Meditation

আমি কিয় ধ্যান কৰোঁ? পৰম্পৰাগত উদ্দেশ্য আৰু আধুনিক প্ৰমাণ

মানুহে ধ্যান কিয় কৰে: পৰম্পৰাগত উৎসত আত্মজ্ঞান, স্থিৰতা, ভক্তি আৰু মুক্তি, গৱেষণা-ভিত্তিক কল্যাণ-উপকাৰ আৰু বাস্তৱসম্মত প্ৰত্যাশাৰ সৈতে।

চমুকৈ

আমি কিয় ধ্যান কৰোঁ? পৰম্পৰাগত উদ্দেশ্য আৰু আধুনিক প্ৰমাণ

আমি ধ্যান কৰোঁ মনক প্ৰত্যক্ষভাৱে জানিবলৈ, বাধ্যতামূলক প্ৰতিক্ৰিয়া কমাবলৈ, স্থিৰতা আৰু বিবেক গঢ়ি তুলিবলৈ, ভক্তি বা জিজ্ঞাসা গভীৰ কৰিবলৈ, আৰু—মুক্তি-পৰম্পৰাৰ ভিতৰত—ক্ষণস্থায়ী মানসিক অৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰা স্বাধীনতা চিনি পাবলৈ। শান্তি, মনোযোগ আৰু কল্যাণ উন্নত হ'ব পাৰে, কিন্তু সেয়া সম্ভাৱ্য ফলাফল, অনুশীলন সফল হোৱাৰ নিশ্চিত প্ৰমাণ নহয়। বেলেগ বেলেগ পৰম্পৰাই চূড়ান্ত উদ্দেশ্যক বেলেগ ধৰণে সংজ্ঞায়িত কৰে; সিহঁতক এটাই দাবীত গোট খুৱাব নালাগে।

সোনকালে উত্তৰ

সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ পোনপটীয়া উত্তৰ

মই ধ্যান কিয় কৰা উচিত?

আপুনি নিজৰ মন জনাৰ বাবে ধ্যান কৰা উচিত: চিন্তা আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া উঠি অহাৰ সময়তে দেখিবলৈ, যাতে সেইবোৰে আপোনাক আৰু স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে চলাব নোৱাৰে। ইয়াৰ ফলত শান্তি, অধিক স্পষ্ট সিদ্ধান্ত আৰু অধিক দয়ালু সম্পৰ্ক আহে, আৰু গৱেষণাই উদ্বেগ আৰু মানসিক চাপ হ্ৰাস পোৱা দেখুৱায়। যোগত গভীৰ উদ্দেশ্য হৈছে আত্ম-জ্ঞান — নিজৰ প্ৰকৃত স্বৰূপত স্থিত হোৱা।

যোগত ধ্যানৰ উদ্দেশ্য কি?

যোগত ধ্যানৰ উদ্দেশ্য হ’ল মনৰ বৃত্তিবোৰ শান্ত কৰা (চিত্ত-বৃত্তি-নিৰোধ) যাতে দ্ৰষ্টা নিজৰ স্বৰূপত স্থিত হয়, যোগসূত্ৰ 1.2–1.3 য়ে যেনেকৈ কয়। শিথিলতা আৰু স্বাস্থ্য স্বাগতযোগ্য পাৰ্শ্ব ফল। লক্ষ্য হ’ল স্বাধীনতা: যি সলনি হৈ আছে তাক স্পষ্টকৈ দেখা আৰু যি সলনি নহয় তাক চিনি পোৱা।

ধ্যানে দৈনন্দিন জীৱন কেনেকৈ সলনি কৰে?

ধ্যানে ঘটনা আৰু প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাজত এক সৰু কিন্তু নিৰ্ণায়ক বিৰতিৰ জৰিয়তে দৈনন্দিন জীৱন সলনি কৰে। সেই বিৰতিত কোনোবাই অধিক দয়ালু কথা, ভাল সিদ্ধান্ত বা সৰল স্থিৰতা বাছি ল’ব পাৰে। সময়ৰ লগে লগে এই বিৰতি অভ্যাস হৈ পৰে, আৰু আচৰণ, টোপনি আৰু সম্পৰ্কৰ উন্নতি হয়। প্ৰভাৱ ধ্যানৰ আসনৰ বাহিৰতো দেখা যায়, কেৱল তাতেই নহয়।

ধ্যানে মানসিক চাপ আৰু উদ্বেগ কমাব পাৰেনে?

