰে।
ই স্বৰ যোগৰ সৈতে কেনেকৈ সংযুক্ত
উশাহে প্ৰায়ে মনে স্বীকাৰ কৰাৰ আগতেই ভুল প্ৰকাশ কৰে। জাৰুকীয়া উশাহ লোৱা, অচেতনভাৱে ধৰি ৰখা বা কঠোৰ উশাহ এৰাই অত্যধিক প্ৰচেষ্টা দেখুৱাব পাৰে। প্ৰবাহ নিৰ্মল আৰু অবিৰত নোহোৱালৈকে স্বাভাৱিক স্বৰ পৰ্যবেক্ষণলৈ উভতি যাওক। স্বৰক ধ্যানৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰক.
অনুশীলন, পথ-প্ৰদৰ্শন আৰু স্বাস্থ্য
অবিৰাম ভয়ত কঁপনি, অনিদ্ৰা, মতিভ্ৰম, দৌৰি থকা চিন্তা বা কাৰ্যক্ষমতাৰ হ্ৰাসক প্ৰয়োজনীয় আধ্যাত্মিক সাফল্য বুলি পুনৰ ব্যাখ্যা নকৰিব। ৰৈ যাওক আৰু যোগ্য মূল্যায়ন লওক।
আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?
পাঠ্যক্ৰমবোৰ সেইসকল লোকৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে অনলাইনেৰে বা ঋষিকেশৰ আশ্ৰমত গুৰুৰ সৈতে স্থিৰ, পদে পদে অনুশীলন বিচাৰে। সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম কোনো বিশেষ স্বাস্থ্য অৱস্থা বা তীব্ৰ সংকটৰ বাবে সঠিক প্ৰথম পদক্ষেপ নহয়; তাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত অনুশীলন লাগে।
পৰৱৰ্তী পঢ়ক: ধ্যানৰ লাভ আৰু ঝুঁকি
স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
মই মোৰ চিন্তাবোৰ কিয় বন্ধ কৰিব নোৱাৰোঁ?
কাৰণ আদেশ দি চিন্তা বন্ধ কৰা আৰম্ভণি কৰাসকলৰ কাম নহয়। চিনি পোৱা আৰু উভতি অহাৰ অনুশীলন কৰক; পুনৰাবৃত্তি আৰু অনাসক্তিৰ দ্বাৰা স্থিৰতা বিকশিত হয়। চিন্তা হ’ল স্মৃতি, বিবেক আৰু দৈনন্দিন কৰ্মৰ বাবে ব্যৱহৃত সঁজুলিৰ অংশ; যোগে বুদ্ধিগত ক্ষতিৰ দাবী নকৰি পৰিচয়বোধ আৰু বাধ্যতামূলক গতিক ৰূপান্তৰিত কৰে।
টোপনি যোৱাটো আধ্যাত্মিক অৱস্থা নেকি?
সাধাৰণতে ইয়াৰ অৰ্থ টোপনিৰ ভাব। ইয়াক ৰহস্যময় ব্যাখ্যা দিয়াৰ আগতে পৰ্যাপ্ত জিৰণি লওক আৰু অধিক সজাগ সময়ত অনুশীলন কৰক। জড়তাক আধ্যাত্মিক অৰ্থ দিয়াৰ আগতে টোপনিৰ সময়সীমা, আসন আৰু অনুশীলনৰ সময় পৰীক্ষা কৰক; স্পষ্ট ধ্যানে সাধাৰণ হেৰাই যোৱা সজাগতাতকৈ ভিন্ন পাছৰ প্ৰভাৱ এৰি যায়।
মোৰ ধ্যান কঠিন কিয় হৈ আছে?
হয়তো আপুনি অধিক সূক্ষ্ম কাৰ্যকলাপ লক্ষ্য কৰি আছে, অত্যধিক প্ৰচেষ্টা কৰি আছে, অনুপযুক্ত সময়ত অনুশীলন কৰি আছে বা কোনো অমীমাংসিত শাৰীৰিক বা ভাৱনাত্মক টান কঢ়িয়াই আছে। তীব্ৰতা কমাওক আৰু অৱস্থাবোৰ পৰীক্ষা কৰক। টোপনি, আহাৰ, উশাহ, সময়সীমা আৰু পিছৰ প্ৰভাৱৰ ডায়েৰীয়ে প্ৰায়ে ধৰণটো প্ৰকাশ কৰে; এবাৰত এটা অৱস্থা সলনি কৰক যাতে অবিৰত পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাই কাৰণটো লুকুৱাই নেপেলায়।
প্ৰগতি বন্ধ হ'লে পদ্ধতি সলনি কৰা উচিত নেকি?
তৎক্ষণাত নহয়। প্ৰথমে সক্ষম শিক্ষকৰ সৈতে পদ্ধতি, সময়সীমা আৰু বাধা স্পষ্ট কৰক। অবিৰত নতুনত্বই পুনৰাবৃত্তিৰে গঢ় লোৱা গভীৰতাক বাধা দিয়ে। গভীৰতা প্ৰায়ে নতুনত্ব শেষ হোৱাৰ পিছত আৰম্ভ হয়; এটা উপযুক্ত পদ্ধতি তাক পৰীক্ষা কৰিবলৈ যথেষ্ট সময় ৰাখক, আৰু স্পষ্ট ক্ষতি বা নিষেধ থাকিলে সোনকালে সলনি কৰক।
মোৰ মূৰত হেঁচা কিয় অনুভৱ হয়?