ধ্যানে বহুতো মানুহৰ মানসিক চাপ আৰু উদ্বেগ কমাব পাৰে: 47 টা পৰীক্ষণৰ এক ডাঙৰ পৰ্যালোচনাত মাইণ্ডফুলনেছ কাৰ্যসূচীৰ দ্বাৰা উদ্বেগ আৰু হতাশাত মধ্যম উন্নতি পোৱা গৈছিল। প্ৰভাৱ আন সক্ৰিয় চিকিৎসাৰ সমান আকাৰৰ, তাতকৈ বেছি নহয়। গুৰুতৰ বা অবিৰত উদ্বেগত ধ্যানে ব্যাপক পৰিকল্পনাৰ অংশ হিচাপেহে আটাইতকৈ ভাল কাম কৰে।

“আমি ধ্যান কিয় কৰোঁ: পৰম্পৰাগত উদ্দেশ্য আৰু আধুনিক প্ৰমাণ” সম্পৰ্কে এতিয়াও প্ৰশ্ন আছে নেকি? নিজৰ ভাষাত সোধক; পীঠৰ এজন শিক্ষকে উত্তৰ দিয়ে।

পীঠলৈ WhatsApp কৰক

শাস্ত্ৰই কি কয়

योगश्चित्तवृत्तिनिरोधः।

yogaścittavṛttinirodhaḥ

অৰ্থ: যোগ হ’ল মনৰ বৃত্তিসমূহৰ নিৰোধ।

— যোগসূত্ৰ 1.2

ধ্যানে অস্থায়ী বিশ্ৰামতকৈ বেছি সেৱা কৰে, কিয়নো ই সেই বৃত্তিবোৰক সম্বোধন কৰে যাৰ দ্বাৰা বোধ, স্মৃতি আৰু প্ৰতিক্ৰিয়াই বাৰে বাৰে অনুভৱক গঢ় দিয়ে।

तदा द्रष्टुः स्वरूपेऽवस्थानम्।

tadā draṣṭuḥ svarūpe'vasthānam

অৰ্থ: তেতিয়া দ্ৰষ্টা নিজৰ স্বৰূপত স্থিত হয়।

— যোগসূত্ৰ 1.3

ইতিবাচক উদ্দেশ্য হ’ল স্বীকৃতি: মানসিক গতি শান্ত হোৱাৰ লগে লগে সচেতনতা আৰু ই যিটো দেখে তাৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণৰূপে লুকাই নাথাকে। নৈতিক স্পষ্টতা আৰু কৰ্মত স্বাধীনতাই পৰীক্ষা কৰে যে এই স্বীকৃতি পৰিপক্ক হৈ আছেনে নাই।

পাৰম্পৰিক উদ্দেশ্যসমূহ

পতঞ্জলিয়ে মনৰ গতি স্থিৰ কৰা আৰু বিবেকযুক্ত জ্ঞানৰ ওপৰত জোৰ দিয়ে। গীতাই ধ্যানক অনুশাসিত কৰ্ম আৰু সমত্বৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। ভক্তি-পৰম্পৰাই স্মৰণ আৰু সমৰ্পণ ব্যৱহাৰ কৰে; তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাই মন্ত্ৰ, শ্বাস, আকাশ, দেৱতা আৰু সচেতনতা ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।

আধুনিক কল্যাণৰ উদ্দেশ্য

নিৰ্দিষ্ট জনগোষ্ঠীত মানসিক চাপ, উদ্বেগ, বিষ, টোপনি আৰু পুনৰাবৃত্তি প্ৰতিৰোধৰ বাবে গাঁথনিবদ্ধ ধ্যান কাৰ্যসূচীৰ অধ্যয়ন হৈছে। ফলাফল কাৰ্যসূচী আৰু ফলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সলনি হয়, আৰু প্ৰতিটো ধ্যান-সাধনাতে সেই ফল স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে প্ৰয়োগ কৰা উচিত নহয়।

স্বৰ যোগৰ উদ্দেশ্য

স্বৰ পৰ্যবেক্ষণে উশাহ, মনোযোগ আৰু কাৰ্যকলাপৰ সম্পৰ্ক দৃশ্যমান কৰে। লক্ষ্য নাকৰ আচ্ছন্ন পৰীক্ষা নহয়, কৰ্মৰ আগতে সচেতনতা বঢ়োৱা আৰু অন্তৰ্মুখীতাক সহায় কৰা অৱস্থা চিনি পোৱা।

ধ্যানে প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আগতে স্বাধীনতা ঘূৰাই দিয়ে

অধিকাংশ দুখ সেই অন্তৰালত বাঢ়ি যায়, য’ত সংবেদন স্মৃতি, ব্যাখ্যা, ইচ্ছা, ভয় আৰু কৰ্মত পৰিণত হয়। ধ্যানে সেই অন্তৰালক দৃশ্যমান কৰে। যেতিয়া আমি এটা চিন্তাক তৎক্ষণাৎ ইয়াৰ দাস নোহোৱাকৈ চাব পাৰোঁ, তেতিয়া বিকল্প ঘূৰি আহে। মোক্ষ বা সমাধিৰ চূড়ান্ত ভাষাৰ বহু আগতেই এয়া আন্তৰিক স্বাধীনতাৰ ব্যৱহাৰিক অৰ্থ।

শান্তি এটা লাভ, সম্পূৰ্ণ গন্তব্য নহয়

কম মানসিক চাপ আৰু ভাল আবেগিক নিয়ন্ত্ৰণ মূল্যৱান, আৰু আধুনিক কাৰ্যসূচীয়ে সেইবোৰ অধ্যয়ন কৰে। যোগ-পৰম্পৰাই আৰু আগবাঢ়ি সোধে: সলনি হোৱা মনটোক কোনে জানে, পৰিচয়ৰ ভাব শান্ত হ’লে কি ৰৈ যায়, আৰু জ্ঞানে আচৰণক কেনেকৈ ৰূপান্তৰ কৰিব লাগে। সেয়েহে উদ্দেশ্যত স্বাস্থ্য, স্পষ্টতা, ভক্তি, আত্মজ্ঞান আৰু মুক্তি সকলো থাকিব পাৰে, এটাক আনটোলৈ হ্ৰাস নকৰাকৈ।

ব্যক্তিজনৰ লগত খাপ খোৱা এটা উদ্দেশ্য

শোকাৰ্ত ব্যক্তিয়ে অভিভূত নোহোৱাকৈ উপস্থিত থাকিবলৈ ধ্যান কৰিব পাৰে। ভক্তই স্মৰণ অনুশীলন কৰিব পাৰে; জিজ্ঞাসুৱে জ্ঞাতাক পৰীক্ষা কৰিব পাৰে; প্ৰস্তুত যোগীয়ে নিমগ্নতা গঢ়ি তুলিব পাৰে। স্পষ্ট উদ্দেশ্যই পদ্ধতি আৰু মাত্ৰা নিৰ্ধাৰণ কৰে। কেৱল অসাধাৰণ অৱস্থাৰ পিছত দৌৰি কৰা ধ্যান সহজেই আন এক ধৰণৰ অস্থিৰতা হৈ পৰে।

ধ্যানে দেখুৱায় দুখ কেনেকৈ গঠিত হয়

কোনো ঘটনা কষ্টদায়ক হ’ব পাৰে, কিন্তু স্মৃতি, পূৰ্বানুমান, প্ৰতিৰোধ, পৰিচয় আৰু বাৰে বাৰে হোৱা আন্তৰিক বৰ্ণনাৰ দ্বাৰা অতিৰিক্ত দুখ বাঢ়ে। ধ্যানে এই শিকলিডাল ইমানেই লেহেমীয়া কৰে যে ইয়াৰ অংশবোৰ দেখা যায়। শিকলি দেখা পোৱাৰ অৰ্থ অন্যায়, ৰোগ বা ক্ষতিক অস্বীকাৰ কৰা নহয়। ই দেখুৱায় যে ব্যৱহাৰিক উপায়ে বাহিৰৰ অৱস্থা সামাল দিয়াৰ সময়ত সজাগতা আৰু বিবেকপূৰ্ণ কৰ্মই অপ্ৰয়োজনীয় বেদনাৰ বৃদ্ধি ক’ত ৰোধ কৰিব পাৰে। লক্ষ্য নিষ্ক্ৰিয় স্বীকৃতি নহয়, বৰঞ্চ অচেতন ভয় আৰু বাধ্যবাধকতাৰ দ্বাৰা কম পৰিচালিত এক সঁহাৰি।