সাধাৰণ কাৰণৰ ভিতৰত আছে অত্যধিক একাগ্ৰতা, মুখমণ্ডলৰ টান, উশাহ ধৰি ৰখা বা বলেৰে উশাহ লোৱা। প্ৰয়াস শিথিল কৰক, স্বাভাৱিক উশাহলৈ ঘূৰি আহক আৰু বিষ, স্নায়বিক লক্ষণ বা অবিৰত চাপ হ’লে বন্ধ কৰক। তীব্ৰ বা এফালৰ বিষ, দুৰ্বলতা, দৃষ্টিৰ পৰিৱৰ্তন বা মূৰ ঘূৰোৱাৰ মাজতো পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা চলাই নাথাকিব; এইবোৰৰ বাবে সূক্ষ্ম-শক্তিৰ অনুমান নহয়, সাধাৰণ চিকিৎসকীয় মূল্যাংকনহে প্ৰয়োজন।
ধ্যানৰ সময়ত পোহৰ দেখাটো জাগৰণৰ লক্ষণ নেকি?
ই অৰ্থপূৰ্ণ হ'ব পাৰে, কিন্তু পোহৰ দৃষ্টিজনিত শৰীৰবিজ্ঞান, প্ৰত্যাশা, উশাহৰ পৰিৱৰ্তন বা ধ্যানমূলক অভিজ্ঞতাৰ জৰিয়তেও উৎপন্ন হ'ব পাৰে। এটা লক্ষণে জাগৰণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰে; প্ৰসংগ, মাৰ্গদৰ্শন আৰু স্থায়ী ফল গুৰুত্বপূৰ্ণ। সোধক যে অভিজ্ঞতাটোৱে সময়ৰ লগে লগে বিনয়, স্পষ্টতা আৰু নৈতিক স্থিৰতা বঢ়ায় নেকি; পোহৰ পুনৰ সৃষ্টি কৰাৰ মোহেই ধ্যানে উন্মোচন কৰা সেই বিক্ষেপ হৈ পৰিব পাৰে।
ধ্যান কৰোঁতে মই আবেগিক কিয় হৈ পৰোঁ?
বিক্ষিপ্ততা কমিলে শোক, ভয় বা স্মৃতি অধিক স্পষ্ট হৈ পৰিব পাৰে। ছেছন চুটি কৰক, শৰীৰত আধাৰ লওক আৰু আৱেগ অতি প্ৰবল হ'লে বা কাৰ্যক্ষমতাত প্ৰভাৱ পেলালে সহায় লওক। আৱেগৰ সন্মুখীন খোলা চকুৰে, গতিৰ সৈতে বা বিশ্বাসী সহায়ৰ সৈতে সামৰ্থ্যৰ ভিতৰৰ অংশ অংশকৈ হ'ব পাৰি; লক্ষ্য হ'ল উপস্থিত থকাৰ সামৰ্থ্য বঢ়োৱা, বলপূৰ্বক আৱেগৰ বানপানী নহয়।
শিক্ষকৰ প্ৰয়োজন হ’লে মই অসফল হৈছোনে?
নহয়। ধ্যান এক সূক্ষ্ম প্ৰশিক্ষণ। অন্য অনুশাসনক পথপ্ৰদৰ্শনে উন্নত কৰাৰ দৰেই, প্ৰতিক্ৰিয়াই প্ৰচেষ্টা, বিষয়, আসন আৰু মাত্ৰা শুধৰাব পাৰে। পৰম্পৰা আংশিকভাৱে এই কাৰণেই আছে যে আন এজন প্ৰশিক্ষিত নিৰীক্ষকে সেই টান বা ভুল ব্যাখ্যা দেখিব পাৰে, যিটো নিজৰ মূল্যায়নে এৰি দিয়ে; প্ৰশ্নই গুৰুতৰ অনুশীলনক অপমান নকৰে, বৰং সুদৃঢ় কৰে।
উৎস
- পতঞ্জলি, যোগসূত্ৰ 1.30–32, বিঘ্ন আৰু একাগ্ৰ অনুশীলনৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সম্পৰ্কে।
- ভগৱদ্গীতা 6.16–17: সংযমৰ বিষয়ে।
- Farias et al., Acta Psychiatrica Scandinavica (2020), ধ্যানৰ প্ৰতিকূল ঘটনাৰ প্ৰণালীবদ্ধ পৰ্যালোচনা।
- Lindahl JR et al., PLoS One 2017 — “The varieties of contemplative experience”, তিনিটা বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ ধ্যানকাৰী আৰু শিক্ষকৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰ.
- Farias M et al., Acta Psychiatrica Scandinavica 2020 — ধ্যানত প্ৰতিকূল ঘটনাৰ প্ৰণালীবদ্ধ পৰ্যালোচনা (83 টা অধ্যয়ন, 6,703 জন অংশগ্ৰহণকাৰী).
“ধ্যানৰ ভুল” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক
আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।
স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।
আপোনাৰ অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখক
ধ্যানৰ সম্পূৰ্ণ শিক্ষা জানক, বৰ্তমানৰ পাঠ্যক্ৰমসমূহ চাওক, বা সুধি লওক আপোনাৰ অভিজ্ঞতা আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজনৰ বাবে কেনে ধৰণৰ পথ-প্ৰদৰ্শন উপযুক্ত।