আত্মজ্ঞান ব্যক্তিত্বৰ বিশ্লেষণতকৈ বেছি

স্বাধ্যায়ে অভ্যাস, উদ্দেশ্য আৰু আৱেগিক আৰ্হি প্ৰকাশ কৰিব পাৰে, কিন্তু যোগে এটা গভীৰ প্ৰশ্ন সোধে: এই সলনি হৈ থকা আৰ্হিবোৰৰ জ্ঞাতা কোন? ধ্যানে মনৰ বিষয়বস্তু জনাৰ পৰা জনাৰ আধাৰৰ পৰীক্ষালৈ আগবাঢ়ে। এই অনুসন্ধানৰ উত্তৰ কোনো স্লোগানত নাপাব। ই স্থিৰ মনোযোগ, বিবেক আৰু “মই”ৰ বিষয়ে প্ৰতিটো চিন্তাও এটা জনা বস্তু হিচাপে দেখা দিয়ে—এই প্ৰত্যক্ষ চিনাক্তকৰণৰ জৰিয়তে পৰিপক্ব হয়।

ভক্তিয়ে ধ্যানক দিশ আৰু নম্ৰতা দিয়ে

অনুশীলন ঈশ্বৰ, দেৱতা, সত্য বা প্ৰাণীৰ কল্যাণলৈ অৰ্পণ কৰিলে, ই আৰু কেৱল আত্ম-উন্নতিৰ ব্যক্তিগত প্ৰকল্প নাথাকে। ভক্তিয়ে প্ৰতিটো ফল নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ দাবীক কোমল কৰে আৰু আধ্যাত্মিক অহংকাৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। ই মন্ত্ৰ, স্মৰণ, প্ৰাৰ্থনা বা সমৰ্পণৰ ৰূপ ল'ব পাৰে। বেলেগ বেলেগ পৰম্পৰাত সঠিক ধৰ্মতত্ত্ব বেলেগ, কিন্তু ব্যৱহাৰিক নীতি স্পষ্ট: সাধক অন্তৰ্দৃষ্টি, শক্তি বা অনুশাসনৰ ফলৰ একমাত্ৰ অধিকাৰী নহয়।

ধ্যানে কৰ্মৰ বাবে মনোযোগ প্ৰশিক্ষিত কৰে

ফল দেখা যায় যেতিয়া কথাবতৰা কঠিন হৈ পৰে, ইচ্ছা বিফল হয় বা সিদ্ধান্ত ল’বলগীয়া হয়। আমি প্ৰথম ঢৌটো সেই মুহূৰ্তত কথা নকৈ বা কাম নকৰি লক্ষ্য কৰিব পাৰোনে? ঠিক ইয়াতে ধ্যান কৰ্মত প্ৰৱেশ কৰে। বিৰতিয়ে মানুহক অনিশ্চিত নকৰে; অভ্যাসে নিয়ন্ত্ৰণ লোৱাৰ আগতে বুদ্ধি, অৰ্থাৎ বিবেচনা শক্তিক অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়ে। পুনৰাবৃত্ত জ্ঞানী কৰ্মই তেতিয়া বেলেগ প্ৰৱণতা আৰু পছন্দৰ বেলেগ ভৱিষ্যত ক্ষেত্ৰ সৃষ্টি কৰে।

স্বাস্থ্যৰ লাভৰ বাবে সুনিৰ্দিষ্ট ভাষাৰ প্ৰয়োজন

গৱেষণাই নিৰ্দিষ্ট কাৰ্যসূচী আৰু জনগোষ্ঠীৰ ক্ষেত্ৰত বাছি লোৱা মানসিক চাপ, বিষ, মনৰ অৱস্থা বা জীৱনৰ মানৰ ফলাফলত উন্নতি সমৰ্থন কৰিব পাৰে। এনে ফলাফল মূল্যৱান, কিন্তু ধ্যানে সকলো ৰোগ আৰোগ্য কৰে তাৰ প্ৰমাণ নহয়। গোটৰ গড়ত সঁহাৰি দিয়া, সঁহাৰি নিদিয়া আৰু অৱস্থা বেয়া হোৱা মানুহ থাকে। এটা সুস্থ পৃষ্ঠাই পদ্ধতি, তুলনা, সময়সীমা আৰু ফলাফল উল্লেখ কৰে, আনহাতে সৎ শিক্ষকে সন্মুখত থকা ব্যক্তিজনক চায় আৰু অধিভৌতিক দাবী প্ৰমাণিত কৰিবলৈ গৱেষণাৰ ভাষাক নকয়।

মুক্তি আটাইতকৈ বহল পৰম্পৰাগত দিগন্ত

বহুতো ভাৰতীয় পৰম্পৰাই কেৱল অপৰিৱৰ্তিত বন্ধনৰ ভিতৰতে ভাল অনুভৱ কৰিবলৈ ধ্যান নকৰে। তেওঁলোকে মিছা পৰিচয়, বাধ্যতামূলক কৰ্ম আৰু বাস্তৱৰ অজ্ঞানতাৰ পৰা মুক্তি বিচাৰে। বিভিন্ন ধাৰাই সেই মুক্তিক বেলেগ বেলেগ ধৰণে বৰ্ণনা কৰে — কৈৱল্য, মোক্ষ, প্ৰত্যভিজ্ঞা, জাগৰণ বা মিলন বুলি। পাৰ্থক্যবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ। তেওঁলোকৰ সাধাৰণ দাবী এয়ে যে সাময়িক শান্তি শেষ নহয়: জ্ঞান ইমান স্থিৰ হ’ব লাগে যাতে দুখ আৰু বিচ্ছেদৰ শিপাবোৰে নিজৰ অধিকাৰ হেৰুৱায়।

য'ত আধুনিক বিজ্ঞান এই শিক্ষাৰ সৈতে লগ হয়

গৱেষণাই পৰম্পৰাৰ অধিক শান্তি আৰু স্পষ্টতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিক সমৰ্থন কৰে আৰু প্ৰভাৱৰ আকাৰ সৎ ৰাখে।

ই স্বৰ যোগৰ সৈতে কেনেকৈ সংযুক্ত

স্বৰ যোগে দেখুৱায় যে মনোযোগ কেতিয়াও উশাহ, সময় আৰু কাম-কাজৰ পৰা পৃথক নহয়। ধ্যানৰ আগতে সলনি হৈ থকা প্ৰবাহ লক্ষ্য কৰিলে আমি উপযুক্ত মুহূৰ্ত বাছি ল'ব পাৰোঁ আৰু তন্ত্ৰটোৱে শান্তি, সন্তুলন নে অন্তৰ্মুখিতা বিচাৰে সেয়া চিনি পাওঁ। স্বৰ যোগৰ বিজ্ঞানৰ অধ্যয়ন কৰক.

অনুশীলন, পথ-প্ৰদৰ্শন আৰু স্বাস্থ্য

ধ্যান সদায় শান্তিদায়ক নহয়। তীব্ৰতা লাহে লাহে বঢ়াওক আৰু টোপনি, মনোভাৱ, বোধ বা কাৰ্যক্ষমতা অস্থিৰ হ’লে সলনি কৰক বা ৰখাওক।

আপোনাৰ বাবে সঠিক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ কি?

পাঠ্যক্ৰমবোৰ সেইসকল লোকৰ বাবে উপযুক্ত যিয়ে অনলাইনেৰে বা ঋষিকেশৰ আশ্ৰমত গুৰুৰ সৈতে স্থিৰ, পদে পদে অনুশীলন বিচাৰে। সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম কোনো বিশেষ স্বাস্থ্য অৱস্থা বা তীব্ৰ সংকটৰ বাবে সঠিক প্ৰথম পদক্ষেপ নহয়; তাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত অনুশীলন লাগে।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰি · স্বৰ যোগ পীঠ, ঋষিকেশ

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন

বিশ্ৰাম ধ্যানৰ উদ্দেশ্য নেকি?

শিথিলতা হ'ব পাৰে, কিন্তু পৰম্পৰাগত লক্ষ্যৰ ভিতৰত অন্তৰ্দৃষ্টি, বিবেক, ভক্তি আৰু মুক্তিও আছে। শান্তি মূল্যৱান, তথাপি যোগৰ বহল উদ্দেশ্য হ'ল পৰিচয়ৰ লগত একাত্মতা আৰু প্ৰতিক্ৰিয়াৰ গাঁথনিবোৰ ইমানেই স্পষ্টকৈ দেখা যাতে জ্ঞানে আচৰণ, সম্পৰ্ক আৰু আন্তৰিক স্বাধীনতা সলনি কৰে।

আৰম্ভ কৰাৰ পিছত মই অধিক অশান্ত কিয় অনুভৱ কৰোঁ?

হয়তো আপুনি আগৰ পৰাই থকা কাৰ্যকলাপ লক্ষ্য কৰি আছে, অত্যধিক প্ৰচেষ্টা কৰি আছে, বা বেছি সময় অনুশীলন কৰি আছে। ছেছন চুটি কৰক আৰু কষ্ট অব্যাহত থাকিলে নিৰ্দেশনা বিচাৰক। অস্থিৰতাই টোপনিৰ অভাৱ, অনুপযুক্ত উশাহ-কেন্দ্ৰ বা অমীমাংসিত কষ্টৰো ইংগিত দিব পাৰে; প্ৰতিটো কঠিনতাক শুদ্ধিকৰণ বা ব্যক্তিগত বিফলতা বুলি ঘোষণা কৰাৰ সলনি অৱস্থাবোৰ পৰীক্ষা কৰক।

চিন্তা পিছত উভতি আহিলে ধ্যান কিয় কৰিব?

লক্ষ্য স্থায়ী চিন্তা দমন নহয়। সাধনাই চিন্তাই আমাক কিমান সোনকালে ধৰে আৰু সিহঁত উভতি আহিলে আমি কিমান বুদ্ধিমত্তাৰে সঁহাৰি জনাওঁ সেয়া সলনি কৰে। উভতি অহা মনক সোনকালে চিনি পোৱা যায়, যিয়ে কথা আৰু কৰ্মৰ আগতে এক বিৰতি সৃষ্টি কৰে; এই ব্যৱহাৰিক স্বাধীনতা ছেছনৰ পিছতো সাধাৰণ চিন্তা চলি থাকিলেও বাঢ়িব পাৰে।

ধ্যানে কৰ্ম সলনি কৰিব পাৰেনে?

ধ্যানে কৰ্ম হোৱাৰ আগতেই অভ্যাসগত প্ৰৱণতাবোৰ দেখুৱাব পাৰে, আৰু বেলেগ সঁহাৰি জনোৱাৰ সুযোগ দিয়ে। পৰম্পৰাই গভীৰ কৰ্ম-শুদ্ধিৰ কথা কয়, কিন্তু ই আচৰণ, অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু নিৰন্তৰ সাধনাৰে বিকশিত হয়, নিষ্ক্ৰিয় ইচ্ছাৰে নহয়। তাৎক্ষণিক প্ৰক্ৰিয়া দৈনন্দিন জীৱনত দেখা যায়: সচেতনতাই স্বয়ংক্ৰিয় সঁহাৰিত বাধা দিয়ে, আৰু নতুন কৰ্মই লাহে লাহে সেই একেটা সংস্কাৰকে পুষ্টি দিয়া বন্ধ কৰে।

ব্যায়ামেও মানসিক চাপ কমালে ধ্যান কিয় কৰিব?

ব্যায়াম স্বাস্থ্য আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে উৎকৃষ্ট হ’ব পাৰে। ধ্যানে এক বেলেগ কিন্তু পৰিপূৰক ক্ষমতা শিকায়: মানসিক গতিক পোনপটীয়াকৈ জনা আৰু প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আগতে উপস্থিত থকা। সম্পূৰ্ণ যোগ-পথত দুয়োটাই থাকিব পাৰে। গতিয়ে শাৰীৰিক কাৰ্যকলাপৰ জৰিয়তে শৰীৰক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, আনহাতে ধ্যানে চিন্তা আৰু সচেতনতাৰ সৈতে সম্পৰ্ক প্ৰশিক্ষিত কৰে; দুয়োটা বাছি লোৱাই প্ৰতিযোগিতাতকৈ ব্যক্তিগত প্ৰয়োজনক অধিক সন্মান জনাব পাৰে।

লক্ষ্য সাধাৰণ জীৱনৰ পৰা পলায়ন কৰা নেকি?

নহয়। নিজকে আঁতৰাই ৰখাটোৰ প্ৰস্তুতিৰ ক্ষেত্ৰত স্থান আছে, কিন্তু প্ৰকৃত স্পষ্টতা বাক্য, সম্পৰ্ক, কাম আৰু সেৱাত ঘূৰি আহে। দায়িত্ব বা প্ৰয়োজনীয় কৰ্মৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ধ্যান ব্যৱহাৰ কৰিলে ইয়াৰ সমন্বয়কাৰী উদ্দেশ্যই বিফল হয়। ৰিট্ৰিটৰ সময়সীমাই অনুশীলনক সহায় কৰে যেতিয়া সেইবোৰ অধিক স্পষ্ট দায়িত্ব, কৰুণা আৰু সত্যনিষ্ঠা হৈ ঘূৰি আহে; প্ৰয়োজনীয় যত্ন বা সংঘাতৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ কৰা পিছুওৱা আন এক আসক্তি হৈ পৰে।

ধ্যানে মোক অধিক সফল কৰিব পাৰেনে?

অধিক স্পষ্ট মনোযোগ আৰু কম প্ৰতিক্ৰিয়াশীলতাই সিদ্ধান্ত উন্নত কৰিব পাৰে, কিন্তু ধ্যান ধনৰ নিশ্চয়তা দিয়া পদ্ধতি নহয়। যোগে এটা নিৰ্দিষ্ট বৈষয়িক ফলৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ সলনি সোধে যে সফলতা কেনেকৈ বিচৰা হয়, ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু স্বাধীনতাৰ সৈতে কেনেকৈ জড়িত। ইয়াৰ গভীৰ প্ৰশ্ন হ’ল, কৃতিত্বই পৰিচয় আৰু অভিপ্ৰায় নিয়ন্ত্ৰণ কৰে নেকি; নৈতিকতাবিহীন মনোযোগে উচ্চাকাংক্ষাক অধিক দক্ষ কৰি তুলিব পাৰে, কিন্তু ব্যক্তিজনক ভিতৰি মুক্ত নকৰে।

মই কেৱল শান্তিৰ বাবে ধ্যান কৰিলে কি হ'ব?

এয়া এক বৈধ আৰম্ভণি। স্থিৰতা বঢ়াৰ লগে লগে অনুসন্ধান স্বাভাৱিকভাৱে শান্ত অৱস্থা লাভ কৰাৰ পৰা কোনে ইয়াক বিচাৰে আৰু অৱস্থা সলনি হ'লে কি উপস্থিত থাকে সেয়া বুজাৰ ফালে গভীৰ হ'ব পাৰে। শান্তিয়ে ছাদ নহৈ পথ মুকলি কৰিব পাৰে; কালক্ৰমত সোধক সলনি হোৱা অৱস্থাক কোনে জানে আৰু অনুশীলনে ভয়, আঁকোৱালি লোৱা আৰু ক্ষতিকাৰক প্ৰতিক্ৰিয়া কমায় নেকি।

উৎস

“আমি ধ্যান কিয় কৰোঁ: পৰম্পৰাগত উদ্দেশ্য আৰু আধুনিক প্ৰমাণ” সম্পৰ্কে পীঠৰ সৈতে কথা পাতক

আমাক আপোনাৰ স্বাস্থ্য, অনুশীলন আৰু আপুনি কি বিচাৰি আছে সেই বিষয়ে কওক; স্বামীজী বা কোনো আচাৰ্যই আপোনাৰ উপযোগী পথ পৰামৰ্শ দিব। বা বিনামূলীয়া সাত-দিনীয়া স্বৰ পত্ৰৰে আৰম্ভ কৰক।

স্বামী চৰণাশ্ৰিত গিৰিৰ পৰম্পৰাত শিক্ষা দিয়া · স্বৰ যোগ পীঠ সংস্থান, স্বৰ্গাশ্ৰম, ঋষিকেশ · এই পৃষ্ঠা স্বামীজীৰ পৰ্যালোচনাৰ অপেক্ষাত আছে · অনুশীলন প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তেওঁৰ অৱস্থা অনুসৰি নিৰ্ধাৰিত।

আপোনাৰ অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখক

ধ্যানৰ সম্পূৰ্ণ শিক্ষা জানক, বৰ্তমানৰ পাঠ্যক্ৰমসমূহ চাওক, বা সুধি লওক আপোনাৰ অভিজ্ঞতা আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজনৰ বাবে কেনে ধৰণৰ পথ-প্ৰদৰ্শন উপযুক্ত।